ଵରାହପୁରାଣମ୍

କୁର୍ଵନ୍ତି ସଂହର୍ଷମିଵ ସ୍ଵନେନ ମନୋଜ୍ଞରୂପା ଦିଵି ଦେଵତାନାମ୍

ସେମାନଙ୍କର ମନୋହର ରୂପ ଓ ମଧୁର ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ପ୍ରାସାଦକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିହାର୍ଯମାଣା ନ ତୃପ୍ତିମେଵଂ ବହୁ ତାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି

ପ୍ରାସାଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ଖେଳିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ବି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।

କ୍ଵଚିତ୍ ସୁଗନ୍ଧଃ ପ୍ରଚଚାର ଭୂଯଃ ପ୍ରାସାଦରୋଧଂ ପ୍ରଵିରୂଢମାର୍ଗଃ

କେବେ କେବେ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ ପ୍ରାସାଦର ଦେଉଳ ଓ ଫୁଲିଥିବା ପଥରେ ଭରିଯାଏ।

ତଥାଽପରେ କ୍ରୀଡନକାଃ ସକାନ୍ତାଃ ସୁଵର୍ଣଵେଦୀକୃତସାନୁଶୋଭାଃ

ଅନ୍ୟଏଠି, କିଛି ଲୋକ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହିତ ସୁନାର ବେଦି ଉପରେ ଖେଳିବାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି।

ଶକ୍ଯୋ ଵିଭାଗୋ ନ ହି ରମ୍ଯତାଯା ହ୍ଯସୌ ଦିନୈର୍ଵା ବହୁଭିଃ ପ୍ରଵକ୍ତୁମ୍

ସେଠାର ଆନନ୍ଦ କେତେ ଅଧିକ, ତାହା କେବେ ବି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ, ଅନେକ ଦିନ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ଧର୍ମରାଜପୁରଵର୍ଣନଂ ନାମ ଷଣ୍ଣଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାରଚକ୍ରରେ ଧର୍ମରାଜ ପୁରବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକ ଶତ ଛଅନବେ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଋଷିପୁତ୍ର ଉଵାଚ ପ୍ରାକାରେଣ ପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ପ୍ରାସାଦଶତ ଶୋଭିତମ୍

ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ: ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଦେଖ, ଚାରିପାଖରେ ଦେଉଳି ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଶତଶଃ ପ୍ରାସାଦ ଏଠି ଶୋଭା ପାଉଛି।

ସମାଲିଖଦିଵାକାଶଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତମିଵ ତେଜସା

ସେଠାରେ ଆକାଶଟିଏ ମାନେ କେହି ଖୋଦି ଦେଇଛନ୍ତି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ତାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଜଳମଳ କରୁଥିଲା।

ନାନାଯନ୍ତ୍ରୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାଯୁତମ୍

ସେଠା ନାନା ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରପାତିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଆଗ୍ନିର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା।

ପ୍ରଵେଶସ୍ତତ୍ର ତେଷାଂ ହି ଵିହିତୋ ଧର୍ମଦର୍ଶିନାମ୍

ସେଠାରେ ଧର୍ମକୁ ମାନିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ ପଥ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା।

ମାନୁଷାଣାଂ ସୁକୃତିନାଂ ପ୍ରଵେଶସ୍ତତ୍ର ନିର୍ମିତଃ

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ ପଥ ଥିଲା।

ଆଯସଂ ଗୋପୁରଂ ତତ୍ର ଦକ୍ଷିଣଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍

ସେଠାରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯିବା ଲୋହାର ଦ୍ୱାର ଅଛି।

ପ୍ରଵେଶୋ ହି ତତସ୍ତେନ ଵିହିତୋ ରଵିସୂନୁନା

ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ ପଥ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।

ପାପାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଘାତକାରକାଃ

ସମସ୍ତ ପାପୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।

ଗୋପୁରଂ ପଶ୍ଚିମଂ ତଚ୍ଚ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷଂ ସମନ୍ତତଃ

ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

ଦୁଷ୍କୃତୀନାଂ ପ୍ରଵେଶାର୍ଥଂ ଯମେନ ଵିହିତଂ ସ୍ଵଯମ୍ 197.

ଏହି ଦ୍ୱାର ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଯମ ନିଜେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।

ସର୍ଵରତ୍ନମଯୀ ଦିଵ୍ଯା ଵୈଵସ୍ଵତନିଯୋଜିତା

ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା, ବୈବସ୍ୱତ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା।

ଜିତକ୍ରୋଧୈରଲୁବ୍ଧୈଶ୍ଚ ଵୀତରାଗୈସ୍ତପସ୍ଵିଭିଃ

ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ସେମାନେ।

ସା ସଭା ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଶୁଭସ୍ଯୈଵାଶୁଭସ୍ଯ ଚ

ସେଇ ସଭା ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ଦୁହେଁ ପାଇଁ।

ଅନିର୍ଵର୍ତ୍ଯଂ ଯଥା କର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା

ଯେପରି ଜଣେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ତାହାର ଫଳ ମିଳେ।

ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ଚ କାର୍ଯାଣି ସର୍ଵଲୋକହିତାଯ ତେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ଭାବିଥାନ୍ତି।

ତତଃ ସର୍ଵେ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ସୁଯନ୍ତ୍ରିତାଃ

ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭଲଭାବେ ଶାସିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ କଥା ଉପରେ ଚିନ୍ତା-ଭାବନା କରନ୍ତି।

ଅତ୍ରିରୌଦ୍ଦାଲକିଶ୍ଚୈଵ ଆପସ୍ତମ୍ବଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍

ଅତ୍ରି, ରୌଦ୍ରାଳକି ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଆପସ୍ତମ୍ବ।

ଶଙ୍ଖଶ୍ଚ ଲିଖିତଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯଙ୍ଗିରା ଭୃଗୁରେଵ ଚ

ଶଂଖ, ଲିଖିତ, ଅଙ୍ଗିରା ଏବଂ ଭୃଗୁ।

ଯମେନ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ପ୍ରତିକ୍ରିଯାମ୍

ଏହି ସମସ୍ତେ ଯମଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଉଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।

କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ପିନଦ୍ଧାଭ୍ଯାମଙ୍ଗଦାଭ୍ଯାଂ ମହାତପାଃ 197.

ସେ ମହାତପସ୍ବୀ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧି ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।

ତେଜସା ଵଚସା ଚୈଵ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୋ ମହାବଲଃ

ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାବଳଶାଳୀକୁ ଦେଖିବା ଅତି କଷ୍ଟକର ଥିଲା।

ତସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମହାଦିଵ୍ଯା ଋଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଋଷିମାନେ ଥିଲେ।

ଵେଦାର୍ଥାନାଂ ଵିଚାରଜ୍ଞାଃ ସତ୍ଯଧର୍ମପୁରସ୍କୃତାଃ

ସେମାନେ ବେଦର ଅର୍ଥ ବୁଝିଥିବା, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ମହାନ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ।