ଵରାହପୁରାଣମ୍

କିଂ ତଦ୍ଵଦ ଯଥାକାର୍ଯଂ ଯେନ ସିଦ୍ଧଂ ଭଵେଦିଦମ୍ ଯା ସା ତେ ରାଜମହିଷୀ ତାମାନଯ ଵରାନନାମ୍ ।। 180.

କଣ ତାହା, ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ ସଫଳ ହେବ, ମୋତେ କୁହ; ତୁମ ରାନୀ, ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ତସ୍ଯା ଦାସୀ ଵରାରୋହା ପ୍ରଭାଵତ୍ଯପି ଵିଶ୍ରୁତା

ତାଙ୍କର ଦାସୀ, ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା, ପ୍ରଭାବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ,

ତତଶ୍ଚାନ୍ତଃପୁରାଦ୍ଦେଵୀ ସଦାସୀ ତତ୍ର ଚାଗତା

ତାପରେ ରାନୀ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ସଦା ଦାସୀ ସହିତ ଆସିଲେ।

ସମାସୀନାଂ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନତାନନାମ୍

ସେଠାରେ ବସିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନମ୍ର ମୁହଁଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଯେ କେଚିତ୍ପିତରୋ ଲୋକେ ଲୋକାନାଂ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଥିତାଃ

ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଗଣ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିସ୍ତୃତ,

ଏକୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ନରସ୍ତତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମପ୍ରାଣିଭିରାଵୃତଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।

ନିରାଶୋ ଗନ୍ତୁକାମଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ ନିରଯେଽଶୁଚୌ

ସେ ଆଶାହୀନ ଓ ଚାଲିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା, ପୁନି ଅଶୁଚି ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତେନାତ୍ମକର୍ମଜନିତଂ ମମ କର୍ମ ନିଵେଦିତମ୍

ସେ ମୋର ନିଜ କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୋର କର୍ମକୁ ମୋ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ତଵ ଦାସ୍ଯାଶ୍ଚ ଯା ଦାସୀ ତସ୍ଯାସ୍ତନ୍ତୁଃ କିଲୋଚ୍ଯତେ

ତୁମ ଦାସୀଙ୍କର ଯେଉଁ ଦାସୀ, ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ତସ୍ଯା ଆନଯନେଽତ୍ଵରତ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗବତୀ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ତ୍ୱରା କଲେ।

ସା ଚୈକାନ୍ତେ ଚ ଦିଵସେ ପାନମାଂସରତା ସଦା 180.

ସେ ଦିନ ସେ ଏକା ଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ପାନ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ।

ସେଵକୈଃ ସା କରେ ଗୃହ୍ଯ ଆନୀତା ମୁନିସନ୍ନିଧୌ

ସେବକମାନେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ସେଉଁଠି ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ତୁ ତସ୍ଯା ଵୈ ମୁନିଃ ପ୍ରାହ କ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି

ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ ମୁନି ତାଙ୍କୁ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଲେ।

ତର୍ପଣଂ ଚାପି ନୋ ଦତ୍ତଂ ପିତୄଣାଂ ଚାତିମୁକ୍ତିଦମ୍

ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେ ତର୍ପଣ ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଦିଆଯାଇନଥିଲା।

ନ ଜାନାମି ପିତୄନ୍ସ୍ଵାନ୍ଵୈ କ୍ରିଯାଂ କାର୍ଯଂ ଚ ଵୈ ଵିଭୋ

ମୁଁ ମୋର ପିତୃମାନେ କିଏ ଜାଣେନି, ଏବଂ କୌଣସି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ ତାହା ମଧ୍ୟ ଜାଣେନି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ପତ୍ନୀ ଚ ମଥୁରେଶସ୍ଯ ନୃପଃ ସପୁରସଜ୍ଜନଃ

ମଥୁରାନାଥଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ରାଜା ଏବଂ ସହରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ।

ରାଜ୍ଞା ନୀତାସ୍ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମୁନିନା ସହ

ରାଜା ସେମାନେଙ୍କୁ ମୁନି ସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନେଇଗଲେ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଃ ସ ଵୈ ଜନ୍ତୁର୍ନ ଚ ତନ୍ତୁର୍ଵିଚେତନଃ

ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖାଯାଇଲା, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ କରୋତୁ ତର୍ପଣଂ ଚାସ୍ମିନ୍ପୂର୍ଵୋକ୍ତଵିଧିନା ତ୍ଵିଯମ୍ ।।180.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା ବିଧିରେ ସେ ତର୍ପଣ କରୁ।

ତତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସରୌପ୍ଯଂ ଚ ସଵସ୍ତ୍ରଂ ସଵିଲେପନମ୍

ତାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ରୌପ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା।

ଅତ୍ରୈଵ ସର୍ଵେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵୈ ମାମୀକ୍ଷଥ ସୁଖାନ୍ଵିତମ୍

ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ରହି, ମୋତେ ସୁଖରେ ଦେଖିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜପତ୍ନୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ

ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ

ଵେଷ୍ଟିତଃ ଶୁଶୁଭେଽତୀଵ ଦୀକ୍ଷିତୋଽଵଭୃଥେ ଯଥା

ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୋଭା ପାଇଲେ, ଯେପରି ଅବଭୃଥ୍ ସ୍ନାନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ।

ତୀର୍ଥାନି ସରିତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ସରାଂସି ଚ

ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ,

ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ଚାନ୍ଯନ୍ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି 180.

ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ଏବଂ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।

ଶୁକ୍ଲପ୍ରତିପଦନ୍ତଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସତ୍ଵରାଃ

ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ତିଥିର ଶେଷରେ, ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କୃତ୍ଵା ପ୍ରେତପୁରୀଂ ଶୂନ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗ ପାତାଲମେଵ ଚ

ପିତୃଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ।

କନ୍ଯାଂ ଗତେ ସଵିତରି ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମ୍ପ୍ରଦାସ୍ଯତି

ଯେତେବେଳେ କନ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯାଏ, ସେବେଳେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ,

ସୁତୃପ୍ତାଃ ସ୍ମୋ ଵଯଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଯାସ୍ଯାମଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତ ହେଉଛୁ ଏବଂ ସଦା ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।