ଏକା ଗୌସ୍ତୁ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ପାପକ୍ଷଯକରୀ ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ପ୍ରେତାନ୍ନେ ଚୋଦରସ୍ଥେ ତୁ କାଲଧର୍ମମୁପାଗତଃ
ଯଦି ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କର ପେଟରେ ରଖାଯାଏ, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି,
ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରାକ୍ଷସତ୍ଵଂ ଵୈ ତତୋ ମୁଚ୍ଯେତ କିଲ୍ବିଷାତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଗୋହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵଧନାଦୀନି ସାଗରାନ୍ତାନି ମାଧଵି
ହେ ମାଧବୀ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚରେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ତାରଯତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଦ୍ଵିଜୋ ଜ୍ଞାନେନ ସମ୍ପନ୍ନୋ ଵେଦାଭ୍ଯାସରତଃ ସଦା
ଯିଏ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ ଥାନ୍ତି, ସେ ଦ୍ୱିଜ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସ ତାରଯତି ଚାତ୍ମାନଂ ଦାତାରଂ ନୈଵ ସଂଶଯଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜେ ଓ ଦାତାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦୈଵେ ଚ ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଚ ପର୍ଵସୁ
ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାବେଳେ, ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ରରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପର୍ବଦିନରେ,
ଵେଦଵିଦ୍ଯାଵ୍ରତସ୍ନାତଂ ବହୁଧର୍ମନିରନ୍ତରମ୍ 189.
ଯିଏ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ରତ ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ଧର୍ମରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ଅଛନ୍ତି,
କ୍ଷମାଯୁକ୍ତଂ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମହିଂସାଯାଂ ରତଂ ତଥା
ଯିଏ କ୍ଷମାଶୀଳ, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅହିଂସାରେ ଲିନ,
ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦାନାନି ଵିପ୍ରାଯ ସ ଵୈ ତାରଯିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।
କୁଣ୍ଡଗୋଲଂ ପ୍ରତିଗ୍ରାହି ଦାତାରଂ ଚାପ୍ଯଧୋ ନଯେତ୍
ଯଦି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଆଁ କିମ୍ବା ଗଡ଼ିଆ ପରି ଅଛନ୍ତି, ସେ ଦାତାକୁ ଅଧୋଗତିକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ପିତରୋ ଯାନ୍ତି ନିରାଶା ନିରଯଂ ଦ୍ରୁତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପିତୃଗଣ ଆଶାହୀନ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଦାନଂ ନ ଦାତଵ୍ଯମପାତ୍ରାଯ ଯଶସ୍ଵିନି
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ପ୍ରଶଂସିତେ, ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଵନ୍ତୀଵିଷଯେ କଶ୍ଚିଦ୍ରାଜା ହ୍ଯତ୍ଯନ୍ତଧାର୍ମିକଃ
ଅବନ୍ତୀ ଦେଶରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ବହୁତ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ।
ରାଜ୍ଞଃ ପୁରୋହିତଶ୍ଚାସୀଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶର୍ମ୍ମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରଶର୍ମା, ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ସ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଗା ଦଦାତି ଦିନେ ଦିନେ
ସେ ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ ଦାନ କରୁଥିଲେ।
ଗତେ ବହୁତିଥେ କାଲେ ରାଜ୍ଞୋ ମେଧାତିଥେଃ ପିତୁଃ ଵିପ୍ରାନାହ୍ଵାପଯାମାସ ପିତୁର୍ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାରଣାତ୍
ବହୁତ ସମୟ ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ମେଧାତିଥି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଆଗତାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମେଧାତିଥିରକଲ୍ମଷଃ 189.
ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ମେଧାତିଥି ଅଶୁଦ୍ଧିରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵିଧିଵତ୍ପିଣ୍ଡାନ୍ନିର୍ଵାପ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ।
ତନ୍ମଧ୍ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଗୋଲକୋଽଵସ୍ଥିତସ୍ତଦା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ସମୟରେ ଗୋଳକ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ତେନୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦୋଷେଣ ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ପିତରସ୍ତଦା
ସେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ—
କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ଦିତା ନିତ୍ଯଂ କ୍ରନ୍ଦନ୍ତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
—ସଦା ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ମୃଗଯାର୍ଥଂ ଗତସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵିତ୍ରୈଃ ପରିଜନୈର୍ଵୃତଃ
ସେ ଶିକାର ପାଇଁ କିଛି ଜଣ ସହଯୋଗୀ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
କେ ଭଵନ୍ତୋଽତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଦଶାମେତାଂ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତୁମେ କିଏ, ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଅଛ?
ପିତର ଊଚୁଃ ଵଯଂ ତସ୍ଯୈଵ ପିତରୋ ନରକଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ
ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ: ଆମେ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୂର୍ବଜ, ନରକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ତେଷାଂ ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ଦୁଃଖସମନ୍ଵିତଃ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ମେଧାତିଥିରୁଵାଚ କେନ ଵୈ କର୍ମଦୋଷେଣ ନିରଯଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ
ମେଧାତିଥି ପଚାରିଲେ: କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷରୁ ତୁମେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛ?
ପିତର ଊଚୁଃ ତେନୈଵ କର୍ମଦୋଷେଣ ନରକଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ ।। 189.
ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ: ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷରୁ ଆମେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ତତ୍ର ଦୁଃଖଂ ମହଦ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ଗଚ୍ଛାମହେ ଦିଵମ୍
ସେଠାରେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ପୁଣି ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛୁ।
ଅସଂଖ୍ଯାତାସ୍ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତା ଗାଵଃ ସୁବହୁଦକ୍ଷିଣା
ତୁମେ ଅସଂଖ୍ୟା ଗାଈ ଓ ବହୁତ ଦାନ ଦେଇଛ।