ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପିତୃଯଜ୍ଞଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିଦୋ ଜନାଃ

ବିଶାଳ ନୟନି, ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପିତୃୟଜ୍ଞ କରନ୍ତି ।

ଦଦନ୍ତେ ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଆରୋଗ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ପିତୃମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ତିର୍ଯଗ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଭାଵେନ ମାନଵାଃ

ମଣିଷମାନେ ପଶୁ ଓ ପିତୃ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ।

ପୂଜକଃ ପିତୃଦେଵାନାଂ ସର୍ଵକାଲଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ

ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ନିଜ ଘରେ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,

ଅକ୍ଷଯ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ମନ୍ଯନ୍ତେ ପିତରଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧତର୍ପିତାଃ

ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତି ପାଇଥିବା ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟକୁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।

ସାତ୍ଵିକଂ ଶୁକ୍ଲପନ୍ଥାନମେତେ ଯାନ୍ତି ଵିଦୋ ଜନାଃ

ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅଜ୍ଞାନତମସାରୂଢା ନିକୃତିଜ୍ଞାଃ ଶଠାସ୍ତଥା ୧୯୦.

ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି ରହିଛନ୍ତି, ଚାଳାକ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତ,

କଲ୍ପାନ୍ତଂ ପଚ୍ଯମାନାପି ତ୍ରାଯନ୍ତେ ଯେନ ମାନଵାଃ

ସେମାନେ କଳ୍ପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।

ମୁଂଚନ୍ତି ଜଲବିନ୍ଦୂଂଶ୍ଚ ଅମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଲାଶଯେ

ସେମାନେ ମାଂସ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳାଶୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜଳର ତିପି ଛାଡନ୍ତି।

ଯେ ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ

ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି,

ନିରଯାତ୍ତେଽପି ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ତୃପ୍ତିର୍ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯା

ସେମାନେ ନରକରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

ଵିପ୍ରାଣାଂ ଵଚନଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଦକ୍ଷିଣା

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି ତାହା ମାନି, ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଦେଯୋ ନୀଲୋ ଵୃଷସ୍ତତ୍ର ନରକାର୍ତ୍ତିଵିନାଶନଃ

ସେଠାରେ କଳା ବୃଷ ଦାନ କରିବା ଦରକାର, ଯାହା ନରକ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପିତରସ୍ତେନ ତର୍ପିତାଃ

ଏହି ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଉଦ୍ଧୃତୋ ଯଦି ସୁଶ୍ରୋଣି ପଂକଃ ଶୃଙ୍ଗେଣ ତେନ ଚ

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୃଷ ତାହାର ଶିଙ୍ଗରେ କିଛି ମାଟି ଉଠାଇଲେ,

ତାନୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵରାରୋହେ ସୋମଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ହେ ଚରୁକନ୍ତାଳି, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେଇ ସୋମ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଶତାନି ଚ ୧୯୦.

ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

ଏଷ ଧର୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ପୁତ୍ର ପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତାଃ

ପୁଅ ଓ ନାତି ସହିତ ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ।

ପିପୀଲିକାଦିଭୂତାନି ଜଙ୍ଗମାଶ୍ଚ ଵିହଙ୍ଗମାଃ

ପିପିଲିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ଚଳନ୍ତିଆ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ,

ଏଵଂ ଗୃହାଶ୍ରମୋ ମୂଲଂ ଧର୍ମସ୍ତତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ

ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ହେଉଛି ମୂଳ, ଧର୍ମ ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥାଏ।

ତିଥୌ ପର୍ଵଣି ଯେ ଚୈଵ ସ୍ଵପିତୄଂସ୍ତାରଯନ୍ତି ଵୈ

ଯେଉଁମାନେ ତିଥି ବା ପର୍ବ ଦିନରେ ନିଜ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି,

ନ ଯଜ୍ଞଦାନାଧ୍ଯଯନୋପଵାସୈସ୍ତୀର୍ଥାଭିଷେକୈରପି ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରୈଃ

ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ପାଠ, ଉପବାସ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲାଭ ମିଳେନାହିଁ।

ପିତରୋ ନିର୍ଗତାସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶରୀରଗାଃ

ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପୂର୍ବଜମାନେ ଚାଲିଗଲେ।

ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ଵୈ ତତ୍ର ପିତୃଦେଵା ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏଭଳି ଅନୁକ୍ରମରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ପିତୃଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ବସିଲେ।

ତତ ଏତେ ନ ଜାନନ୍ତି ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ

ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିନଥିଲେ।

ନ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଜାନାତି ନିଃସୃତୋ ମମ ମାଯଯା

ମୋ ମାୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ପୁନଶ୍ଚାନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତୃଯଜ୍ଞେଷୁ ସୁନ୍ଦରି ୧୯୦.

ପୁଣି, ମୁଁ ପିତୃଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ।

କୃତ୍ଵା ଵୈ ପିଣ୍ଡସଙ୍କଲ୍ପଂ ଦର୍ଭାନାସ୍ତୀର୍ଯ ଭୂତଲେ

ପିଣ୍ଡ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ଭୂମିରେ ଦର୍ଭା ଛାଡ଼ିଲେ,

ଅଜୀର୍ଣେନାଭିପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଭୁଜ୍ଯନ୍ତେ ନ ଚ ସୁନ୍ଦରି

ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୁଃଖ ପାଉଛନ୍ତି, ଏହି ପିଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ।