ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସର୍ଵକର୍ମକରା ଯେ ଚ ସର୍ଵଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ

ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର କାମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ନ ଥାନ୍ତି ।

ଏତେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ତଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ରାକ୍ଷସଂ ଵିଦୁଃ

ଏମାନେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧକୁ ରାକ୍ଷସୀ ମନାଯାଏ ।

ହୃତଂ ଯଦା ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଶକ୍ରସ୍ଯାର୍ଥେ ତ୍ରିଵିକ୍ରମେ

ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକ ନେଇଯିବା ହେଲା ।

ଵର୍ଜନୀଯା ବୁଧୈରେତେ ପିତୃଯଜ୍ଞେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ସବୁକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପିତୃୟଜ୍ଞରେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ ।

ପିତୄଂସ୍ତତ୍ରାହ୍ଵଯେଦ୍ଭୂମେ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍

ସେଠାରେ ନିୟମ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପିତୃମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ ।

ପିତା ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହଃ

ପିତା, ପିତାମହ ଏବଂ ସେହିପରି ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵୀର୍ନିର୍ଵାପସ୍ଯ ଚ ଧାରିଣୀଃ ୧୯୦.

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବୀମାନେ ଓ ନିବେଦିତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମାନେ ପ୍ରଣାମ କରିବା ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତେନ ପ୍ରୀଯନ୍ତେ ପିତରଶ୍ଚ ନ ସଂଶଯଃ

ଏଭଳି ଦାନ ଦେଇ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ତ୍ରଯସ୍ତତ୍ର ଵରାରୋହେ ଦେଵଗାତ୍ରାଦ୍ଵିନିସ୍ସୃତାଃ

ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଠି ତିନିଜଣ ଦେବତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି ।

ଦେଵତାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗାଃ

ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ ।

ପିତୃଯଜ୍ଞଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିଦୋ ଜନାଃ

ବିଶାଳ ନୟନି, ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପିତୃୟଜ୍ଞ କରନ୍ତି ।

ଦଦନ୍ତେ ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଆରୋଗ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ପିତୃମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ତିର୍ଯଗ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଭାଵେନ ମାନଵାଃ

ମଣିଷମାନେ ପଶୁ ଓ ପିତୃ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ।

ପୂଜକଃ ପିତୃଦେଵାନାଂ ସର୍ଵକାଲଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ

ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ନିଜ ଘରେ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,

ଅକ୍ଷଯ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ମନ୍ଯନ୍ତେ ପିତରଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧତର୍ପିତାଃ

ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତି ପାଇଥିବା ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟକୁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।

ସାତ୍ଵିକଂ ଶୁକ୍ଲପନ୍ଥାନମେତେ ଯାନ୍ତି ଵିଦୋ ଜନାଃ

ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅଜ୍ଞାନତମସାରୂଢା ନିକୃତିଜ୍ଞାଃ ଶଠାସ୍ତଥା ୧୯୦.

ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି ରହିଛନ୍ତି, ଚାଳାକ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତ,

କଲ୍ପାନ୍ତଂ ପଚ୍ଯମାନାପି ତ୍ରାଯନ୍ତେ ଯେନ ମାନଵାଃ

ସେମାନେ କଳ୍ପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।

ମୁଂଚନ୍ତି ଜଲବିନ୍ଦୂଂଶ୍ଚ ଅମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଲାଶଯେ

ସେମାନେ ମାଂସ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳାଶୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜଳର ତିପି ଛାଡନ୍ତି।

ଯେ ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ

ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି,

ନିରଯାତ୍ତେଽପି ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ତୃପ୍ତିର୍ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯା

ସେମାନେ ନରକରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

ଵିପ୍ରାଣାଂ ଵଚନଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଦକ୍ଷିଣା

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି ତାହା ମାନି, ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଦେଯୋ ନୀଲୋ ଵୃଷସ୍ତତ୍ର ନରକାର୍ତ୍ତିଵିନାଶନଃ

ସେଠାରେ କଳା ବୃଷ ଦାନ କରିବା ଦରକାର, ଯାହା ନରକ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପିତରସ୍ତେନ ତର୍ପିତାଃ

ଏହି ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଉଦ୍ଧୃତୋ ଯଦି ସୁଶ୍ରୋଣି ପଂକଃ ଶୃଙ୍ଗେଣ ତେନ ଚ

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୃଷ ତାହାର ଶିଙ୍ଗରେ କିଛି ମାଟି ଉଠାଇଲେ,

ତାନୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵରାରୋହେ ସୋମଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ହେ ଚରୁକନ୍ତାଳି, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେଇ ସୋମ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଶତାନି ଚ ୧୯୦.

ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

ଏଷ ଧର୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ପୁତ୍ର ପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତାଃ

ପୁଅ ଓ ନାତି ସହିତ ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ।

ପିପୀଲିକାଦିଭୂତାନି ଜଙ୍ଗମାଶ୍ଚ ଵିହଙ୍ଗମାଃ

ପିପିଲିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ଚଳନ୍ତିଆ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ,