ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନିପାତଦେଶଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ଶୁଚିଦେଶେ ସମାହିତଃ 188.

ଅବଶିଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ନେଇ, ଏକାଗ୍ର ମନେ,

ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକୃତଂ ଭାଗଂ ଯଥାଵତ୍ସୁକୃତଂ ଭଵେତ୍

ଯଥାଯଥ ଭାବେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଅଂଶଟି, ସୁକୃତର ଚଉଷଠି ଗୁଣ ହେବା ଉଚିତ୍।

ଛାଯାଯାଂ କୁଂଜରସ୍ଯାପି ନଦୀକୂଲଦ୍ରୁମେ ତଥା

ହାତୀର ଛାୟାରେ, ନଦୀ କୂଳରେ କିମ୍ବା ଗଛ ତଳେ ମଧ୍ୟ,

ଯଂ ଦେଶଂ ଚ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି କୁକ୍କୁଟଶ୍ଵାନଶୂକରାଃ

ଯେଉଁ ଭୂମିକୁ କୁକୁଡ଼ି, କୁକୁର ଓ ଶୁଅ ଦେଖିନାହାନ୍ତି,

କୁକ୍କୁଟଃ ପକ୍ଷଵାତେନ ଚାଣ୍ଡାଲଶ୍ଚ ଯଥା ଧରେ

କୁକୁଡ଼ି ତାହାର ପଖାର ବାତାସରେ, ଓ ଚଣ୍ଡାଳ ମାଟିରେ ଯେପରି ଚାଲେ,

ଵର୍ଜନୀଯା ବୁଧୈରେତେ ପ୍ରେତକାର୍ଯେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ଏହାମାନେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଶୋଭନା,

ନାଗା ଭୂତାନି ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଯେ ଚ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାଃ

ସାପ, ଭୂତ, ଯଜ୍ଞ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ,

ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ସୁଶ୍ରୋଣି ଵିଷ୍ଣୁମାଯାତତଂ ଜଗତ୍

ମୁଁ, ସୁନ୍ଦରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତୃତ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିବି,

ସ୍ନାନଂ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ତେ ଭୂମେ ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେ ତଦନନ୍ତରେ

ତାପରେ, ଭୂମି, ସେମାନେ ମାଟିରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତୁ,

ତ୍ଵଦଧୀନଂ ଜଗଦ୍ଭଦ୍ରେ ତଵୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ହତଂ ଭଵେତ୍

ଭଦ୍ରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତୁମ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ହେଲେ ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ,

ପତନ୍ତି ନରକେ ଘୋରେ ତେନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ସୁନ୍ଦରି 188.

ସେହି ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି, ଶୋଭନା,

କୃତ୍ଵା ତୁ ପିଣ୍ଡସଙ୍କଲ୍ପଂ ନାମଗୋତ୍ରେଣ ମାଧଵି

ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନର ସankalpa କରିବା ଉଚିତ, ମାଧବୀ,

ନ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ଯଗୋତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯେ ନ ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି ତତ୍ର ଵୈ

ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଗୋତ୍ରକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ,

ଏଵଂ ଦତ୍ତେନ ପ୍ରୀଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଲୋକଗତା ନରାଃ

ଏପରି ଦାନ କଲେ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଇଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି,

ଗତ୍ଵା ମହାନଦୀଂ ସୋଽପି ସଚୈଲଂ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍

ସେଉଁଠିଏ, ବଡ଼ ନଦୀକୁ ଯାଇ, ପୋଷାକ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ,

ଏଵଂ ଶୁଦ୍ଧିଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ଶୀଘ୍ରମାନଯେତ୍

ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧି କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ,

ଅର୍ଘ୍ଯଂ ପାଦ୍ଯଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟେନ ମାଧଵି

ତାପରେ, ମାଧବୀ, ଦୃଢ଼ ଓ ପୂଷ୍ଟି ସହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ପାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ,

ମନ୍ତ୍ରଃ- ଇଦଂ ତେ ଆସନଂ ଦତ୍ତଂ ଵିଶ୍ରାମଂ କ୍ରିଯତାଂ ଦ୍ଵିଜ

ମନ୍ତ୍ର: 'ଏହି ଆସନ ତୁମ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି; ଏଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ଦ୍ୱିଜ',

ଉପଵେଶ୍ଯାସନେ ଵିପ୍ରଂ ଛତ୍ରଂ ସଙ୍କଲ୍ପଯେତ୍ପୁନଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆସନରେ ବସାଇ, ପୁଣି ଛତା ରଖିବା ଉଚିତ,

ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵ ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧସଂଘା ମହାସୁରାଃ

ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ,

ପ୍ରେତସ୍ଯ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ଧାରଯେତ ଵସୁନ୍ଧରେ 188.

ପିତୃଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଭୂମି, ସେମାନେକୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଛତ୍ରମାଵରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଦଦ୍ଯାଞ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵିଜାତଯେ

ଏହା ସହିତ, ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଛତା ଦେବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ଧର୍ଵା ହ୍ଯସୁରାଃ ସିଦ୍ଧା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶିନଃ

ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ ଓ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ—

ଵ୍ରୀଡମାନଂ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହସଂତ୍ଯସୁରରାକ୍ଷସାଃ

ସେଠାରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ହସନ୍ତି।

ପ୍ରେତଲୋକଗତାନାଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵର୍ଷିଣାଂ ପୁରା

ଏବଂ ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପୁରାତନ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ—

ଭସ୍ମଵର୍ଷଂ ତତୋ ଘୋରମହୋରାତ୍ରେଣ ମାଧଵି ତମୋଽନ୍ଧକାରଵିଷମଂ ଦୁର୍ଗମଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍

ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ଖରା ଛାର ପଡ଼ିଥାଏ, ଘନ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅସମତଳ ଅଞ୍ଚଳ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଭୟଜନକ ଓ ଅପରିଚିତ।

ଏକାକୀ ଦୁଃସହଂ ଲୋକେ ପଥା ଯେନ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଏକାକି ଏହି ଅସହ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଯାଏ।

ଅହୋରାତ୍ରେଣ ଘୋରେଣ ପ୍ରେତଂ ନଯତି ମାଧଵି

ହେ ମାଧବୀ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ସେ ପିତୃକୁ ନେଇଯାଏ।

ତପ୍ତଵାଲୁମଯୀ ଭୂମିଃ କଣ୍ଟକୈରୁପସଂସ୍ତୃତା 188.

ମାଟି ତାପିଥିବା ବାଲିର, କଣ୍ଟକରେ ଢାକା ଥାଏ।