ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସର୍ଵେ ତେ ମଯି ଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି; ଏହା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।

ଉତ୍ତରୋଽଗ୍ନିରହଂ ଚୈଵ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିରହଂ ତଥା

ମୁଁ ଉତ୍ତରାଗ୍ନି ଓ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି ଦୁହିଁ ଅଟୁଟ ଅଛି।

ପାଵନଃ ପାଵକଶ୍ଚୈଵ ଅହମେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ମୁଁ ପବିତ୍ର କରିବା ଓ ଅଗ୍ନି ଭାବେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛି।

ଵୈଶ୍ଵଦେଵେ ନିଯୁଞ୍ଜୀତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଶୁଚିଃ ସଦା

ବୈଶ୍ୱଦେବ ଅର୍ପଣରେ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଜଣେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।

ଏତାନ୍ନ ଭୋଜଯେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧେ ଦେଵତୀର୍ଥେଷୁ ପୂଜଯେତ୍

ଏମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦେବତା ତୀର୍ଥରେ ସେମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ।

ଉତ୍ତମୋ ଗୃହସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ କ୍ଷାନ୍ତୋ ଦାନ୍ତୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ଘରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା, ସହନଶୀଳ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ।

ଵେଦଵିଦ୍ଯାଵ୍ରତସ୍ନାତୋ ସୁଵିମୃଷ୍ଟାନ୍ନଭୋଜକଃ ୧୯୦.

ଯିଏ ବେଦ ଜାଣେ, ନିୟମ ରେ ଅଟୁଟ ରହେ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରେ ଏବଂ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ହୁତାଶନାଯାଦୌ ଦେଵତୀର୍ଥେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦାନ ଦେଇ ।

ଚତୁର୍ଣାମେଵ ଵର୍ଣାନାଂ ଯଦ୍ଯଥା ଶ୍ରାଦ୍ଧମର୍ହତି

ଚାରିଟି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ଯେପରିକି ଯୋଗ୍ୟ, ସେହିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ।

ଯନ୍ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଭୋଜ୍ଯଂ ଶ୍ଵାନଃ କୁକ୍କୁଟସୂକରାଃ

ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ କୁକୁର, କୁକୁଟି କିମ୍ବା ଶୁଅଁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି ।

ସର୍ଵକର୍ମକରା ଯେ ଚ ସର୍ଵଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ

ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର କାମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ନ ଥାନ୍ତି ।

ଏତେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ତଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ରାକ୍ଷସଂ ଵିଦୁଃ

ଏମାନେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧକୁ ରାକ୍ଷସୀ ମନାଯାଏ ।

ହୃତଂ ଯଦା ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଶକ୍ରସ୍ଯାର୍ଥେ ତ୍ରିଵିକ୍ରମେ

ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକ ନେଇଯିବା ହେଲା ।

ଵର୍ଜନୀଯା ବୁଧୈରେତେ ପିତୃଯଜ୍ଞେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ସବୁକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପିତୃୟଜ୍ଞରେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ ।

ପିତୄଂସ୍ତତ୍ରାହ୍ଵଯେଦ୍ଭୂମେ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍

ସେଠାରେ ନିୟମ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପିତୃମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ ।

ପିତା ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହଃ

ପିତା, ପିତାମହ ଏବଂ ସେହିପରି ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵୀର୍ନିର୍ଵାପସ୍ଯ ଚ ଧାରିଣୀଃ ୧୯୦.

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବୀମାନେ ଓ ନିବେଦିତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମାନେ ପ୍ରଣାମ କରିବା ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତେନ ପ୍ରୀଯନ୍ତେ ପିତରଶ୍ଚ ନ ସଂଶଯଃ

ଏଭଳି ଦାନ ଦେଇ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ତ୍ରଯସ୍ତତ୍ର ଵରାରୋହେ ଦେଵଗାତ୍ରାଦ୍ଵିନିସ୍ସୃତାଃ

ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଠି ତିନିଜଣ ଦେବତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି ।

ଦେଵତାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗାଃ

ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ ।

ପିତୃଯଜ୍ଞଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିଦୋ ଜନାଃ

ବିଶାଳ ନୟନି, ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପିତୃୟଜ୍ଞ କରନ୍ତି ।

ଦଦନ୍ତେ ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଆରୋଗ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ପିତୃମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ତିର୍ଯଗ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଭାଵେନ ମାନଵାଃ

ମଣିଷମାନେ ପଶୁ ଓ ପିତୃ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ।

ପୂଜକଃ ପିତୃଦେଵାନାଂ ସର୍ଵକାଲଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ

ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ନିଜ ଘରେ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,

ଅକ୍ଷଯ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ମନ୍ଯନ୍ତେ ପିତରଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧତର୍ପିତାଃ

ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତି ପାଇଥିବା ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟକୁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।

ସାତ୍ଵିକଂ ଶୁକ୍ଲପନ୍ଥାନମେତେ ଯାନ୍ତି ଵିଦୋ ଜନାଃ

ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅଜ୍ଞାନତମସାରୂଢା ନିକୃତିଜ୍ଞାଃ ଶଠାସ୍ତଥା ୧୯୦.

ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି ରହିଛନ୍ତି, ଚାଳାକ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତ,

କଲ୍ପାନ୍ତଂ ପଚ୍ଯମାନାପି ତ୍ରାଯନ୍ତେ ଯେନ ମାନଵାଃ

ସେମାନେ କଳ୍ପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।

ମୁଂଚନ୍ତି ଜଲବିନ୍ଦୂଂଶ୍ଚ ଅମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଲାଶଯେ

ସେମାନେ ମାଂସ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳାଶୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜଳର ତିପି ଛାଡନ୍ତି।