ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସା ଚୈକାନ୍ତେ ଚ ଦିଵସେ ପାନମାଂସରତା ସଦା 180.

ସେ ଦିନ ସେ ଏକା ଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ପାନ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ।

ସେଵକୈଃ ସା କରେ ଗୃହ୍ଯ ଆନୀତା ମୁନିସନ୍ନିଧୌ

ସେବକମାନେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ସେଉଁଠି ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ତୁ ତସ୍ଯା ଵୈ ମୁନିଃ ପ୍ରାହ କ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି

ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ ମୁନି ତାଙ୍କୁ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଲେ।

ତର୍ପଣଂ ଚାପି ନୋ ଦତ୍ତଂ ପିତୄଣାଂ ଚାତିମୁକ୍ତିଦମ୍

ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେ ତର୍ପଣ ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଦିଆଯାଇନଥିଲା।

ନ ଜାନାମି ପିତୄନ୍ସ୍ଵାନ୍ଵୈ କ୍ରିଯାଂ କାର୍ଯଂ ଚ ଵୈ ଵିଭୋ

ମୁଁ ମୋର ପିତୃମାନେ କିଏ ଜାଣେନି, ଏବଂ କୌଣସି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ ତାହା ମଧ୍ୟ ଜାଣେନି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ପତ୍ନୀ ଚ ମଥୁରେଶସ୍ଯ ନୃପଃ ସପୁରସଜ୍ଜନଃ

ମଥୁରାନାଥଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ରାଜା ଏବଂ ସହରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ।

ରାଜ୍ଞା ନୀତାସ୍ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମୁନିନା ସହ

ରାଜା ସେମାନେଙ୍କୁ ମୁନି ସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନେଇଗଲେ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଃ ସ ଵୈ ଜନ୍ତୁର୍ନ ଚ ତନ୍ତୁର୍ଵିଚେତନଃ

ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖାଯାଇଲା, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ କରୋତୁ ତର୍ପଣଂ ଚାସ୍ମିନ୍ପୂର୍ଵୋକ୍ତଵିଧିନା ତ୍ଵିଯମ୍ ।।180.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା ବିଧିରେ ସେ ତର୍ପଣ କରୁ।

ତତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସରୌପ୍ଯଂ ଚ ସଵସ୍ତ୍ରଂ ସଵିଲେପନମ୍

ତାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ରୌପ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା।

ଅତ୍ରୈଵ ସର୍ଵେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵୈ ମାମୀକ୍ଷଥ ସୁଖାନ୍ଵିତମ୍

ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ରହି, ମୋତେ ସୁଖରେ ଦେଖିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜପତ୍ନୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ

ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ

ଵେଷ୍ଟିତଃ ଶୁଶୁଭେଽତୀଵ ଦୀକ୍ଷିତୋଽଵଭୃଥେ ଯଥା

ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୋଭା ପାଇଲେ, ଯେପରି ଅବଭୃଥ୍ ସ୍ନାନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ।

ତୀର୍ଥାନି ସରିତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ସରାଂସି ଚ

ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ,

ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ଚାନ୍ଯନ୍ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି 180.

ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ଏବଂ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।

ଶୁକ୍ଲପ୍ରତିପଦନ୍ତଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସତ୍ଵରାଃ

ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ତିଥିର ଶେଷରେ, ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କୃତ୍ଵା ପ୍ରେତପୁରୀଂ ଶୂନ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗ ପାତାଲମେଵ ଚ

ପିତୃଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ।

କନ୍ଯାଂ ଗତେ ସଵିତରି ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମ୍ପ୍ରଦାସ୍ଯତି

ଯେତେବେଳେ କନ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯାଏ, ସେବେଳେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ,

ସୁତୃପ୍ତାଃ ସ୍ମୋ ଵଯଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଯାସ୍ଯାମଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତ ହେଉଛୁ ଏବଂ ସଦା ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।

ଦୃଷ୍ଟୋ ଭଵଦ୍ଭିଃ ସର୍ଵଂ ଯଦସ୍ମାକଂ ସୁଦୁରତ୍ଯଯମ୍

ଆମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସବୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଘଟଣା ଘଟିଛି, ସେସବୁ ଆପଣମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି।

ଇତି ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯ ଵଚନଂ ରାଜାନଂ ସ ଋଷିଂ ଜନାନ୍

ଏପରି ଭାବରେ ରାଜା, ଋଷି ଓ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଦେଲେ।

ଆରୁହ୍ଯ ଵରଯାନଂ ତେ ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵୃତା ସୁରୈଃ ତତଃ ସ ରାଜଶାର୍ଦୂଲଃ ସଗଣଃ ପରିଵାରକୈଃ

ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ତାପରେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀ ଓ ପରିବାରବଳ ସହିତ,

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୀର୍ଥସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଋଷିସତ୍ତମମ୍

ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି ଉତ୍ତମ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଥୁରାଭଵମ୍

ଏହି ମଥୁରାର ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି।

ପଠତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ସନ୍ନିଧୌ 180.

ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଢ଼େ,

ଏତତ୍ତ୍ଵଯାନାଵ୍ରତିନେ ନ ଚାଶୁଶ୍ରୂଷଯେ ତଥା

ଏହି କଥା ଅନୁଷ୍ଠାନ ନଥିବା କିମ୍ବା ଭଲଭାବେ ଶୁଣୁନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତୀର୍ଥାନାଂ ପରମଂ ତୀର୍ଥଂ ଧର୍ମାଣାଂ ଧର୍ମମୁତ୍ତମମ୍

ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

କଥନୀଯଂ ମହାଭାଗେ ପୁଣ୍ଯାନ୍ଭାଗଵତାନ୍ସଦା ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଭୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ଧରଣୀ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତା

ଏହି କଥା ସଦା ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଧରଣୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା।

ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁଦିତା ଦେଵୀ ପ୍ରତିମାସ୍ଥାପନଂ ପ୍ରତି

ଖୁସି ହୋଇ ଦେବୀ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।