ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଚକାର ଯଜ୍ଞାନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ସହସ୍ତ୍ରାନପି ସ ପ୍ରଭୁଃ । କ୍ରିଯମାଣୈସ୍ତତୋ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵଵୃଧେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତଦ୍ ବଲମ୍ ।। ୧୬.

ସେ ପ୍ରଭୁ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କଲେ । ସେଠାରେ ହେଉଥିବା ଯଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା ।

ଵର୍ଦ୍ଧିତେନ ବଲେନେନ୍ଦ୍ରୋ ଦେଵସୈନ୍ଯମୁଵାଚ ହ । ସନ୍ନହ୍ଯନ୍ତାଂ ସୁରାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଵଧକର୍ମଣି ।। ୧୬.

ଏହିପରି ବଢ଼ିଥିବା ଶକ୍ତି ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବସେନାକୁ କହିଲେ: 'ଦେବମାନେ ଦ୍ରୁତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରନ୍ତୁ, ଦାନବମାନେକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉନ୍ତୁ ।'

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତତୋ ଦେଵାଃ ସନ୍ନଦ୍ଧାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣେଽଭଵନ୍ । ଅସୁରାଣାମଭାଵାଯ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ।। ୧୬.

ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ, ଦେବମାନେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସେମାନେ ଦାନବମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚଲିଗଲେ ।

ଗତ୍ଵା ତୁ ଯୁଯୁଧୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିଜିଗ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵାସୁରୀଂ ଚମୂମ୍ । ଜିତାଶ୍ଚ ଦେଵୈରସୁରା ହତଶେଷା ଧରାଧରେ । ମମଜ୍ଜୁଃ ସାଗରଜଲେ ଭଯତ୍ରସ୍ତା ଵିଚେତସଃ ।। ୧୬.

ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଅସୁରମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଜିତିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁଅସୁରମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଲୁଚିଗଲେ।

ଦେଵରାଜୋଽପି ତ୍ରିଦିଵଂ ଲୋକପାଲୈଃ ସମଂ ଧରେ । ଆରୁହ୍ଯ ବୁଭୁଜେ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ ସ ଦେଵୋ ଦେଵରାଟ୍ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୬.

ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ପୂର୍ବବତ୍ ଭାବେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ।

ଯ ଏନଂ ଶ୍ରୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ସରମାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍ । ସ ଗୋମେଧସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ।। ୧୬.

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣେ, ସେ ଗୋମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯଶ୍ଚ ଯୋ ରାଜା ଶ୍ରୃଣୋତୀଦଂ ସମାହିତଃ । ସ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ସ୍ଵର୍ଗଂ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵଂ ଲଭତେ ନରଃ ।। ୧୬.

ଯେ କୌଣସି ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ଯଦି ସେ ଏହି କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟ ପୁନି ପାଇଥାନ୍ତି।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ଯେ ତେ ମଣୌ ତଦା ଦେଵ ଉତ୍ପନ୍ନା ନରପୁଂଗଵାଃ । ତେଷାଂ ଵରୋ ଭଗଵତା ଦତ୍ତସ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ କିଲ ।। ୧୭.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ହେ ଦେବ, ସେ ସମୟରେ ମଣିମାନେ ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଭଗବାନ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ?

ରାଜାନୋ ଭଵିତାରୋ ଵୈ କଥଂ ତେଷାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ । କିଂ ଚ ଚକ୍ରୁର୍ହି ତେ କର୍ମ ପୃଥଙ୍ ନାମାନି ଶଂସ ମେ ।। ୧୭.

