ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦଦାତି ମଧୁପର୍କଂ ଯଃ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯିଏ ମଧୁପର୍କ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଦୀକ୍ଷିତାଯ ଚ ଦାତଵ୍ଯୋ ଯଶ୍ଚ ଶିଷ୍ଯୋ ଗୁରୁପ୍ରିଯଃ

ଯିଏ ଦୀକ୍ଷିତ, କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟ, ସେମାନେ ମଧୁପର୍କ ପାଇବା ଉଚିତ।

ଶୃଣୋତି ମଧୁପର୍କ୍କସ୍ଯ ଚାଖ୍ଯାନଂ ପାପନାଶନମ୍

ଯିଏ ମଧୁପର୍କର କଥା ଶୁଣେ, ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ମଧୁପର୍କ୍କଵିଭାଵନମ୍

ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧୁପର୍କର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କହିଦେଲି।

ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଵା ଭଯେ ଚ ଵ୍ଯସନେ ତଥା

ରାଜଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, ଭୟରେ କିମ୍ବା କଷ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ,

ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଭାର୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରିଯାଂ ଲଭେତ୍

ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସେଠାରେ ପୁଅ ମିଳେ; ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ନଥିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ମିଳେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭୂମେ ମହାଶାନ୍ତିଂ ସୁଖାଵହାମ୍

ହେ ଭୂମି, ଏହି ମହା ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବା ଉପାୟ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।

ଯସ୍ତ୍ଵନେନ ଵିଧାନେନ କୁର୍ଯାଚ୍ଛାନ୍ତିମନୁତ୍ତମାମ୍ 192.

ଯେଉଁଯିଏ ଏହି ପ୍ରକାର ଉତ୍ତମ ଶାନ୍ତି ଉପାୟ କରେ,

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସର୍ଵଶାନ୍ତିକରଣଂ ନାମ ଦ୍ଵିନଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତି ଉପାୟ' ନାମକ ବିରାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ନଚିକେତଃ ପ୍ରଯାଣଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସଶିଷ୍ଯଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗମ୍

ଏବେ ଆସୁଛି ନଚିକେତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ବର୍ଣ୍ଣନା; ଯିଏ ବ୍ୟାସଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ, ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ଅଶ୍ଵମେଧେ ତଥା ଵୃତ୍ତେ ରାଜା ଵୈ ଜନମେଜଯଃ

ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ରାଜା ଜନମେଜୟ

ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚରିତ୍ଵୈଵମାଗତୋ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍

ପାପମୁଚ୍ଛିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ଏଭଳି ଭାବେ ଗଜସାହ୍ୱୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଋଷିଂ ପରମସମ୍ପନ୍ନଂ ଵୈଶମ୍ପାଯନମଞ୍ଜସା

ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି ବୈଶମ୍ପାୟନଙ୍କୁ ସରଳ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।

କୁରୂଣାଂ ପଶ୍ଚିମୋ ରାଜା ପଶ୍ଚାତ୍ତାପେନ ପୀଡିତଃ

କୁରୁବଂଶର ଶେଷ ରାଜା, ପଛରୁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ।

ଜନମେଜଯ ଉଵାଚ କର୍ମପାକଫଲଂ ଯସ୍ମିନ୍ମାନୁଷୈରୁପ ଭୁଜ୍ଯତେ

ଜନମେଜୟ କହିଲେ: କେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି?

ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ କୀଦୃଶଂ ତୁ ଯମାଲଯମ୍

ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ଯମଙ୍କ ଗୃହ କେମିତି ଅଛି?

ନ ଗଚ୍ଛେଯଂ କଥଂ ଵିପ୍ର ପ୍ରେତରାଜ୍ଞୋ ନିଵେଶନମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିପରି ମୁଁ ପେତାଲୋକର ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବି?

ସୂତ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ରାଜାନଂ ଜନମେଜଯମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ସେ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଵୈଶମ୍ପାଯନ ଉଵାଚ ।। ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପୁରାଵୃତ୍ତାଂ କଥାଂ ପରମଶୋଭନାମ୍ । ଧର୍ମଵୃଦ୍ଧିକରୀଂ ନିତ୍ଯାଂ ଯଶସ୍ଯାଂ କୀର୍ତିଵର୍ଦ୍ଧିନୀମ୍ ।। 193.

ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ରାଜା, ପୁରୁଣା ଏହି ଅତି ଶୋଭାମୟ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ଧର୍ମ, ଯଶ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଏ।

ପାଵନୀଂ ସର୍ଵପାପାନାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତୌ ଶୁଭକାରିଣୀମ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ।

କଶ୍ଚିଦାସୀତ୍ପୁରା ରାଜନୃଷିଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ

ଏକଥର ରାଜା, ଏକ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଋଷି ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାତେଜା ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ ବହୁତ ତେଜସ୍ୱୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।

ତେନ ରୁଷ୍ଟେନ ଶପ୍ତୋଽଭୂତ୍ପୁତ୍ରଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ

ସେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଅତି ଧାର୍ମିକ ପୁଅ ଶାପିତ ହେଲେ।

ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାଃ ପୁତ୍ରଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ

ଏଭଳି କହି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ସହମତ ହେଲେ।

କ୍ଷଣେନାନ୍ତର୍ହିତୋ ଜାତଃ ପିତରଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ମା ଭୂଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଚ ତେ ମିଥ୍ଯା ଧାର୍ମିକସ୍ଯ କଦାଚନ

ଧର୍ମପରାୟଣ ଲୋକଙ୍କର କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଇହ ଚୈଵ ପୁନସ୍ତାଵଦାଗମିଷ୍ଯେ ନ ସଂଶଯଃ

ମୁଁ ଏଠିକୁ ପୁଣି ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମିଥ୍ଯାଭିଶଂସିନଂ ତାତ ଯଥେଷ୍ଟଂ ତାରଯିଷ୍ଯତି 193.

ପିତା, ଯିଏ ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।

ଅପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵସମ୍ଭାଷ୍ଯୋ ଯୋଽହଂ ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଯୁକ୍ତଵାନ୍

ମୁଁ ଯେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଛି, ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ କିମ୍ବା କଥା ହେବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ।