ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ଚ କାର୍ଯାଣି ସର୍ଵଲୋକହିତାଯ ତେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ଭାବିଥାନ୍ତି।

ତତଃ ସର୍ଵେ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ସୁଯନ୍ତ୍ରିତାଃ

ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭଲଭାବେ ଶାସିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ କଥା ଉପରେ ଚିନ୍ତା-ଭାବନା କରନ୍ତି।

ଅତ୍ରିରୌଦ୍ଦାଲକିଶ୍ଚୈଵ ଆପସ୍ତମ୍ବଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍

ଅତ୍ରି, ରୌଦ୍ରାଳକି ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଆପସ୍ତମ୍ବ।

ଶଙ୍ଖଶ୍ଚ ଲିଖିତଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯଙ୍ଗିରା ଭୃଗୁରେଵ ଚ

ଶଂଖ, ଲିଖିତ, ଅଙ୍ଗିରା ଏବଂ ଭୃଗୁ।

ଯମେନ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ପ୍ରତିକ୍ରିଯାମ୍

ଏହି ସମସ୍ତେ ଯମଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଉଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।

କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ପିନଦ୍ଧାଭ୍ଯାମଙ୍ଗଦାଭ୍ଯାଂ ମହାତପାଃ 197.

ସେ ମହାତପସ୍ବୀ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧି ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।

ତେଜସା ଵଚସା ଚୈଵ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୋ ମହାବଲଃ

ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାବଳଶାଳୀକୁ ଦେଖିବା ଅତି କଷ୍ଟକର ଥିଲା।

ତସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମହାଦିଵ୍ଯା ଋଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଋଷିମାନେ ଥିଲେ।

ଵେଦାର୍ଥାନାଂ ଵିଚାରଜ୍ଞାଃ ସତ୍ଯଧର୍ମପୁରସ୍କୃତାଃ

ସେମାନେ ବେଦର ଅର୍ଥ ବୁଝିଥିବା, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ମହାନ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ।

. ନିରୁକ୍ତମତିଵାଦାଶ୍ଚ ସାମଗାନ୍ଧର୍ଵଶୋଭିତାଃ

ସେମାନେ ନିରୁକ୍ତ, ତର୍କ ଓ ସାମଗାନର ଜ୍ଞାନରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।

ତତ୍ର ଚୈଵ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଋଷଯଃ ପିତରସ୍ତଥା

ସେଠାରେ ମୁଁ ଋଷିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଥିଲି।

ତସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଃ କୃଷ୍ଣଵର୍ଣୋ ମହାହନୁଃ

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଁ ଏକ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ମୁହଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି।

ଵାମବାହୁଶ୍ଚ ଦଣ୍ଡେନ ପ୍ରଵରେଣ ସମନ୍ଵିତଃ

ସେ ବାମହାତରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ଗରିମାଶାଳୀ ଥିଲେ।

ଶିକ୍ଷାର୍ଥେ ଧର୍ମରାଜେନ ସନ୍ଦିଷ୍ଟଃ ସ ପୁନଃ ପୁନଃ

ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ପୁନିପୁନି ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହେଉଥିଲେ।

ତଥାନ୍ଯେ ଚାପରେ ତତ୍ର ଶାସନେଷୁ ସମାହିତାଃ

ସେଠି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।

ଯମେନ ପୂଜ୍ଯମାନା ସା ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲେପନୈଃ 197.

ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ସେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।

ଅତଃ ପରଂ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ସାଧନଂ କଥିତଂ ବୁଧୈଃ

ଏହାଠାରୁ ଆଗକୁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ ପ୍ରୟୋଜନ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହିଛନ୍ତି।

ଅସୁରାଶ୍ଚ ସୁରାଶ୍ଚୈଵ ଯୋଗିନଶ୍ଚ ମହୌଜସଃ

ଅସୁର, ଦେବତା ଓ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଗୀମାନେ ସେଠି ଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଙ୍ଗେଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ଭୂତା ଵ୍ଯାଧଯଃ କ୍ଲେଶସମ୍ଭଵାଃ

ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଠାରୁ କ୍ଳେଶ ଜନିତ ବ୍ୟାଧିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ପୌରୁଷେଣ ସମାଯୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵଲୋକନଯାଯତାଃ

ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ବ୍ୟାଧିମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ।

ମହାସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାତେଜାଃ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ

ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ଓ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ।

ଗାଯକା ହାସକାଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଜୀଵପ୍ରବୋଧକାଃ

ସେଠି ଗାୟକ, ହସନ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଥିଲେ।

ଦିଵ୍ଯାଭରଣଶୋଭାଭିଃ ଶୋଭମାନାଃ ସୁତେଜସଃ

ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣର ଶୋଭାରେ ତେଁମାନେ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ପର୍ଯାସ୍ତରଣସଂଛନ୍ନେଷ୍ଵାସନେଷୁ ତଥା ପରେ

ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା।

ଅନେକାଶ୍ଚ ନରାସ୍ତତ୍ର ଵେଦନାଶ୍ଚ ସୁଦାରୁଣାଃ

ସେଠାରେ ଅନେକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

କାମକ୍ରୋଧଵିଚାରିଣ୍ଯୋ ନାନାରୂପଧରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ 197.

କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନୁଗତ ନାନା ରୂପରେ ନାରୀମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ତାସାଂ ହଲହଲାଶବ୍ଦଃ ସର୍ଵାସାଂ ଚ ସମନ୍ତତଃ

ସେମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।

କୂଷ୍ମାଣ୍ଡା ଯାତୁଧାନାଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ

ସେଠାରେ କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଯାତୁଧାନ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଏକବାହୁର୍ଦ୍ଵିବାହୁଶ୍ଚ ତ୍ରିବାହୁର୍ବହୁବାହୁକଃ

କେହି ଗୋଟିଏ ହାତ, କେହି ଦୁଇଟି, କେହି ତିନୋଟି ଓ କେହି ଅନେକ ହାତ ଥିଲେ।