ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପତନ୍ତି ନରକେ ଘୋରେ ତେନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ସୁନ୍ଦରି 188.

ସେହି ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି, ଶୋଭନା,

କୃତ୍ଵା ତୁ ପିଣ୍ଡସଙ୍କଲ୍ପଂ ନାମଗୋତ୍ରେଣ ମାଧଵି

ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନର ସankalpa କରିବା ଉଚିତ, ମାଧବୀ,

ନ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ଯଗୋତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯେ ନ ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି ତତ୍ର ଵୈ

ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଗୋତ୍ରକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ,

ଏଵଂ ଦତ୍ତେନ ପ୍ରୀଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଲୋକଗତା ନରାଃ

ଏପରି ଦାନ କଲେ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି,

ଗତ୍ଵା ମହାନଦୀଂ ସୋଽପି ସଚୈଲଂ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍

ସେଉଁଠିଏ, ବଡ଼ ନଦୀକୁ ଯାଇ, ପୋଷାକ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ,

ଏଵଂ ଶୁଦ୍ଧିଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ଶୀଘ୍ରମାନଯେତ୍

ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧି କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ,

ଅର୍ଘ୍ଯଂ ପାଦ୍ଯଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟେନ ମାଧଵି

ତାପରେ, ମାଧବୀ, ଦୃଢ଼ ଓ ପୂଷ୍ଟି ସହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ପାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ,

ମନ୍ତ୍ରଃ- ଇଦଂ ତେ ଆସନଂ ଦତ୍ତଂ ଵିଶ୍ରାମଂ କ୍ରିଯତାଂ ଦ୍ଵିଜ

ମନ୍ତ୍ର: 'ଏହି ଆସନ ତୁମ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି; ଏଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ଦ୍ୱିଜ',

ଉପଵେଶ୍ଯାସନେ ଵିପ୍ରଂ ଛତ୍ରଂ ସଙ୍କଲ୍ପଯେତ୍ପୁନଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆସନରେ ବସାଇ, ପୁଣି ଛତା ରଖିବା ଉଚିତ,

ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵ ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧସଂଘା ମହାସୁରାଃ

ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ,

ପ୍ରେତସ୍ଯ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ଧାରଯେତ ଵସୁନ୍ଧରେ 188.

ପିତୃଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଭୂମି, ସେମାନେକୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଛତ୍ରମାଵରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଦଦ୍ଯାଞ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵିଜାତଯେ

ଏହା ସହିତ, ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଛତା ଦେବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ଧର୍ଵା ହ୍ଯସୁରାଃ ସିଦ୍ଧା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶିନଃ

ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ ଓ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ—

ଵ୍ରୀଡମାନଂ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହସଂତ୍ଯସୁରରାକ୍ଷସାଃ

ସେଠାରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ହସନ୍ତି।

ପ୍ରେତଲୋକଗତାନାଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵର୍ଷିଣାଂ ପୁରା

ଏବଂ ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପୁରାତନ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ—

ଭସ୍ମଵର୍ଷଂ ତତୋ ଘୋରମହୋରାତ୍ରେଣ ମାଧଵି ତମୋଽନ୍ଧକାରଵିଷମଂ ଦୁର୍ଗମଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍

ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ଖରା ଛାର ପଡ଼ିଥାଏ, ଘନ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅସମତଳ ଅଞ୍ଚଳ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଭୟଜନକ ଓ ଅପରିଚିତ।

ଏକାକୀ ଦୁଃସହଂ ଲୋକେ ପଥା ଯେନ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଏକାକି ଏହି ଅସହ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଯାଏ।

ଅହୋରାତ୍ରେଣ ଘୋରେଣ ପ୍ରେତଂ ନଯତି ମାଧଵି

ହେ ମାଧବୀ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ସେ ପିତୃକୁ ନେଇଯାଏ।

ତପ୍ତଵାଲୁମଯୀ ଭୂମିଃ କଣ୍ଟକୈରୁପସଂସ୍ତୃତା 188.

ମାଟି ତାପିଥିବା ବାଲିର, କଣ୍ଟକରେ ଢାକା ଥାଏ।

ପଶ୍ଚାଦ୍ଧୂପଂ ଚ ଦୀପଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍

ତାପରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।

ନାମଗୋତ୍ରମୁଦାହୃତ୍ଯ ପ୍ରେତାଯ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ, ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପିତୃଙ୍କୁ—

ମନ୍ତ୍ରଃ- ଇହ ଲୋକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତୋଽସି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ମନ୍ତ୍ର— ତୁମେ ଏହି ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲ।

ଗନ୍ଧମନ୍ତ୍ରଃ- ସର୍ଵଗନ୍ଧଂ ସର୍ଵପୁଷ୍ପଂ ଧୂପଂ ଦୀପଂ ତଥୈଵ ଚ

ଗନ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର— ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ—

ଏଵଂ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଵିପ୍ରାଯ ସର୍ଵାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ

ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଵମାଦୀନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପ୍ରେତଭୋଗ୍ଯାନି ସର୍ଵଶଃ

ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପିତୃଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଭୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଵଂଵିଧଃ ପ୍ରଯୋକ୍ତଵ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ମନ୍ତ୍ରଵର୍ଜିତମ୍

ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ବିନା କରିବା ଉଚିତ।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରେତାଯ ପ୍ରଥମଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ନ ସ୍ପୃଶେତ ପରାତ୍ପରମ୍

ପ୍ରଥମେ ପିତୃଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ତା'ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଛୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ଦେଵତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରେତପିଣ୍ଡେ ପ୍ରଦୀଯତେ 188.

ପିତୃପିଣ୍ଡରେ ଦେବତ୍ୱ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ ହୁଏ।