ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମୌନଵ୍ରତଧରା ଯାନ୍ତି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥହେତଵେ 180.

ମୌନବ୍ରତ ଧରିଥିବା ଲୋକେ ପୁନିଥରେ କିଛି ଲାଭ ପାଇଁ ଫେରିଆସନ୍ତି।

ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞ ଉଵାଚ ଯାଵତ୍ତୃପ୍ତିର୍ନ ତେ ଭୂଯାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହନ୍ତ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ

ତିନି ସମୟର ଜ୍ଞାନୀ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରୁହ।

ତାଵତ୍କାଲଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ

ମୁଁ ଫେରି ଆସିବି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଇ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର।

ସୋଽହମଦ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଵ କାରୁଣ୍ଯପୂରିତଃ

ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ମୋ ବ୍ରତ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପ୍ରତି କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ,

ଅନଯା କାରଯିଷ୍ଯାମି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତୁ ଵିଧିନା ସହ ରାଜା ସମୀପଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଅକସ୍ମାଦାଗତଂ ଋଷିମ୍

ଏହି ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବି; ରାଜା ନିକଟକୁ ଅଚାନକ ଆସିଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି,

କ୍ଷିତ୍ଯାସ୍ତଲେ ଵିଲୁଲିତଃ ପାଦୌ କୃତ୍ଵା ତୁ ମୂର୍ଦ୍ଧନି

ମାଟିରେ ପଡ଼ି ନିଜ ପାଦ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।

ସଦା ଯଜ୍ଞଂ କରିଷ୍ଯାମି ଗୃହମାଗମନେ ତଵ

ତୁମେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଲେ ପ୍ରତିଥରେ ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରିବି।

ଇଦଂ ପାଦ୍ଯମିଦଂ ଚାର୍ଘ୍ଯଂ ମଧୁପର୍କମିମାଂ ଚ ଗାମ୍

ଏହା ପାଦ ପରିଷ୍କାର ପାଇଁ ଜଳ, ଏହା ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏହା ମଧୁପର୍କ, ଏବଂ ଏହି ଗାଈ।

ତସ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାଶୁ ସ ମୁନିସ୍ତ୍ଵରିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ମୁନି ଏସବୁ ଦ୍ରୁତ ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁରନ୍ତ କହିଲେ।

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୁରୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯେନାହଂ ତୋଷିତୋଽଭଵମ୍

ଏହା ଶୁଣି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲି, ସେସବୁ କର।

କିଂ ତଦ୍ଵଦ ଯଥାକାର୍ଯଂ ଯେନ ସିଦ୍ଧଂ ଭଵେଦିଦମ୍ ଯା ସା ତେ ରାଜମହିଷୀ ତାମାନଯ ଵରାନନାମ୍ ।। 180.

କଣ ତାହା, ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ ସଫଳ ହେବ, ମୋତେ କୁହ; ତୁମ ରାନୀ, ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ତସ୍ଯା ଦାସୀ ଵରାରୋହା ପ୍ରଭାଵତ୍ଯପି ଵିଶ୍ରୁତା

ତାଙ୍କର ଦାସୀ, ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା, ପ୍ରଭାବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ,

ତତଶ୍ଚାନ୍ତଃପୁରାଦ୍ଦେଵୀ ସଦାସୀ ତତ୍ର ଚାଗତା

ତାପରେ ରାନୀ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ସଦା ଦାସୀ ସହିତ ଆସିଲେ।

ସମାସୀନାଂ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନତାନନାମ୍

ସେଠାରେ ବସିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନମ୍ର ମୁହଁଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଯେ କେଚିତ୍ପିତରୋ ଲୋକେ ଲୋକାନାଂ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଥିତାଃ

ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଗଣ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିସ୍ତୃତ,

ଏକୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ନରସ୍ତତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମପ୍ରାଣିଭିରାଵୃତଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।

ନିରାଶୋ ଗନ୍ତୁକାମଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ ନିରଯେଽଶୁଚୌ

ସେ ଆଶାହୀନ ଓ ଚାଲିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା, ପୁନି ଅଶୁଚି ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତେନାତ୍ମକର୍ମଜନିତଂ ମମ କର୍ମ ନିଵେଦିତମ୍

ସେ ମୋର ନିଜ କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୋର କର୍ମକୁ ମୋ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ତଵ ଦାସ୍ଯାଶ୍ଚ ଯା ଦାସୀ ତସ୍ଯାସ୍ତନ୍ତୁଃ କିଲୋଚ୍ଯତେ

ତୁମ ଦାସୀଙ୍କର ଯେଉଁ ଦାସୀ, ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ତସ୍ଯା ଆନଯନେଽତ୍ଵରତ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗବତୀ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ତ୍ୱରା କଲେ।

ସା ଚୈକାନ୍ତେ ଚ ଦିଵସେ ପାନମାଂସରତା ସଦା 180.

ସେ ଦିନ ସେ ଏକା ଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ପାନ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ।

ସେଵକୈଃ ସା କରେ ଗୃହ୍ଯ ଆନୀତା ମୁନିସନ୍ନିଧୌ

ସେବକମାନେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ସେଉଁଠି ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ତୁ ତସ୍ଯା ଵୈ ମୁନିଃ ପ୍ରାହ କ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି

ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ ମୁନି ତାଙ୍କୁ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଲେ।

ତର୍ପଣଂ ଚାପି ନୋ ଦତ୍ତଂ ପିତୄଣାଂ ଚାତିମୁକ୍ତିଦମ୍

ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେ ତର୍ପଣ ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଦିଆଯାଇନଥିଲା।

ନ ଜାନାମି ପିତୄନ୍ସ୍ଵାନ୍ଵୈ କ୍ରିଯାଂ କାର୍ଯଂ ଚ ଵୈ ଵିଭୋ

ମୁଁ ମୋର ପିତୃମାନେ କିଏ ଜାଣେନି, ଏବଂ କୌଣସି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ ତାହା ମଧ୍ୟ ଜାଣେନି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ପତ୍ନୀ ଚ ମଥୁରେଶସ୍ଯ ନୃପଃ ସପୁରସଜ୍ଜନଃ

ମଥୁରାନାଥଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ରାଜା ଏବଂ ସହରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ।

ରାଜ୍ଞା ନୀତାସ୍ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମୁନିନା ସହ

ରାଜା ସେମାନେଙ୍କୁ ମୁନି ସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନେଇଗଲେ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଃ ସ ଵୈ ଜନ୍ତୁର୍ନ ଚ ତନ୍ତୁର୍ଵିଚେତନଃ

ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖାଯାଇଲା, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ କରୋତୁ ତର୍ପଣଂ ଚାସ୍ମିନ୍ପୂର୍ଵୋକ୍ତଵିଧିନା ତ୍ଵିଯମ୍ ।।180.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା ବିଧିରେ ସେ ତର୍ପଣ କରୁ।