ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଵୈଶମ୍ପାଯନ ଉଵାଚ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ଵପୁର୍ଭୂତ୍ଵା ପୁତ୍ରଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ

ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ପୁଅ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ଶରୀର ହେଲେ।

ପୁତ୍ର ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତମହଂ ଦେଵଂ ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍

ପୁତ୍ର କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପୂଜିତ ଭଗବାନ୍‌ଙ୍କୁ ଦେଖି...

ଆଗଚ୍ଛାମି ପୁନଶ୍ଚାତ୍ର ନ ଭଯଂ ମେଽସ୍ତି ମୃତ୍ଯୁତଃ

ମୁଁ ପୁଣି ଏଠାରେ ଆସୁଛି, ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ନାହିଁ।

ସତ୍ଯେ ତିଷ୍ଠ ମହାଭାଗ ସତ୍ଯଂ ଚ ପରିପାଲଯ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କର।

ସୂର୍ଯସ୍ତପତି ସତ୍ଯେନ ଵାତଃ ସତ୍ଯେନ ଵାତି ଚ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଆଲୋକିତ, ପବନ ସତ୍ୟରେ ବହେ।

ଉଦଧିର୍ଲ୍ଲଙ୍ଘଯେନ୍ନୈଵ ମର୍ଯାଦାଂ ସତ୍ଯପାଲିତଃ

ସତ୍ୟରେ ରକ୍ଷିତ ଥିବା ଦୁଇଁ, ସମୁଦ୍ର କେବେ ତାହାର ସୀମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେନାହିଁ।

ସତ୍ଯେନ ଯଜ୍ଞା ଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରପୂତାଃ ସୁପୂଜିତାଃ

ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥାଏ, ଯଥାଯଥ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମିଳେ।

ସତ୍ଯଂ ଗାତି ତଥା ସାମ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ 193.

ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସାମଗାନ ସତ୍ୟରେ ଭିତ୍ତି ରଖିଛି; ସମସ୍ତ କିଛି ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ।

ସତ୍ଯେନ ସର୍ଵଂ ଲଭତେ ଯଥା ତାତ ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ମିଳେ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି, ପିତା।

ଦେଵଦେଵେନ ରୁଦ୍ରେଣ ଵେଦଗର୍ଭଃ ପୁରା କିଲ

ଦେବଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପୂର୍ବେ ବେଦର ଗର୍ଭ ହୋଇଥିଲା—

ଦୀକ୍ଷାଂ ଧାରଯତେ ବ୍ରହ୍ମା ସ ତେନୈଵ ସୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ

ସେଠି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ସଂଵର୍ତେନ ପୁରା ତାତ ସର୍ଵେ ଲୋକାଃ ସଦୈଵତାଃ

ପୁରୁଣା ସମୟରେ, ପିତା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଦେବତାମାନେ ସଂହାର ସମୟରେ—

ପାତାଲେ ପାଲଯନ୍ ସତ୍ଯଂ ବଦ୍ଧୋ ଵୈରୋଚନୋ ଵସନ୍

ପାତାଳରେ ବସିଥିବା ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରି, ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲେ।

ସ୍ଥିତଃ ସତ୍ଯେ ମହାଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ଵର୍ଦ୍ଧମାନୋ ନ ଵର୍ଦ୍ଧତେ

ମହାବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହି, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇନଥିଲା।

ଗୃହଧର୍ମାଶ୍ଚ ଯେ ଦୃଷ୍ଟା ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ଚ ଶୋଭିତାଃ

ଘର ଧର୍ମ ଦେଖାଯାଏ, ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି।

ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ତୁଲଯା ଧୃତମ୍

ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଓ ସତ୍ୟକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଲେ, ସମାନ ହୁଏ।

ସତ୍ଯେନ ପାଲ୍ଯତେ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମୋ ରକ୍ଷତି ରକ୍ଷିତଃ

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଏ; ଧର୍ମକୁ ଯିଏ ରକ୍ଷା କରେ, ଧର୍ମ ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରେ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଵେନ ଦେହେନ ସୁଵ୍ରତ 193.

ଏଭଳି କହି, ସ୍ୱଦେହରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ, ହେ ସୁବ୍ରତ।

ଋଷିପୁତ୍ରୋ ମହାତେଜା ସତ୍ଯଵାଗନସୂଯକଃ

ଋଷିପୁତ୍ର, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ କପଟ ନଥିବା—

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ପ୍ରାଗିତିହାସେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ନଚିକେତପ୍ରଯାଣଂ ନାମ ତ୍ରିନଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ପ୍ରାଚୀନ କଥାରେ 'ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ନଚିକେତାସଙ୍କ ଯାତ୍ରା' ନାମକ ଏକଶଏ ତିରାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ନଚିକେତସୋ ଆଗମନଵର୍ଣନମ୍ ଗତଶ୍ଚ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ରାଜା ଦୁରାସଦଃ

ଏବେ ନଚିକେତାସଙ୍କ ଫେରିବା କଥା: ସେ ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ଜୟ ରାଜା ବସୁଥିଲେ, ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତତୋ ହୃଷ୍ଟମନା ରାଜନ୍ପୁତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପୋନିଧିଃ

ତାପସୀ ପିତା, ପୁଅକୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।

ଦିଵଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚୈଵ ନାଦଯାମାସ ହୃଷ୍ଟଵତ୍

ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।

ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ମମ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଦିଵ୍ଯତେଜସଃ

ମୋ ପୁଅର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ସମସ୍ତେ ଦେଖନ୍ତୁ।

ପିତୃସ୍ନେହାନୁଭାଵେନ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଯାପି ଚ

ପିତୃସ୍ନେହ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ସେବାର ଫଳରେ,

ଲୋକେ ମତ୍ସଦୃଶୋ ନାସ୍ତି ପୁମାନ୍ଭାଗ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ

ଏହି ଜଗତରେ ମୋ ପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁରୁଷ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।

କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ନ ହତୋ ଵତ୍ସ ନୈଵ ବଦ୍ଧୋ ଯମାଲଯେ

ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିନାହଁ, କିମ୍ବା ଯମଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଧି ରହିନାହଁ ତୋ?

କଚ୍ଚିତ୍ତେ ଵ୍ଯାଧଯୋ ଘୋରା ନାନ୍ଵଗଚ୍ଛନ୍ଯମାଲଯେ

ଯମଙ୍କ ଘରେ ତୁମକୁ କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଆକ୍ରମଣ କରିନଥିଲା ତୋ?

କଚ୍ଚିଦ୍ରାଜା ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରେତାନାମଧିପୋ ବଲୀ

ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଲୋକର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲା ତୋ?