ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମହାସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାତେଜାଃ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ

ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ଓ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ।

ଗାଯକା ହାସକାଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଜୀଵପ୍ରବୋଧକାଃ

ସେଠି ଗାୟକ, ହସନ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଥିଲେ।

ଦିଵ୍ଯାଭରଣଶୋଭାଭିଃ ଶୋଭମାନାଃ ସୁତେଜସଃ

ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣର ଶୋଭାରେ ତେଁମାନେ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ପର୍ଯାସ୍ତରଣସଂଛନ୍ନେଷ୍ଵାସନେଷୁ ତଥା ପରେ

ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା।

ଅନେକାଶ୍ଚ ନରାସ୍ତତ୍ର ଵେଦନାଶ୍ଚ ସୁଦାରୁଣାଃ

ସେଠାରେ ଅନେକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

କାମକ୍ରୋଧଵିଚାରିଣ୍ଯୋ ନାନାରୂପଧରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ 197.

କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନୁଗତ ନାନା ରୂପରେ ନାରୀମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ତାସାଂ ହଲହଲାଶବ୍ଦଃ ସର୍ଵାସାଂ ଚ ସମନ୍ତତଃ

ସେମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।

କୂଷ୍ମାଣ୍ଡା ଯାତୁଧାନାଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ

ସେଠାରେ କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଯାତୁଧାନ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଏକବାହୁର୍ଦ୍ଵିବାହୁଶ୍ଚ ତ୍ରିବାହୁର୍ବହୁବାହୁକଃ

କେହି ଗୋଟିଏ ହାତ, କେହି ଦୁଇଟି, କେହି ତିନୋଟି ଓ କେହି ଅନେକ ହାତ ଥିଲେ।

କେଚିତ୍ତୁ ତତ୍ର ପୁରୁଷାଃ ସର୍ଵଶୋଭାଵିଶୋଭିତାଃ

କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କିଛି ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ।

ସ୍ରଗ୍ଵିଣୋ ବଦ୍ଧପାଦାଶ୍ଚ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାଃ

ସେମାନେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପାଦ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଗହନାରେ ଶୁଭିତ।

ସଶକ୍ତିତୋମରାଃ କେଚିତ୍ସଧନୁଷ୍କା ଦୁରାସଦାଃ

କିଛି ଲୋକ ଶକ୍ତି ଓ ତୋମର ଧରିଥିଲେ, କିଛି ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଥିଲେ।

ସଜ୍ଜିତା ଦଧିହସ୍ତାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧହସ୍ତା ହ୍ଯନେକଶଃ

କିଛି ଲୋକ ହାତରେ ଦହି ଧରି ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ, ଅନେକ ଲୋକ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇଥିଲେ।

ଧୂପାନ୍ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଵିଵିଧାନ୍ଵାସାଂସି ଶୁଭଦର୍ଶନାଃ

ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଧରିଥିଲେ, ଶୁଭ ଦେଖାଯିବା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ଵାଜିକୁଞ୍ଜରଯୁକ୍ତାନି ହଂସଯୁକ୍ତାନି ଚାପରେ

କିଛି ଲୋକ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଯୋଗୁ ଚଳିଥିବା ଯାନ ଉପରେ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ହଂସ ଯୋଗୁ ଚଳିଥିଲେ।

ମଯୂରୈଃ ସାରସୈଶ୍ଚୈଵ ଚକ୍ରଵାକୈଶ୍ଚ ଵାଜିଭିଃ 197.

ଅନ୍ୟେ ମୟୂର, ସାରସ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଆକାର ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଥିଲେ।

ଉଜ୍ଜ୍ଵଲା ମଲିନାଶ୍ଚୈଵ ଜୀର୍ଣଵସ୍ତ୍ରା ନଵାଂଶୁକାଃ

କିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କିଛି ମେଳା, କିଛି ପୁରୁଣା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ନୂତନ ରେଶମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ସମାର୍ଜାରୀ କାଚଵର୍ଣା କୃଷ୍ଣା ଚୈଵ କଲିସ୍ତଥା

କିଛି ମାଉସି ରଙ୍ଗ, କିଛି କାଚ ରଙ୍ଗ, କିଛି କଳା ଏବଂ କଳି ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଏତେ ପୁରୋଗମାସ୍ତତ୍ର କୃତାନ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ଏହାମାନେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ଆତ୍ମା କୃତାନ୍ତଙ୍କର ଆଗ୍ରଗାମୀ।

ନମସ୍କାର୍ଯାଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯାଶ୍ଚ ଆପନ୍ନେନ ହି ନିତ୍ଯଶଃ

ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସଦା ନମସ୍କାର ଓ ପୂଜା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ କୃତାନ୍ତକାଲମୃତ୍ଯୁକିଙ୍କରଵର୍ଣନଂ ନାମ ସପ୍ତନଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ କୃତାନ୍ତଙ୍କର ସେବକମାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶତ ସପ୍ତନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ସଂସାରଚକ୍ରଯାତନାସ୍ଵରୂପଵର୍ଣନମ୍ ମାମେକମୃଷଭଂ ତତ୍ର ଦର୍ଶନଂ ଚ ଦଦୌ ଯମଃ

ଏବେ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ସ୍ୱରୂପ ବିବର୍ଣ୍ନନ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି । ସେଠାରେ ଯମ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ବୃଷଭଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ।

ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ମେ ପୂଜା କାର୍ଯେଣ ଵିଧିନାଽକରୋତ୍

ସେ ନିୟମ ମୁତାବକ୍ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ମୋର ପୂଜା କଲେ ।

ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ପୁନର୍ହୃଷ୍ଟୋ ହ୍ଯାସ୍ଯତାଂ ଚ ଵରାସନେ

ତାପରେ ସେ ଖୁସିହୋଇ ପୁନି କହିଲେ, 'ସମ୍ମାନ ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ ।'

ତସ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ମହାରୌଦ୍ରଂ ନିତ୍ଯମେଵ ଭଯାନକମ୍

ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ସଦା ଭୟ ଦେଇଥିବା ।

ଲୋହିତେ ତସ୍ଯ ଵୈ ନେତ୍ରେ ଜଲ୍ପତଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ

ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସେ ବାରମ୍ବାର କଥା କହୁଥିଲେ ।

ତତୋଽହଂ ତସ୍ଯ ଭାଵେନ ଭାଵିତଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ

ତାଙ୍କର ଭାବ ଦେଖି ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଭାବବିହ୍ୱଳ ହେଉଥିଲି ।

ତସ୍ଯ ପ୍ରୀତିକରଂ ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵଦୋଷଵିନାଶନମ୍

ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାଶ କରିବା ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ପାଠ କଲି ।

କାଲଵୃଦ୍ଧିକରଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ତତ୍ର ଉଦୀରଯନ୍

ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଉଛି ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ କାଳର ପ୍ରଭାବ ଦୂର କରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଏହା ପଢିଲି ।