ସେମାନେ କିଏ ରାଜା ହେବେ, କିପରି ଜନ୍ମ ନେବେ? ସେମାନେ କଣ କାମ କରିଥିଲେ? ତାଙ୍କର ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲଗା ଭାବେ ମୋତେ କୁହ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ସୁପ୍ରଭୋ ମଣିଜୋ ଯସ୍ତୁ ରାଜା ନାମ୍ନା ମହାମନାଃ । ତସ୍ଯୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଵରାରୋହେ ଶ୍ରୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଭୂତଧାରିଣି ।। ୧୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହେ ଭୂତମାତା, ମଣିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମହାମନା ରାଜା ସୁପ୍ରଭଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକଥା ତୁମେ ଶୁଣ।

ଆସୀଦ୍ ରାଜା ମହାବାହୁରାଦୌ କୃତଯୁଗେ ପୁରା । ଶ୍ରୁତକୀର୍ତିରିତି ଖ୍ଯାତସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ବଲଵତ୍ତରଃ ।। ୧୭.

ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗରେ ଏକ ବଳଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରତ୍ଵମାପେଦେ ସୁପ୍ରଭୋ ମଣିଜୋ ଧରେ । ପ୍ରଜାପାଲେତି ଵୈ ନାମ୍ନା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତିର୍ମହାବଲଃ ।। ୧୭.

ହେ ଧରଣୀ, ସୁପ୍ରଭ ମଣିଜ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରଜାପାଳ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଉଥିଲା।

ସୈକସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଦିନେ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଵିପିନଂ ଶ୍ଵାପଦାକୁମ୍ । ତତ୍ରାପଶ୍ଯଦୃଷେର୍ଧନ୍ଯଂ ମହଦାଶ୍ରମମଣ୍ଡଲମ୍ ।। ୧୭.

ଏକ ଦିନ ସେ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଧନ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ମହାତ୍ମା ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ ମହାତପା ନାମ ଋଷିଃ ପରଧାର୍ମିକଃ । ତପସ୍ତେପେ ନିରାହାରୋ ଜପନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍ ।। ୧୭.

ସେଠାରେ ମହାତପାସ୍ବୀ ନାମକ ଏକ ଋଷି ଥିଲେ, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଥିଲେ, ନିରାହାର ରହି, ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜପ କରୁଥିଲେ।

ତତ୍ରାସୌ ପାର୍ଥିଵଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଵେଶାଯ ମତିଂ ତଦା । ଚକାର ଚାଵିଶଦ୍ ରାଜା ପ୍ରଜାପାଲୋ ମହାତପାଃ ।। ୧୭.

ସେଠାରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଜାପାଳ ରାଜା ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଏବଂ ମହାତପାସ୍ବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ ଵରାଶ୍ରମପଦେ ଵନଵୃକ୍ଷଜାତ୍ଯା ଧରାପ୍ରସୂତୋର୍ଜିତମାର୍ଗଜୁଷ୍ଟାଃ । ଲତାଗୃହା ଇନ୍ଦୁରଵିପ୍ରକାଶିନୋ ନାଯାସିତଜ୍ଞାଃ କୁଲଭୃଙ୍ଗରାଜାଃ ।। ୧୭.

ସେ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମରେ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଥିଲେ, ପଥଗୁଡ଼ିକ ଭଲ ଭାବେ ଚଳିତ, ଲତା ଘରଗୁଡ଼ିକ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଚମକୁଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ନିଜ ଚଟାର ରାଜା ଭାବେ ଅନାୟାସରେ ଘୁରୁଥିଲେ।

ସୁରକ୍ତପଦ୍ମୋଦରକୋମଲାଗ୍ର- ନଖାଙ୍ଗୁଲୀଭିଃ ପ୍ରସୃତୈଃ ସୁରାଣାମ୍ । ଵରାଙ୍ଗନାଭିଃ ପଦପଙ୍କ୍ତିମୁଚ୍ଚୈ- ଵିଂହାଯ ଭୂମିଂ ତ୍ଵପି ଵୃତ୍ରଶତ୍ରୋଃ ।। ୧୭.

ସେଠାରେ ଦେବଙ୍କ ଅପସରାମାନେ ଲାଲ ଦଳ ଓ କମଳ ଦଳ ପରି କମଳିଆ ଅଙ୍ଗୁଳି ଓ ନଖ ସହିତ, ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି, ଗଛ ତଳେ ଧାରି ଧାରି ଚାଲୁଥିଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ବୃତ୍ର ହନନକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା।

କ୍ଵଚିତ୍ ସମୀପେ ତମତୀଵ ହୃଷ୍ଟୈ- ର୍ନାନାଦ୍ଵିଜୈଃ ଷଟ୍ଚୃରଣୈଶ୍ଚ ମତ୍ତୈଃ । ଵାସଦ୍ଭିରୁଚ୍ଚୈର୍ଵିଵିଧପ୍ରମାଣାଃ ଶାଖାଃ ସୁପୁଷ୍ପାଃ ସମଯୋଗଯୁକ୍ତାଃ ।। ୧୭.

ସେଠାରେ ନିକଟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦିତ ପକ୍ଷୀ ଓ ମଦମସ୍ତ ଛଅଟି ପାଉଁଥିବା ପ୍ରାଣୀ ରହୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଶାଖାଗୁଡ଼ିକ ଏକାଏକି ଜଡ଼ିଥିଲେ।

କଦମ୍ବନୀପାର୍ଜ୍ଜୁନଶୀଲଶାଲ- ଲତାଗୃହସ୍ଥୈର୍ମଧୁରସ୍ଵରେଣ । ଜୁଷ୍ଟଂ ଵିହଙ୍ଗୈଃ ସୁଜନପ୍ରଯୋଗା ନିରାକୁଲା କାର୍ଯଧୃତିର୍ଯଥାସ୍ଥୈଃ ।। ୧୭.

କଦମ୍ବ, ନୀପ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଶାଳ ଗଛର ଲତା ଘରଗୁଡ଼ିକ ମଧୁର କୁହୁକୁହୁ ଧ୍ୱନିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ଉଦାର, ନିର୍ବିଘ୍ନ ଏବଂ ନିଜ କାମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।

ମଖାଗ୍ନିଧୂମୈରୁଦିତାଗ୍ନିହୋମୈ- ସ୍ତତଃ ସମନ୍ତାତ୍ ଗୃହମେଧିଭିର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ । ସିଂହୈରିଵାଧର୍ମ୍ମକରୀ ଵିଦାରିତଃ ସ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୈର୍ଵରମତ୍ତକେସରୈଃ ।। ୧୭.

ସେଠାରେ ଘରସ୍ଥ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାରୁ ଚାରିପାଖରେ ହୋମାଗ୍ନିର ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା। ସେମାନେ ଧର୍ମହୀନ ହାତୀକୁ ସିଂହ ଯେମିତି ଚିରିଦେଉଛି, ସେଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ମହାନ୍ତ କେଶର ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅଧର୍ମକୁ ଦଳନ କରୁଥିଲେ।

ଏଵଂ ସ ରାଜା ଵିଵିଧାନୁପାଯାନ୍ ଵରାଶ୍ରମେ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣୋ ଵିଵେଶ । ତସ୍ମିଦ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ତୁ ସ ତୀଵ୍ରତେଜା ମହାତପାଃ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ପ୍ରଧାନଃ । ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଥା ଭାନୁରନନ୍ତଭାନୁଃ କୌଶ୍ଯାସନେ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ପ୍ରଧାନଃ ।। ୧୭.

ଏଭଳି ଭାବେ ରାଜା ସେ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମର ବିଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସେ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, କୌଶୟ ଆସନରେ ବସିଥିବା ମହାତପାସ୍ବୀଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ରାଜା ଵିଜଯୀ ମୃଗାଣାଂ ମତିଂ ଵିସସ୍ମାର ମୁନେଃ ପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍ । ଚକାର ଧର୍ମଂ ପ୍ରତି ମାନସଂ ସୋ ଅନୁତ୍ତମଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନୃପୋ ମୁନିଂ ସଃ ।। ୧୭.

ହରିଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁନିଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ବ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଭୁଲିଗଲା; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କୁ ପାଇଁ, ସେ ରାଜା ନିଜ ମନକୁ ଧର୍ମ ପଥରେ ଲଗାଇଲେ।

ସ ମୁନିସ୍ତଂ ନୃପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜାପାଲମକଲ୍ମଷମ୍ । ଅଭ୍ଯାଗତକ୍ରିଯାଂ ଚକ୍ରେ ଆସନସ୍ଵାଗତାଦିଭିଃ ।। ୧୭.

ସେ ମୁନି, ନିଷ୍ପାପ ପ୍ରଜାପାଳକ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆସନ, ସ୍ବାଗତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ।

ତତଃ କୃତାସନୋ ରାଜା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଋଷିପୁଙ୍ଗଵମ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵସୁଧେ ପ୍ରଶ୍ନମିମଂ ପରମଦୁର୍ଲଭମ୍ ।। ୧୭.

ତା’ପରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ରାଜା ମହାମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୃଥିବୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ।

ଭଗଵନ୍ ଦୁଃଖସଂସାରମଗ୍ନୈଃ ପୁମ୍ଭିସ୍ତିତୀର୍ଷୁଭିଃ । ଯତ୍କାର୍ଯଂ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପ୍ରଣତେ ଶଂସିତଵ୍ରତ ।। ୧୭.

ହେ ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ଆସିଛି, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ପିଡିତ ଏହି ସଂସାର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ମହାତପା ଉଵାଚ । ସଂସାରାର୍ଣଵମଜ୍ଜମାନମନୁଜୈଃ ପୋତଃ ସ୍ଥିରୋଽତିଧ୍ରୁଵଃ କାର୍ଯଃ ପୂଜନଦାନହୋମଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସମଂ ଧ୍ଯାଯନୈଃ । କୀଲୈଃ କୀଲିତମୋକ୍ଷଭିଃ ସୁରଭଟୈରୂର୍ଧ୍ଵଂ ମହାରଜ୍ଜୁଭିଃ ପ୍ରାଣାଦ୍ଯୈରଧୁନା କୁରୁଷ୍ଵ ନୃପତେ ପୋତଂ ତ୍ରିଲୋକେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୧୭.

ମହାତପସ୍ବୀ କହିଲେ: ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ନୌକା ତିଆରି କରିବା ଦରକାର, ଯାହା ପୂଜା, ଦାନ, ହୋମ, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ହେବ। ମୁକ୍ତିର ଖୁଟିରେ ବାନ୍ଧି, ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସର ମହାରଜ୍ଜୁ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ କର। ହେ ରାଜା, ଏବେ ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥଙ୍କୁ ନୌକା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।

ନାରାଯଣଂ ନରକହରଂ ସୁରେଶଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନମସ୍କୁର୍ଵତି ଯୋ ନୃପେଶ । ସ ଵୀତଶୋକଃ ପରମଂ ଵିଶୋକଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦମଵ୍ଯଯଂ ତତ୍ ।। ୧୭.

ହେ ରାଜାନ୍, ଯେଉଁଠି ନରକ ନାଶକ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଦୁଃଖହୀନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ନୃପ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ କଥଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ । ପୂଜ୍ଯତେ ମୋକ୍ଷମିଚ୍ଛଦ୍ଭିଃ ପୁରୁଷୈର୍ଵଦ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ।। ୧୭.

ରାଜା କହିଲେ: ହେ ଭଗବନ୍, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବେ? ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ।

ମହାତପା ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଯଥା ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି । ପୁରୁଷାଣାଂ ତଥା ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସର୍ଵଯୋଗୀଶ୍ଵରୋ ହରିଃ ।। ୧୭.

ମହାତପସ୍ବୀ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, କିପରି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ଦୁହିଁ ପାଇଁ, ସେଥିରେ ହରି ସମସ୍ତ ଯୋଗୀଙ୍କ ନାଥ। ଏହା ଶୁଣ।