ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏକାକୀ ଯତଚିତ୍ତାତ୍ମା ନିରାଶୀ ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହଃ

ସେ ଏକାକୀ, ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଶା ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ବିନା ରହିଲେ।

ନାତ୍ଯୁଚ୍ଚଂ ନାତିନୀଚଂ ଚ ଚେଲାଜିନକୁଶୋତ୍ତରମ୍

ଅତି ଉଚ୍ଚ ନୁହେଁ, ଅତି ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଚେଲା, ମୃଗଚର୍ମ ଓ କୁଶ ଉପରେ ଅସନ ରଖିଲେ।

ଉପଵିଶ୍ଯାସନେଽଯୁଞ୍ଜଦ୍ଯୋଗମାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ

ଅସନ ଉପରେ ବସି, ସେ ଆତ୍ମାର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନାସିକାଗ୍ରଂ ସ୍ଵଂ ଦିଶଶ୍ଚାନଵଲୋକଯନ୍

ସେ ନିଜ ନାକର ଟିପ୍ ପାଖକୁ ଦେଖିଲେ, ଚାରିପାଖର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।

ସଂଯମ୍ଯ ମଯି ଚିତ୍ତଂ ଯୋ ଯୁକ୍ତ ଆସୀତ ମତ୍ପରଃ

ଯିଏ ମନକୁ ମୋ ପ୍ରତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏକାଗ୍ର ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ବସେ, ସେ ମୋ ପ୍ରିୟ।

ଏଵଂ ନିଵୃତ୍ତସଂଧ୍ଯାଯାଂ ତତୋ ରାତ୍ରିରୁପାଗତା

ଏଭଳି ସଂଧ୍ୟା ଶେଷ ହେଲା, ତାପରେ ରାତି ଆସିଲା।

କୃତ୍ଵା ତୁ ପିଣ୍ଡ ସଂକଲ୍ପଂ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପଂ ଚକାର ହ

ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରି ସଂକଳ୍ପ କଲାପରେ, ସେ ପଛରୁ ଅନୁତାପ କଲେ।

ନିଵାପକର୍ମ ହ୍ଯଶୁଚି ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଵିନିଯୋଜିତମ୍

ପୁଅ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଅଶୁଚି ନିବାପ କର୍ମ କରାଯାଇଥିଲା।

କଥଂ ତେ ମୁନଯଃ ଶାପାତ୍ପ୍ରଦହେଯୁର୍ନ ମାମିତି 187.

ମୁଁ କିପରି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେବିନାହିଁ?

କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମାଂ ସର୍ଵେ ଯେ ଵୈ ପିତୃପଦେ ସ୍ଥିତାଃ

ପିତୃମଣ୍ଡଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ମୋ ବିଷୟରେ କଣ କହିବେ?

ପୂର୍ଵସନ୍ଧ୍ଯାନୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଉଦିତେ ଚ ଦିଵାକରେ

ପୂର୍ବସଂଧ୍ୟା ଆସିଲା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲାବେଳେ,

ପୁନଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ ସ ଆତ୍ରେଯୋ ହ୍ଯତିଦୁଃଖିତଃ

ପୁନି, ଆତ୍ରେୟ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ।

ଧିଗ୍ଵଯୋ ଧିକ୍ଚ ମେ କର୍ମ ଧିଗ୍ବଲଂ ଧିକ୍ଚ ଜୀଵିତମ୍

ଧିକ୍ ବୟସ, ଧିକ୍ ମୋ କାମ, ଧିକ୍ ଶକ୍ତି, ଧିକ୍ ଏହି ଜୀବନ।

ନରକଂ ପୂତିକାଖ୍ଯାତଂ ହୃଦି ଦୁଃଖଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ

ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ କହନ୍ତି, ପୂତି ନାମକ ନରକ ମାନେ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ତ୍ଵନେକଶଃ

କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ,

ପୁତ୍ରେଣ ଲଭତେ ଯେନ ପୌତ୍ରେଣ ଚ ପିତାମହାଃ

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେହିପରି ନାତି ଦ୍ୱାରା ପିତାମହମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।

ପୁତ୍ରେଣ ଶ୍ରୀମତା ହୀନଂ ନାହଂ ଜୀଵିତୁମୁତ୍ସହେ

ଧନୀ ପୁଅ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ସହିପାରୁନି।

ଜଗାମ ତାପସାରଣ୍ଯମୃଷ୍ଯାଶ୍ରମଵିଭୂଷିତମ୍

ସେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ରହିଛି।

ତତ୍ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଶ୍ରମପଦଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା 187.

ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ପାଦ୍ଯମର୍ଘ୍ଯଂ ଆସନେ ଚୋପଵେଶ୍ଯ ଚ

ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଦଧୋଇ ପାଣି, ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ ଏବଂ ଆସନରେ ବସାଇଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଅଶୋଚ୍ଯାନନ୍ଵଶୋଚସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଵାନ୍ନାଵବୁଧ୍ଯସେ

ନାରଦ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛ, ସେମାନେ ଶୋକ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନାହା।

ଗତାସୂନଗତାସୂଂଶ୍ଚ ନାନୁଶୋଚନ୍ତି ପଣ୍ଡିତାଃ

ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବିତ କିମ୍ବା ମୃତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶୋକ କରନ୍ତିନାହିଁ।

ଅମିତ୍ରାସ୍ତସ୍ଯ ହୃଷ୍ଯନ୍ତି ସ ଚାପି ନ ନିଵର୍ତ୍ତତେ

ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଫେରି ଆସନ୍ତିନାହିଁ।

ଦେଵତାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵା ମାନୁଷା ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ

ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମଣିଷ, ପଶୁ ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ—

ଜାତସ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତସ୍ଯ କାଲୋ ମୃତ୍ଯୁରୁପସ୍ଥିତଃ

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଠି ସମୟ ମୃତ୍ୟୁ ଆକାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି।

ତଵ ପୁତ୍ରୋ ମହାତ୍ମା ଵୈ ଶ୍ରୀମାନ୍ନାମ ଶ୍ରିଯୋ ନିଧିଃ

ତୁମ ପୁଅ ଏକ ମହାତ୍ମା ଥିଲେ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶ୍ରୀର ଧାମ ଥିଲେ।

ମୃତ୍ଯୁକାଲମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ଗତୋ ଦିଵ୍ଯାଂ ପରାଂ ଗତିମ୍

ମୃତ୍ୟୁର ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।

ନାରଦେନୈଵମୁକ୍ତେ ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ

ନାରଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଣିଲେ।

ଭୀତୋ ଗଦ୍ଗଦଯା ଵାଚା ନିଃଶ୍ଵସଂଶ୍ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ 187.

ଭୟରେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅଟକିଗଲା ଏବଂ ସେ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନେଲେ।