ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପ୍ରେତସ୍ଯ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ଧାରଯେତ ଵସୁନ୍ଧରେ 188.

ପିତୃଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଭୂମି, ସେମାନେକୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଛତ୍ରମାଵରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଦଦ୍ଯାଞ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵିଜାତଯେ

ଏହା ସହିତ, ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଛତା ଦେବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ଧର୍ଵା ହ୍ଯସୁରାଃ ସିଦ୍ଧା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶିନଃ

ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ ଓ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ—

ଵ୍ରୀଡମାନଂ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହସଂତ୍ଯସୁରରାକ୍ଷସାଃ

ସେଠାରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ହସନ୍ତି।

ପ୍ରେତଲୋକଗତାନାଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵର୍ଷିଣାଂ ପୁରା

ଏବଂ ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପୁରାତନ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ—

ଭସ୍ମଵର୍ଷଂ ତତୋ ଘୋରମହୋରାତ୍ରେଣ ମାଧଵି ତମୋଽନ୍ଧକାରଵିଷମଂ ଦୁର୍ଗମଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍

ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ଖରା ଛାର ପଡ଼ିଥାଏ, ଘନ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅସମତଳ ଅଞ୍ଚଳ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଭୟଜନକ ଓ ଅପରିଚିତ।

ଏକାକୀ ଦୁଃସହଂ ଲୋକେ ପଥା ଯେନ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଏକାକି ଏହି ଅସହ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଯାଏ।

ଅହୋରାତ୍ରେଣ ଘୋରେଣ ପ୍ରେତଂ ନଯତି ମାଧଵି

ହେ ମାଧବୀ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ସେ ପିତୃକୁ ନେଇଯାଏ।

ତପ୍ତଵାଲୁମଯୀ ଭୂମିଃ କଣ୍ଟକୈରୁପସଂସ୍ତୃତା 188.

ମାଟି ତାପିଥିବା ବାଲିର, କଣ୍ଟକରେ ଢାକା ଥାଏ।

ପଶ୍ଚାଦ୍ଧୂପଂ ଚ ଦୀପଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍

ତାପରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।

ନାମଗୋତ୍ରମୁଦାହୃତ୍ଯ ପ୍ରେତାଯ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ, ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପିତୃଙ୍କୁ—

ମନ୍ତ୍ରଃ- ଇହ ଲୋକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତୋଽସି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ମନ୍ତ୍ର— ତୁମେ ଏହି ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲ।

ଗନ୍ଧମନ୍ତ୍ରଃ- ସର୍ଵଗନ୍ଧଂ ସର୍ଵପୁଷ୍ପଂ ଧୂପଂ ଦୀପଂ ତଥୈଵ ଚ

ଗନ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର— ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ—

ଏଵଂ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଵିପ୍ରାଯ ସର୍ଵାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ

ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଵମାଦୀନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପ୍ରେତଭୋଗ୍ଯାନି ସର୍ଵଶଃ

ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପିତୃଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଭୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଵଂଵିଧଃ ପ୍ରଯୋକ୍ତଵ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ମନ୍ତ୍ରଵର୍ଜିତମ୍

ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ବିନା କରିବା ଉଚିତ।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରେତାଯ ପ୍ରଥମଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ନ ସ୍ପୃଶେତ ପରାତ୍ପରମ୍

ପ୍ରଥମେ ପିତୃଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ତା'ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଛୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ଦେଵତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରେତପିଣ୍ଡେ ପ୍ରଦୀଯତେ 188.

ପିତୃପିଣ୍ଡରେ ଦେବତ୍ୱ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ ହୁଏ।

ପିତୃସ୍ଥାନେ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ଵିଧାନାନ୍ମନ୍ତ୍ରସଂଯୁତମ୍

ପିତୃମାନେଂକର ସ୍ଥାନରେ ଯଥାବିଧି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ହସ୍ତଶୌଚଂ ପୁନଃ କୃତ୍ଵା ହ୍ଯୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଯଥାଵିଧି

ପୁଣିଥରେ ହାତ ଧୋଇ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପବିତ୍ରତା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।

ଭୁଜ୍ଯମାନସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରେତଭାଗଂ ଚ ନିତ୍ଯଶଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ପ୍ରେତମାନେ ପାଇଁ ସଦା ଭାଗ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଭାଗସ୍ତତ୍ର ପ୍ରଦାତଵ୍ଯସ୍ତସ୍ଯାର୍ଥେ ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ

ଯାହା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉଛି, ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ ଦେବା ଦରକାର।

ନିଵାରଯତି ଯୋ ଦତ୍ତଂ ଗୁରୁହତ୍ଯାଫଲଂ ଲଭେତ୍

ଯେଉଁଠି ଦାନ ରୋକିଦିଅନ୍ତି, ସେ ଗୁରୁ ହତ୍ୟାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।

ଏଵଂ ଵିଲୁପ୍ଯତେ ଧର୍ମଃ ପ୍ରେତସ୍ତତ୍ର ନ ତୁଷ୍ଯତି

ଏଭଳି କରିଲେ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ପ୍ରେତମାନେ ସେଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।

ଜ୍ଞାତିସମ୍ବନ୍ଧିମଧ୍ଯେ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତଭୋଜନମ୍

ଜେତେବେଳେ ଜଣେ ନିଜ ଜ୍ଞାତି-ସମ୍ପର୍କିୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେତମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେଇଥାନ୍ତି,

କୂଟଵତ୍ପ୍ରତିତିଷ୍ଠେତ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୃପ୍ତିଂ ନ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତିନାହିଁ।

ତୃପ୍ତିଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପକ୍ଵାନ୍ନେନ ତୁ ମାଧଵି

କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ର ପାକା ଖାଦ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ, ମାଧବି,

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ପ୍ରୋଷିତଂ ତେନ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ନ ଵିସର୍ଜ୍ଜଯେତ୍ 188.

ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଫେଙ୍କିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।