ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନିରଯାତ୍ତେଽପି ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ତୃପ୍ତିର୍ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯା

ସେମାନେ ନରକରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

ଵିପ୍ରାଣାଂ ଵଚନଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଦକ୍ଷିଣା

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି ତାହା ମାନି, ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଦେଯୋ ନୀଲୋ ଵୃଷସ୍ତତ୍ର ନରକାର୍ତ୍ତିଵିନାଶନଃ

ସେଠାରେ କଳା ବୃଷ ଦାନ କରିବା ଦରକାର, ଯାହା ନରକ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପିତରସ୍ତେନ ତର୍ପିତାଃ

ଏହି ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଉଦ୍ଧୃତୋ ଯଦି ସୁଶ୍ରୋଣି ପଂକଃ ଶୃଙ୍ଗେଣ ତେନ ଚ

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୃଷ ତାହାର ଶିଙ୍ଗରେ କିଛି ମାଟି ଉଠାଇଲେ,

ତାନୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵରାରୋହେ ସୋମଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ହେ ଚରୁକନ୍ତାଳି, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେଇ ସୋମ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଶତାନି ଚ ୧୯୦.

ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

ଏଷ ଧର୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ପୁତ୍ର ପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତାଃ

ପୁଅ ଓ ନାତି ସହିତ ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ।

ପିପୀଲିକାଦିଭୂତାନି ଜଙ୍ଗମାଶ୍ଚ ଵିହଙ୍ଗମାଃ

ପିପିଲିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ଚଳନ୍ତିଆ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ,

ଏଵଂ ଗୃହାଶ୍ରମୋ ମୂଲଂ ଧର୍ମସ୍ତତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ

ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ହେଉଛି ମୂଳ, ଧର୍ମ ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥାଏ।

ତିଥୌ ପର୍ଵଣି ଯେ ଚୈଵ ସ୍ଵପିତୄଂସ୍ତାରଯନ୍ତି ଵୈ

ଯେଉଁମାନେ ତିଥି ବା ପର୍ବ ଦିନରେ ନିଜ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି,

ନ ଯଜ୍ଞଦାନାଧ୍ଯଯନୋପଵାସୈସ୍ତୀର୍ଥାଭିଷେକୈରପି ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରୈଃ

ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ପାଠ, ଉପବାସ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲାଭ ମିଳେନାହିଁ।

ପିତରୋ ନିର୍ଗତାସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶରୀରଗାଃ

ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପୂର୍ବଜମାନେ ଚାଲିଗଲେ।

ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ଵୈ ତତ୍ର ପିତୃଦେଵା ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏଭଳି ଅନୁକ୍ରମରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ପିତୃଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ବସିଲେ।

ତତ ଏତେ ନ ଜାନନ୍ତି ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ

ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିନଥିଲେ।

ନ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଜାନାତି ନିଃସୃତୋ ମମ ମାଯଯା

ମୋ ମାୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ପୁନଶ୍ଚାନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତୃଯଜ୍ଞେଷୁ ସୁନ୍ଦରି ୧୯୦.

ପୁଣି, ମୁଁ ପିତୃଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ।

କୃତ୍ଵା ଵୈ ପିଣ୍ଡସଙ୍କଲ୍ପଂ ଦର୍ଭାନାସ୍ତୀର୍ଯ ଭୂତଲେ

ପିଣ୍ଡ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ଭୂମିରେ ଦର୍ଭା ଛାଡ଼ିଲେ,

ଅଜୀର୍ଣେନାଭିପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଭୁଜ୍ଯନ୍ତେ ନ ଚ ସୁନ୍ଦରି

ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୁଃଖ ପାଉଛନ୍ତି, ଏହି ପିଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ।

ଦୃଷ୍ଟାଃ ସୋମେନ ସୁଶ୍ରୋଣି ଦେଵତାଜୀର୍ଣପୀଡିତାଃ

ସୋମ ଦେଖିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ପିତୃମାନେ।

ସୋମ ଉଵାଚ ଏଵଂ ତୁ ଭାଷମାଣସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ତଦନନ୍ତରମ୍

ସୋମ କହିଲେ: ଏପରି ସୋମ କଥା କହିବା ପରେ,

ଊଚୁସ୍ତେ ସୋମମେଵାପି ଵାକ୍ଯଂ ନଃ ଶ୍ରୂଯତାମିତି

ସେମାନେ ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ: ଆମର କଥା ଶୁଣ।

ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନିଯୋଜିତାସ୍ତୈସ୍ତୁ ପିତୃପିଣ୍ଡେନ ତର୍ପିତାଃ

ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିବାମାନେ ପିତୃଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ।

ସୋମ ଉଵାଚ ସହିତାସ୍ତତ୍ର ଗଚ୍ଛାମୋ ଯଥା ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି

ସୋମ କହିଲେ: ଚଳ, ଆମେ ସେଠାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଯିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ହେବ।

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ସୋମେନ ପିତୃଦେଵାସ୍ତଦନ୍ତରେ

ସୋମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ପିତୃଦେବତାମାନେ

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସହସା କ୍ଷିତୌ ୧୯୦.

ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ଶିର ନମାଇଲେ।

ଯ ଏତେ ପିତରୋ ଦେଵ ଦୁଃଖିତାଜୀର୍ଣପୀଡିତାଃ

ଏହି ପିତୃମାନେ, ହେ ଦେବ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣରେ ପୀଡିତ।

ଯଥା ନଶ୍ଯଂତି ଜୀର୍ଣାନି ତଥା କୁରୁ ପିତାମହ

ଯେପରି ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଜିନିଷ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେପରି ହେଉ, ହେ ପିତାମହ।

ଉଵାଚ ଵଚନଂ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ପ୍ରତି

ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।