ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏଵମୁକ୍ତୋ ମଯା ଦେଵି ଗୃହ୍ଯ ତତ୍ର କମଣ୍ଡଲୁମ୍

ମୁଁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ସେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଲେ।

ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମରୁତମାନେ—

ବାହୁଭ୍ଯାଂ କ୍ଷତ୍ରମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଵୈଶ୍ଯା ଊରୁଵିନିଃସ୍ସୃତାଃ

ବାହୁରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଉରୁରୁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ବାହାରିଲେ।

ଦେଵତାଶ୍ଚାସୁରା ଦେଵି ଜାତାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଥା

ହେ ଦେବୀ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମରୁତମାନେ—

ଦିତ୍ଯାଂ ଚ ଜନିତାଃ ପୁତ୍ରା ଅସୁରାଃ ସୁରଶତ୍ରଵଃ

ଦିତିଙ୍କୁ ଅସୁର, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ପୁଅ ହେଇ ଜନ୍ମିଲେ।

ତେଜସା ଭାସ୍କରାକାରାଃ ସର୍ଵେ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଦୋ ଦ୍ଵିଜାଃ

ସେହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ନିମେସ୍ତୁ ଵଂଶସମ୍ଭୂତୋ ଆତ୍ରେଯ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ

ନିମି ବଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଆତ୍ରେୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ଶୀର୍ଣପର୍ଣାମ୍ବୁଭକ୍ଷଶ୍ଚ ଶିଶିରେ ଚ ଜଲେଶଯଃ 187.

ଯେଉଁମାନେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଓ ପାଣି ଖାଆନ୍ତି, ଶୀତକାଳରେ ପାଣିରେ ରୁହନ୍ତି—

ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ବସୁଧା, ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ନଷ୍ଟଂ ଚ ତଂ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିମେଃ ଶୋକ ଉପାଵିଶତ୍

ନିମି ତାଙ୍କର ହାରାଇଯାଇଥିବା ପୁଅକୁ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।

ନିମିଃ କୃତ୍ଵା ତତଃ ଶୋକଂ ଵିଧାନାତ୍ତତ୍ର ମାଧଵି

ତାପରେ ନିମି ଶୋକ କରି, ସେଠାରେ ବିଧିମତ ନିୟମ କଲେ, ହେ ମାଧବୀ।

ତସ୍ଯ ପ୍ରତିଵିଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ମାଘମାସେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ମାଘ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ—

ସ ନିମିଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପଂ ସମାହିତଃ

ନିମି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଉଚିତ ବିଧି ବିଚାର କଲେ।

ଯାନି କାନି ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ନଵଶ୍ଚ ରସସଂଭଵଃ

ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନବ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ—

ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପୂର୍ଵଂ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାହିତଃ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥାହେବା ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।

ସପ୍ତକୃତ୍ଵସ୍ତତସ୍ତତ୍ର ଯୁଗପତ୍ସମୁପାଵିଶତ୍

ତାପରେ, ସେଠାରେ ସାତଥର ଲଗାତାର ବସିଲେ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵିପ୍ରାନ୍ସ ସପ୍ତକୃତ୍ଵଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି

ସେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାତଥର ପୂଜା କଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଶ୍ରୀମତେ ପିଣ୍ଡଂ ନାମଗୋତ୍ରମୁଦାହରନ୍ 187.

ଏବଂ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ।

ଏଵଂ ଦିନେ ଗତେ ଭଦ୍ରେ ହ୍ଯସ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵାକରେ

ଏଭଳି ଦିନ ଶେଷ ହେଲା, ହେ ଭଦ୍ରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା।

ଏକାକୀ ଯତଚିତ୍ତାତ୍ମା ନିରାଶୀ ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହଃ

ସେ ଏକାକୀ, ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଶା ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ବିନା ରହିଲେ।

ନାତ୍ଯୁଚ୍ଚଂ ନାତିନୀଚଂ ଚ ଚେଲାଜିନକୁଶୋତ୍ତରମ୍

ଅତି ଉଚ୍ଚ ନୁହେଁ, ଅତି ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଚେଲା, ମୃଗଚର୍ମ ଓ କୁଶ ଉପରେ ଅସନ ରଖିଲେ।

ଉପଵିଶ୍ଯାସନେଽଯୁଞ୍ଜଦ୍ଯୋଗମାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ

ଅସନ ଉପରେ ବସି, ସେ ଆତ୍ମାର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନାସିକାଗ୍ରଂ ସ୍ଵଂ ଦିଶଶ୍ଚାନଵଲୋକଯନ୍

ସେ ନିଜ ନାକର ଟିପ୍ ପାଖକୁ ଦେଖିଲେ, ଚାରିପାଖର ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।

ସଂଯମ୍ଯ ମଯି ଚିତ୍ତଂ ଯୋ ଯୁକ୍ତ ଆସୀତ ମତ୍ପରଃ

ଯିଏ ମନକୁ ମୋ ପ୍ରତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏକାଗ୍ର ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ବସେ, ସେ ମୋ ପ୍ରିୟ।

ଏଵଂ ନିଵୃତ୍ତସଂଧ୍ଯାଯାଂ ତତୋ ରାତ୍ରିରୁପାଗତା

ଏଭଳି ସଂଧ୍ୟା ଶେଷ ହେଲା, ତାପରେ ରାତି ଆସିଲା।

କୃତ୍ଵା ତୁ ପିଣ୍ଡ ସଂକଲ୍ପଂ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପଂ ଚକାର ହ

ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରି ସଂକଳ୍ପ କଲାପରେ, ସେ ପଛରୁ ଅନୁତାପ କଲେ।

ନିଵାପକର୍ମ ହ୍ଯଶୁଚି ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଵିନିଯୋଜିତମ୍

ପୁଅ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଅଶୁଚି ନିବାପ କର୍ମ କରାଯାଇଥିଲା।

କଥଂ ତେ ମୁନଯଃ ଶାପାତ୍ପ୍ରଦହେଯୁର୍ନ ମାମିତି 187.

ମୁଁ କିପରି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେବିନାହିଁ?