ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମନ୍ତ୍ରଃ— ଯୋଽସୌ ଭଵାନ୍ନାଭିମାତ୍ରପ୍ରସୂତୋ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସରହସ୍ଯଜପ୍ଯୈଃ

ମନ୍ତ୍ର— ଯିଏ ତୁମ ନାଭିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଦ୍ୱାରା,

ଯୋ ଦଦାତି ମହାଭାଗେ ମଯୋକ୍ତଂ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯିଏ ମୋର କହିଥିବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇଥାଏ,

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଏହା ଶୁଣ, ହେ ବସୁଧାରା।

ତସ୍ଯ ଚୈଵେହ ଦାତଵ୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍

ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।

ମଦ୍ଭକ୍ତେନ ତୁ ଦାତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦେବା ଉଚିତ, ସମସ୍ତ ସଂସାର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ।

ମଧୁପର୍କ୍କଂ ପରଂ ଗୃହ୍ଯ ଚେମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦାହରେତ୍

ମଧୁପର୍କ ନେଇ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରଃ- ଯୋଽସୌ ଭଵାଂସ୍ତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦେହେ ନାରାଯଣଃ ସର୍ଵଜଗତ୍ପ୍ରଧାନଃ

ମନ୍ତ୍ର— ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୁଖ୍ୟ।

ଅନେନୈଵ ତୁ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ମଧୁପର୍କ୍କକମ୍ 192.

ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧୁପର୍କ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଷା ଗତିର୍ମହାଭାଗେ ମଧୁପର୍କ୍କସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ତିତା

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ହେଉଛି ମଧୁପର୍କର ବିଧି ଯେପରି ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି।

ଏଵଂ ହି ମଧୁପର୍କ୍କଶ୍ଚ ଦେଯଃ ସିଦ୍ଧିମଭୀପ୍ସୁଭିଃ

ଏଭଳି ଯେଉଁମାନେ ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁପର୍କ ଦେବା ଉଚିତ।

ଦଦାତି ମଧୁପର୍କଂ ଯଃ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯିଏ ମଧୁପର୍କ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଦୀକ୍ଷିତାଯ ଚ ଦାତଵ୍ଯୋ ଯଶ୍ଚ ଶିଷ୍ଯୋ ଗୁରୁପ୍ରିଯଃ

ଯିଏ ଦୀକ୍ଷିତ, କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟ, ସେମାନେ ମଧୁପର୍କ ପାଇବା ଉଚିତ।

ଶୃଣୋତି ମଧୁପର୍କ୍କସ୍ଯ ଚାଖ୍ଯାନଂ ପାପନାଶନମ୍

ଯିଏ ମଧୁପର୍କର କଥା ଶୁଣେ, ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ମଧୁପର୍କ୍କଵିଭାଵନମ୍

ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧୁପର୍କର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କହିଦେଲି।

ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଵା ଭଯେ ଚ ଵ୍ଯସନେ ତଥା

ରାଜଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, ଭୟରେ କିମ୍ବା କଷ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ,

ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଭାର୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରିଯାଂ ଲଭେତ୍

ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସେଠାରେ ପୁଅ ମିଳେ; ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ନଥିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ମିଳେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭୂମେ ମହାଶାନ୍ତିଂ ସୁଖାଵହାମ୍

ହେ ଭୂମି, ଏହି ମହା ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବା ଉପାୟ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।

ଯସ୍ତ୍ଵନେନ ଵିଧାନେନ କୁର୍ଯାଚ୍ଛାନ୍ତିମନୁତ୍ତମାମ୍ 192.

ଯେଉଁଯିଏ ଏହି ପ୍ରକାର ଉତ୍ତମ ଶାନ୍ତି ଉପାୟ କରେ,

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସର୍ଵଶାନ୍ତିକରଣଂ ନାମ ଦ୍ଵିନଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତି ଉପାୟ' ନାମକ ବିରାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ନଚିକେତଃ ପ୍ରଯାଣଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସଶିଷ୍ଯଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗମ୍

ଏବେ ଆସୁଛି ନଚିକେତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ବର୍ଣ୍ଣନା; ଯିଏ ବ୍ୟାସଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ, ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ଅଶ୍ଵମେଧେ ତଥା ଵୃତ୍ତେ ରାଜା ଵୈ ଜନମେଜଯଃ

ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ରାଜା ଜନମେଜୟ

ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚରିତ୍ଵୈଵମାଗତୋ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍

ପାପମୁଚ୍ଛିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ଏଭଳି ଭାବେ ଗଜସାହ୍ୱୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଋଷିଂ ପରମସମ୍ପନ୍ନଂ ଵୈଶମ୍ପାଯନମଞ୍ଜସା

ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି ବୈଶମ୍ପାୟନଙ୍କୁ ସରଳ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।

କୁରୂଣାଂ ପଶ୍ଚିମୋ ରାଜା ପଶ୍ଚାତ୍ତାପେନ ପୀଡିତଃ

କୁରୁବଂଶର ଶେଷ ରାଜା, ପଛରୁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ।

ଜନମେଜଯ ଉଵାଚ କର୍ମପାକଫଲଂ ଯସ୍ମିନ୍ମାନୁଷୈରୁପ ଭୁଜ୍ଯତେ

ଜନମେଜୟ କହିଲେ: କେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି?

ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ କୀଦୃଶଂ ତୁ ଯମାଲଯମ୍

ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ଯମଙ୍କ ଗୃହ କେମିତି ଅଛି?

ନ ଗଚ୍ଛେଯଂ କଥଂ ଵିପ୍ର ପ୍ରେତରାଜ୍ଞୋ ନିଵେଶନମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିପରି ମୁଁ ପେତାଲୋକର ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବି?

ସୂତ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ରାଜାନଂ ଜନମେଜଯମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ସେ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଵୈଶମ୍ପାଯନ ଉଵାଚ ।। ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପୁରାଵୃତ୍ତାଂ କଥାଂ ପରମଶୋଭନାମ୍ । ଧର୍ମଵୃଦ୍ଧିକରୀଂ ନିତ୍ଯାଂ ଯଶସ୍ଯାଂ କୀର୍ତିଵର୍ଦ୍ଧିନୀମ୍ ।। 193.

ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ରାଜା, ପୁରୁଣା ଏହି ଅତି ଶୋଭାମୟ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ଧର୍ମ, ଯଶ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଏ।