ନିଦ୍ରାଂ ମାଯାମଯୀଂ କୃତ୍ଵା ଜାଗର୍ମି ଚ ସ୍ଵପାମି ଵା 187.
ମୁଁ ମାୟାମୟ ନିଦ୍ରା ଧାରଣ କରି, କେବେ ଜାଗିଥିଲି, କେବେ ଶୁଏଥିଲି।
ଯୁଗଂ ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଚ ଗତାନି ଚ
ଏଭଳି ଏକ ଯୁଗରେ ହଜାର ଯୁଗ ଚାଲିଯାଏ ଓ ଚାଲିଯାଇଛି।
ଧାରିତଂ ମମ ସୁଶ୍ରୋଣି ଦିଵା ପଂଚଶତାନି ଚ
ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଞ୍ଚଶଏ ଦିନ ଧରି ଧାରଣ କରିଛି।
ଯନ୍ମାଂ ପୃଚ୍ଛସି ଵୈ ଜ୍ଞାତୁମାତ୍ମାନଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନି
ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧା।
କ୍ରୋଧହେତୋର୍ମଯା ସୃଷ୍ଟ ଈଶ୍ଵରୋଽସୁରନାଶନଃ
କ୍ରୋଧର କାରଣରୁ, ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଅସୁର ନାଶକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।
ଏଵଂ ତ୍ରଯୋ ଵଯଂ ଦେଵାଃ କୃତ୍ଵା ହ୍ଯେକାର୍ଣଵାଂ ମହୀମ୍
ଏଭଳି, ଆମେ ତିନି ଦେବତା, ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ମହାସାଗର କରିଦେଲୁ।
ସର୍ଵଂ ତଜ୍ଜଲପୂର୍ଣଂ ତୁ ନ ଚାଜ୍ଞାଯତ କିଞ୍ଚନ
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ତିଷ୍ଠାମ ଵଟଵୃକ୍ଷେଽହଂ ମାଯଯା ବାଲରୂପଧୃକ୍
ମୁଁ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ରହି, ମାୟାବଶତଃ ଶିଶୁ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲି।
ଵାରଯାମି ଵରାରୋହେ ଜାନାସି ତ୍ଵଂ ଧରେ ଶୁଭେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ଧରିତ୍ରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରୋକୁଛି; ଏହି କଥା ତୁମେ ଜାଣିଛ।
ଵିନିସ୍ସୃତଂ ଜଲଂ ତତ୍ର ମାଯଯା ତଦନନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ମୋହମାୟାରେ ସେଠାରେ ପାଣି ବାହାରିଲା।
ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ଭାଷିତୋ ଵଚନଂ ମଯା 187.
କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଲି।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମଯା ଦେଵି ଗୃହ୍ଯ ତତ୍ର କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ମୁଁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ସେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମରୁତମାନେ—
ବାହୁଭ୍ଯାଂ କ୍ଷତ୍ରମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଵୈଶ୍ଯା ଊରୁଵିନିଃସ୍ସୃତାଃ
ବାହୁରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଉରୁରୁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ବାହାରିଲେ।
ଦେଵତାଶ୍ଚାସୁରା ଦେଵି ଜାତାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଥା
ହେ ଦେବୀ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମରୁତମାନେ—
ଦିତ୍ଯାଂ ଚ ଜନିତାଃ ପୁତ୍ରା ଅସୁରାଃ ସୁରଶତ୍ରଵଃ
ଦିତିଙ୍କୁ ଅସୁର, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ପୁଅ ହେଇ ଜନ୍ମିଲେ।
ତେଜସା ଭାସ୍କରାକାରାଃ ସର୍ଵେ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଦୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ନିମେସ୍ତୁ ଵଂଶସମ୍ଭୂତୋ ଆତ୍ରେଯ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ନିମି ବଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଆତ୍ରେୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଶୀର୍ଣପର୍ଣାମ୍ବୁଭକ୍ଷଶ୍ଚ ଶିଶିରେ ଚ ଜଲେଶଯଃ 187.
ଯେଉଁମାନେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଓ ପାଣି ଖାଆନ୍ତି, ଶୀତକାଳରେ ପାଣିରେ ରୁହନ୍ତି—
ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରେ
ହେ ବସୁଧା, ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ନଷ୍ଟଂ ଚ ତଂ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିମେଃ ଶୋକ ଉପାଵିଶତ୍
ନିମି ତାଙ୍କର ହାରାଇଯାଇଥିବା ପୁଅକୁ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।
ନିମିଃ କୃତ୍ଵା ତତଃ ଶୋକଂ ଵିଧାନାତ୍ତତ୍ର ମାଧଵି
ତାପରେ ନିମି ଶୋକ କରି, ସେଠାରେ ବିଧିମତ ନିୟମ କଲେ, ହେ ମାଧବୀ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରତିଵିଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ମାଘମାସେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ମାଘ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ—
ସ ନିମିଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପଂ ସମାହିତଃ
ନିମି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଉଚିତ ବିଧି ବିଚାର କଲେ।
ଯାନି କାନି ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ନଵଶ୍ଚ ରସସଂଭଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନବ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ—
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପୂର୍ଵଂ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାହିତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥାହେବା ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।
ସପ୍ତକୃତ୍ଵସ୍ତତସ୍ତତ୍ର ଯୁଗପତ୍ସମୁପାଵିଶତ୍
ତାପରେ, ସେଠାରେ ସାତଥର ଲଗାତାର ବସିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵିପ୍ରାନ୍ସ ସପ୍ତକୃତ୍ଵଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାତଥର ପୂଜା କଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ଶ୍ରୀମତେ ପିଣ୍ଡଂ ନାମଗୋତ୍ରମୁଦାହରନ୍ 187.
ଏବଂ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ।