ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସୀତାଵାକ୍ଯପ୍ରତୁଷ୍ଟେନ ତସ୍ଯୈ ପ୍ରାଦାଦ୍ଵରଂ ଵିଭୁଃ 180.

ସୀତା ତାଙ୍କ କଥାରେ ଖୁସି ହେଲେ, ତାହାକୁ ପ୍ରଭୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ।

କ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟାନି ଦାନାନି ଵିଧିପାତ୍ରଯୁତାନି ଚ

କ୍ରୋଧରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ, ଯଦିଓ ଯଥାଯଥ ଭାଜନ ଦିଆଯାଏ ।

ତ୍ରିଜଟେ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଯଚ୍ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧମଦକ୍ଷିଣମ୍

ତ୍ରିଜଟା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦକ୍ଷିଣା ବିନା କରାଯାଇଛି, ତାହା ଦେଉଛି ।

ତୁଷ୍ଟେନ ଵୈ ଵାସୁକଯେ ତନ୍ମେ ନିଗଦତଃ ଶୃଣୁ

ଖୁସି ହୋଇଥିବା ବାସୁକିଙ୍କୁ ମୁଁ କ'ଣ ଦେଇଥିଲି, ଏହା ମୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣ ।

ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଯୋଚିତା ଦେଯା ଦକ୍ଷିଣା ନାଦଦାଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ

ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିଜ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ କି ।

ଅଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଣି ଶ୍ରାଦ୍ଧାନି କ୍ରିଯା ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଵିନାପି ଚ

ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ବିନା କୃତ କ୍ରିୟା ।

ଯଃ ଶିଷ୍ଯୋ ନ ନମେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୁରୁଂ ଜ୍ଞାନପ୍ରଦାଯକମ୍

ଯେ ଶିଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେନାହିଁ ।

ସର୍ଵଂ ତୁଭ୍ଯଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ନାଗରାଜାଯ ଵାର୍ଷିକମ୍

ନାଗରାଜ, ମୁଁ ଏହି ସବୁ ବର୍ଷ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି ।

ତଦ୍ଵଦଲୀକକରଣଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦାନଂ ଵ୍ରତଂ ତଥା

ଏବେ ମୋତେ କହ, ମିଥ୍ୟାରେ କରାଯାଇଥିବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଦାନ ଓ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ।

ମୁଷିତାଚ୍ଛିଦ୍ରକରଣୈସ୍ତଦ୍ଦାନଫଲଭୋକ୍ତୃଭିଃ

ଯେମାନେ ଚୋରି କିମ୍ବା ଗୁହା କରି ଦାନର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି,

ମୌନଵ୍ରତଧରା ଯାନ୍ତି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥହେତଵେ 180.

ମୌନବ୍ରତ ଧରିଥିବା ଲୋକେ ପୁନିଥରେ କିଛି ଲାଭ ପାଇଁ ଫେରିଆସନ୍ତି।

ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞ ଉଵାଚ ଯାଵତ୍ତୃପ୍ତିର୍ନ ତେ ଭୂଯାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହନ୍ତ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ

ତିନି ସମୟର ଜ୍ଞାନୀ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରୁହ।

ତାଵତ୍କାଲଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ

ମୁଁ ଫେରି ଆସିବି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଇ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର।

ସୋଽହମଦ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଵ କାରୁଣ୍ଯପୂରିତଃ

ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ମୋ ବ୍ରତ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପ୍ରତି କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ,

ଅନଯା କାରଯିଷ୍ଯାମି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତୁ ଵିଧିନା ସହ ରାଜା ସମୀପଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଅକସ୍ମାଦାଗତଂ ଋଷିମ୍

ଏହି ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବି; ରାଜା ନିକଟକୁ ଅଚାନକ ଆସିଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି,

କ୍ଷିତ୍ଯାସ୍ତଲେ ଵିଲୁଲିତଃ ପାଦୌ କୃତ୍ଵା ତୁ ମୂର୍ଦ୍ଧନି

ମାଟିରେ ପଡ଼ି ନିଜ ପାଦ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।

ସଦା ଯଜ୍ଞଂ କରିଷ୍ଯାମି ଗୃହମାଗମନେ ତଵ

ତୁମେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଲେ ପ୍ରତିଥରେ ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରିବି।

ଇଦଂ ପାଦ୍ଯମିଦଂ ଚାର୍ଘ୍ଯଂ ମଧୁପର୍କମିମାଂ ଚ ଗାମ୍

ଏହା ପାଦ ପରିଷ୍କାର ପାଇଁ ଜଳ, ଏହା ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏହା ମଧୁପର୍କ, ଏବଂ ଏହି ଗାଈ।

ତସ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାଶୁ ସ ମୁନିସ୍ତ୍ଵରିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ମୁନି ଏସବୁ ଦ୍ରୁତ ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁରନ୍ତ କହିଲେ।

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୁରୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯେନାହଂ ତୋଷିତୋଽଭଵମ୍

ଏହା ଶୁଣି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲି, ସେସବୁ କର।

କିଂ ତଦ୍ଵଦ ଯଥାକାର୍ଯଂ ଯେନ ସିଦ୍ଧଂ ଭଵେଦିଦମ୍ ଯା ସା ତେ ରାଜମହିଷୀ ତାମାନଯ ଵରାନନାମ୍ ।। 180.

କଣ ତାହା, ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ ସଫଳ ହେବ, ମୋତେ କୁହ; ତୁମ ରାନୀ, ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ତସ୍ଯା ଦାସୀ ଵରାରୋହା ପ୍ରଭାଵତ୍ଯପି ଵିଶ୍ରୁତା

ତାଙ୍କର ଦାସୀ, ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା, ପ୍ରଭାବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ,

ତତଶ୍ଚାନ୍ତଃପୁରାଦ୍ଦେଵୀ ସଦାସୀ ତତ୍ର ଚାଗତା

ତାପରେ ରାନୀ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ସଦା ଦାସୀ ସହିତ ଆସିଲେ।

ସମାସୀନାଂ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନତାନନାମ୍

ସେଠାରେ ବସିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନମ୍ର ମୁହଁଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଯେ କେଚିତ୍ପିତରୋ ଲୋକେ ଲୋକାନାଂ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଥିତାଃ

ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଗଣ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିସ୍ତୃତ,

ଏକୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ନରସ୍ତତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମପ୍ରାଣିଭିରାଵୃତଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।

ନିରାଶୋ ଗନ୍ତୁକାମଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ ନିରଯେଽଶୁଚୌ

ସେ ଆଶାହୀନ ଓ ଚାଲିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା, ପୁନି ଅଶୁଚି ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତେନାତ୍ମକର୍ମଜନିତଂ ମମ କର୍ମ ନିଵେଦିତମ୍

ସେ ମୋର ନିଜ କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୋର କର୍ମକୁ ମୋ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ତଵ ଦାସ୍ଯାଶ୍ଚ ଯା ଦାସୀ ତସ୍ଯାସ୍ତନ୍ତୁଃ କିଲୋଚ୍ଯତେ

ତୁମ ଦାସୀଙ୍କର ଯେଉଁ ଦାସୀ, ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।