ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସାଂବସ୍ତତ୍ରୈଵ ସଂତସ୍ଥୌ ଵେପମାନଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ସାମ୍ବ ସେଠାରେ ହାତ ଜୋଡି ଭୟରେ କାପି କାପି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ କଥଯାମାସ ନାରଦାଯ ସଵିସ୍ତରମ୍

କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ନାରଦଙ୍କୁ ଏକେକ୍ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

କ୍ଷଣୋ ନାସ୍ତି ରହୋ ନାସ୍ତି ନାସ୍ତି କୃତ୍ଯେ ଵିଭାଵନା

ଏଠି କୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନାହିଁ, ଗୁପ୍ତତା ନାହିଁ, କର୍ମରେ କୌଣସି ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ।

ଏକଵାସାସ୍ତଥା ଗୌରୀ ଶ୍ଯାମା ଵା ଵରଵର୍ଣିନୀ 177.

କିଏକିଏ ଏକଟି ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଏକିଏ ଧଳା, କିଏକିଏ କଳା, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଚିତ୍ତାବଳି।

ସୁରୂପଂ ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷରନ୍ତି ମୁନିସତ୍ତମ

ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷକୁ ଦେଖି, ମୁନିମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମନରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଅତୀଵ ମାନୀ ତେଜସ୍ଵୀ ଧାର୍ମିକୋଽତିଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ସେ ଅତି ଅଭିମାନୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରି।

ନାରଦସ୍ତ୍ଵେଵମେଵଂ ଚ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ହରେର୍ଵଚଃ

ନାରଦ ହରିଙ୍କର କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ—

ଯଥା ଏକେନ ଚକ୍ରେଣ ରଥସ୍ଯ ନ ଗତିର୍ଭଵେତ୍

ଯେପରି ଏକଟି ଚକ୍ର ଥିବା ରଥ ଚାଲିପାରିନାହିଁ,

ପୁଂସଃ ସୁଦୃଷ୍ଟିପାତେନ କୃତକୃତ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ତାଃ

ସେପରି, ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କର ସଫା ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥାନ୍ତି।

ସାଂବଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାଃ ସର୍ଵା ଅନଙ୍ଗେନ ପ୍ରପୀଡିତାଃ

ସାମ୍ବକୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଶରୀର ସଂସ୍ପର୍ଶ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଲାଷାରେ ପୀଡିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ସାଂବସ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ତଵ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିନାଶକୃତ୍

ଏହିପରି, ସାମ୍ବ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ନେଇ ତୁମର ନାରୀମାନଙ୍କର ନାଶକାରୀ ହୋଇଯାଇଛି।

ମଯା ଶ୍ରୁତସ୍ତୁ ଲୋକେଭ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭ୍ଯୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ

ମୁଁ ଏହାକୁ ବାରମ୍ବାର ଲୋକମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କଠୁ ଶୁଣିଛି।

ତ୍ଵମିହାର୍ହସ୍ଯମେଯାତ୍ମନ୍ମଯା ନୁ କଥିତଂ ହିତମ୍

ତୁମେ ଏଠାରେ ଯୋଗ୍ୟ, ମୋତେ ଚିହ୍ନିବା ଯୋଗୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକାରୀ କଥା କହିଛି।

କୃଷ୍ଣଃ ଶଶାପ ସାଂବଂ ତୁ ଵିରୂପତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି 177.

କୃଷ୍ଣ ଦେବୀ ସାମ୍ବକୁ ଶାପ ଦେଲେ, 'ତୁମେ ବିକୃତ ହେଇଯିବ।'

ଶରୀରାତ୍ତୁ ଗଲଦ୍ରକ୍ତଂ ପୂତିଗନ୍ଧଯୁତଂ ସଦା

ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ସଦା ରକ୍ତ ଝରିବା ସହିତ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରିବ।

ତତସ୍ତୁ ନାରଦେନୈଵ ସାମ୍ବଶାପଵିନାଶକଃ

ପରେ, ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାମ୍ବଙ୍କ ଶାପର ନାଶ ହେଇଥିଲା।

ସାଂବ ସାଂବ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ଜାଂବଵତୀସୁତ

ହେ ସାମ୍ବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶୁଣ।

ନମସ୍କୁରୁ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵେଦୋପନିଷଦାଦିଭିଃ

ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ନମସ୍କାର କର।

ସାଂବ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ଦେଵଃ କଥଂ ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ସ ଵୈ ମୁନେ

ସାମ୍ବ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ସେ ଦେବତା କିପରି ମୋପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ?'

ନାରଦ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ପଠିଷ୍ଯାମି ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଗ୍ରେ ତ୍ଵହଂ ସଦା

ନାରଦ କହିଲେ: 'ମୁଁ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହା ପଠିବି।'

ସୁମନ୍ତୁର୍ମର୍ତ୍ତ୍ଯଲୋକେ ଚ ମନୋଃ ପ୍ରକଥଯିଷ୍ଯତି କଥଂ ପୂର୍ଵାଚଲେ ଗତ୍ଵା ମାଂସପିଣ୍ଡୋପମଃ ପ୍ରଭୋ

ସୁମନ୍ତୁ ମାନବ ଲୋକରେ ଏହାକୁ ପ୍ରଚାର କରିବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, କିପରି ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ ମାଂସପିଣ୍ଡ ସଦୃଶ ହେଲେ।

ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ମହଦ୍ଦୁଃଖଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵହମକଲ୍ମଷଃ ଯଥୋଦଯାଚଲେ ଦେଵମାରାଧ୍ଯ ଲଭତେ ଫଲମ୍

ତୁମର କୃପାରେ, ମୁଁ ଅପରାଧହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ପାଇଛି; ଯେପରି ଉଦୟ ପାହାଡ଼ରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଫଳ ମିଳେ।

ମଥୁରାଯାଂ ତଥା ଗତ୍ଵା ଷଟ୍ସୂର୍ଯେ ଲଭତେ ଫଲମ୍

ସେପରି, ମଥୁରାକୁ ଯାଇ ଛଅ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଫଳ ମିଳେ।

ମଥୁରାଯାଂ ଚ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ମଧ୍ଯନ୍ଦିନ ରଵୌ ତଥା 177.

ମଥୁରାରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ମଧ୍ୟାନ୍ଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ମଥୁରାଯାଂ ତଥା ପୁଣ୍ଯମୁଦଯାସ୍ତଂ ରଵେର୍ଜପନ୍

ମଥୁରାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଜପ କରିଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।

କୃଷ୍ଣଗଙ୍ଗୋଦ୍ଭଵେ ସ୍ନାତ୍ଵା ସୂର୍ଯମାରାଧ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ

କୃଷ୍ଣାଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମଥୁରାଂ ମୁକ୍ତିଫଲଦାଂ ରଵେରାରାଧନୋତ୍ସୁକଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମଥୁରା ମୁକ୍ତିର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଜନ୍ମେ।

ନାରଦୋକ୍ତେନ ଵିଧିନା ସାଂବୋ ଜାଂବଵତୀସୁତଃ

ନାରଦଙ୍କ କହିଥିବା ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସାମ୍ବ ପୂଜା କରିଥିଲେ।

କୃତ୍ଵା ଯୋଗେନ ଚାତ୍ମାନଂ ସାଂବସ୍ଯାଗ୍ରେ ରଵିସ୍ତଦା

ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ସାମ୍ବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।