ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନଷ୍ଟଂ ଚ ତଂ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିମେଃ ଶୋକ ଉପାଵିଶତ୍

ନିମି ତାଙ୍କର ହାରାଇଯାଇଥିବା ପୁଅକୁ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।

ନିମିଃ କୃତ୍ଵା ତତଃ ଶୋକଂ ଵିଧାନାତ୍ତତ୍ର ମାଧଵି

ତାପରେ ନିମି ଶୋକ କରି, ସେଠାରେ ବିଧିମତ ନିୟମ କଲେ, ହେ ମାଧବୀ।

ତସ୍ଯ ପ୍ରତିଵିଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ମାଘମାସେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ମାଘ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ—

ସ ନିମିଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପଂ ସମାହିତଃ

ନିମି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଉଚିତ ବିଧି ବିଚାର କଲେ।

ଯାନି କାନି ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ନଵଶ୍ଚ ରସସଂଭଵଃ

ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନବ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ—

ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପୂର୍ଵଂ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାହିତଃ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥାହେବା ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।

ସପ୍ତକୃତ୍ଵସ୍ତତସ୍ତତ୍ର ଯୁଗପତ୍ସମୁପାଵିଶତ୍

ତାପରେ, ସେଠାରେ ସାତଥର ଲଗାତାର ବସିଲେ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵିପ୍ରାନ୍ସ ସପ୍ତକୃତ୍ଵଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି

ସେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାତଥର ପୂଜା କଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଶ୍ରୀମତେ ପିଣ୍ଡଂ ନାମଗୋତ୍ରମୁଦାହରନ୍ 187.

ଏବଂ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ।

ଏଵଂ ଦିନେ ଗତେ ଭଦ୍ରେ ହ୍ଯସ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵାକରେ

ଏଭଳି ଦିନ ଶେଷ ହେଲା, ହେ ଭଦ୍ରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା।

ଏକାକୀ ଯତଚିତ୍ତାତ୍ମା ନିରାଶୀ ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହଃ

ସେ ଏକାକୀ, ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଶା ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ବିନା ରହିଲେ।

ନାତ୍ଯୁଚ୍ଚଂ ନାତିନୀଚଂ ଚ ଚେଲାଜିନକୁଶୋତ୍ତରମ୍

ଅତି ଉଚ୍ଚ ନୁହେଁ, ଅତି ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଚେଲା, ମୃଗଚର୍ମ ଓ କୁଶ ଉପରେ ଅସନ ରଖିଲେ।

ଉପଵିଶ୍ଯାସନେଽଯୁଞ୍ଜଦ୍ଯୋଗମାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ

ଅସନ ଉପରେ ବସି, ସେ ଆତ୍ମାର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନାସିକାଗ୍ରଂ ସ୍ଵଂ ଦିଶଶ୍ଚାନଵଲୋକଯନ୍

ସେ ନିଜ ନାକର ଟିପ୍ ପାଖକୁ ଦେଖିଲେ, ଚାରିପାଖର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।

ସଂଯମ୍ଯ ମଯି ଚିତ୍ତଂ ଯୋ ଯୁକ୍ତ ଆସୀତ ମତ୍ପରଃ

ଯିଏ ମନକୁ ମୋ ପ୍ରତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏକାଗ୍ର ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ବସେ, ସେ ମୋ ପ୍ରିୟ।

ଏଵଂ ନିଵୃତ୍ତସଂଧ୍ଯାଯାଂ ତତୋ ରାତ୍ରିରୁପାଗତା

ଏଭଳି ସଂଧ୍ୟା ଶେଷ ହେଲା, ତାପରେ ରାତି ଆସିଲା।

କୃତ୍ଵା ତୁ ପିଣ୍ଡ ସଂକଲ୍ପଂ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପଂ ଚକାର ହ

ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରି ସଂକଳ୍ପ କଲାପରେ, ସେ ପଛରୁ ଅନୁତାପ କଲେ।

ନିଵାପକର୍ମ ହ୍ଯଶୁଚି ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଵିନିଯୋଜିତମ୍

ପୁଅ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଅଶୁଚି ନିବାପ କର୍ମ କରାଯାଇଥିଲା।

କଥଂ ତେ ମୁନଯଃ ଶାପାତ୍ପ୍ରଦହେଯୁର୍ନ ମାମିତି 187.

ମୁଁ କିପରି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେବିନାହିଁ?

କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମାଂ ସର୍ଵେ ଯେ ଵୈ ପିତୃପଦେ ସ୍ଥିତାଃ

ପିତୃମଣ୍ଡଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ମୋ ବିଷୟରେ କଣ କହିବେ?

ପୂର୍ଵସନ୍ଧ୍ଯାନୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଉଦିତେ ଚ ଦିଵାକରେ

ପୂର୍ବସଂଧ୍ୟା ଆସିଲା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲାବେଳେ,

ପୁନଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ ସ ଆତ୍ରେଯୋ ହ୍ଯତିଦୁଃଖିତଃ

ପୁନି, ଆତ୍ରେୟ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ।

ଧିଗ୍ଵଯୋ ଧିକ୍ଚ ମେ କର୍ମ ଧିଗ୍ବଲଂ ଧିକ୍ଚ ଜୀଵିତମ୍

ଧିକ୍ ବୟସ, ଧିକ୍ ମୋ କାମ, ଧିକ୍ ଶକ୍ତି, ଧିକ୍ ଏହି ଜୀବନ।

ନରକଂ ପୂତିକାଖ୍ଯାତଂ ହୃଦି ଦୁଃଖଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ

ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ କହନ୍ତି, ପୂତି ନାମକ ନରକ ମାନେ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ତ୍ଵନେକଶଃ

କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ,

ପୁତ୍ରେଣ ଲଭତେ ଯେନ ପୌତ୍ରେଣ ଚ ପିତାମହାଃ

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେହିପରି ନାତି ଦ୍ୱାରା ପିତାମହମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।

ପୁତ୍ରେଣ ଶ୍ରୀମତା ହୀନଂ ନାହଂ ଜୀଵିତୁମୁତ୍ସହେ

ଧନୀ ପୁଅ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ସହିପାରୁନି।

ଜଗାମ ତାପସାରଣ୍ଯମୃଷ୍ଯାଶ୍ରମଵିଭୂଷିତମ୍

ସେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ରହିଛି।

ତତ୍ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଶ୍ରମପଦଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା 187.

ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।