ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସାମ୍ବଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସର୍ଵାସାଂ କ୍ଷୁଭ୍ଯତେ ଚ ମନଃ ପ୍ରଭୋ

ସାମ୍ବଙ୍କୁ ଦେଖିଲା ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ପ୍ରଭୁ।

ତ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ସମାଯାତଃ କଥିତୁଂ ତେ ସୁରୋତ୍ତମ

ତୁମେ ଖୁସି ହେବେ ବୋଲି, ଦେବମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଆସିଛି।

କ୍ରିଯାତଃ ସ୍ଵର୍ଗଵାସୋସ୍ତି ନରକସ୍ତଦ୍ଵିପର୍ଯଯାତ୍

ଯେଉଁଠି କର୍ମ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସ୍ଵର୍ଗରେ ନିବାସ ମିଳେ; ଏହାର ବିପରୀତ କରିଲେ ନରକରେ ପଡ଼ିଯିବା।

ଯାଵତ୍ସ ଶବ୍ଦୋ ଭଵତି ତାଵତ୍ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ 177.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶବ୍ଦ ରହିଛି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକକୁ 'ପୁରୁଷ' ବୋଲାଯାଏ।

ନରକେ ପୁରୁଷଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵିପରୀତୋ ମନୀଷିଭିଃ

ନରକରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପୁରୁଷକୁ ଏହାର ବିପରୀତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।

ଆସନେଷୂପଵିଷ୍ଟାନାଂ ତାସାଂ କ୍ଷୋଭଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ଯେଉଁମାନେ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଏକାଉଁ ଭାବରେ ବିକଳ ହୋଇଥିଲା।

ତାଵତ୍ସଭ୍ଯାସନାନ୍ଯେଵ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଯ ଚ ଵିଭାଗଶଃ

ସଭାର ଆସନଗୁଡ଼ିକ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା, ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ।

ପଶ୍ଚାତ୍ସାମ୍ବଃ ସମାଯାତସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରେ କରସଂପୁଟମ୍

ପରେ ସାମ୍ବ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପମତୀଵାସ୍ଯ ସାମ୍ବସ୍ଯୈଵ ଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ

ସାମ୍ବଙ୍କର ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପକୁ ଦେଖି, ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ—

ଉତ୍ତିଷ୍ଠତଃ ପ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵା ଗଚ୍ଛତ ସ୍ଵନିଵେଶନମ୍

"ପ୍ରିୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ।"

ସାଂବସ୍ତତ୍ରୈଵ ସଂତସ୍ଥୌ ଵେପମାନଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ସାମ୍ବ ସେଠାରେ ହାତ ଜୋଡି ଭୟରେ କାପି କାପି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ କଥଯାମାସ ନାରଦାଯ ସଵିସ୍ତରମ୍

କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ନାରଦଙ୍କୁ ଏକେକ୍ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

କ୍ଷଣୋ ନାସ୍ତି ରହୋ ନାସ୍ତି ନାସ୍ତି କୃତ୍ଯେ ଵିଭାଵନା

ଏଠି କୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନାହିଁ, ଗୁପ୍ତତା ନାହିଁ, କର୍ମରେ କୌଣସି ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ।

ଏକଵାସାସ୍ତଥା ଗୌରୀ ଶ୍ଯାମା ଵା ଵରଵର୍ଣିନୀ 177.

କିଏକିଏ ଏକଟି ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଏକିଏ ଧଳା, କିଏକିଏ କଳା, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଚିତ୍ତାବଳି।

ସୁରୂପଂ ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷରନ୍ତି ମୁନିସତ୍ତମ

ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷକୁ ଦେଖି, ମୁନିମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମନରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଅତୀଵ ମାନୀ ତେଜସ୍ଵୀ ଧାର୍ମିକୋଽତିଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ସେ ଅତି ଅଭିମାନୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରି।

ନାରଦସ୍ତ୍ଵେଵମେଵଂ ଚ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ହରେର୍ଵଚଃ

ନାରଦ ହରିଙ୍କର କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ—

ଯଥା ଏକେନ ଚକ୍ରେଣ ରଥସ୍ଯ ନ ଗତିର୍ଭଵେତ୍

ଯେପରି ଏକଟି ଚକ୍ର ଥିବା ରଥ ଚାଲିପାରିନାହିଁ,

ପୁଂସଃ ସୁଦୃଷ୍ଟିପାତେନ କୃତକୃତ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ତାଃ

ସେପରି, ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କର ସଫା ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥାନ୍ତି।

ସାଂବଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାଃ ସର୍ଵା ଅନଙ୍ଗେନ ପ୍ରପୀଡିତାଃ

ସାମ୍ବକୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଶରୀର ସଂସ୍ପର୍ଶ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଲାଷାରେ ପୀଡିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ସାଂବସ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ତଵ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିନାଶକୃତ୍

ଏହିପରି, ସାମ୍ବ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ନେଇ ତୁମର ନାରୀମାନଙ୍କର ନାଶକାରୀ ହୋଇଯାଇଛି।

ମଯା ଶ୍ରୁତସ୍ତୁ ଲୋକେଭ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭ୍ଯୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ

ମୁଁ ଏହାକୁ ବାରମ୍ବାର ଲୋକମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କଠୁ ଶୁଣିଛି।

ତ୍ଵମିହାର୍ହସ୍ଯମେଯାତ୍ମନ୍ମଯା ନୁ କଥିତଂ ହିତମ୍

ତୁମେ ଏଠାରେ ଯୋଗ୍ୟ, ମୋତେ ଚିହ୍ନିବା ଯୋଗୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକାରୀ କଥା କହିଛି।

କୃଷ୍ଣଃ ଶଶାପ ସାଂବଂ ତୁ ଵିରୂପତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି 177.

କୃଷ୍ଣ ଦେବୀ ସାମ୍ବକୁ ଶାପ ଦେଲେ, 'ତୁମେ ବିକୃତ ହେଇଯିବ।'

ଶରୀରାତ୍ତୁ ଗଲଦ୍ରକ୍ତଂ ପୂତିଗନ୍ଧଯୁତଂ ସଦା

ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ସଦା ରକ୍ତ ଝରିବା ସହିତ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରିବ।

ତତସ୍ତୁ ନାରଦେନୈଵ ସାମ୍ବଶାପଵିନାଶକଃ

ପରେ, ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାମ୍ବଙ୍କ ଶାପର ନାଶ ହେଇଥିଲା।

ସାଂବ ସାଂବ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ଜାଂବଵତୀସୁତ

ହେ ସାମ୍ବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶୁଣ।

ନମସ୍କୁରୁ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵେଦୋପନିଷଦାଦିଭିଃ

ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ନମସ୍କାର କର।

ସାଂବ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ଦେଵଃ କଥଂ ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ସ ଵୈ ମୁନେ

ସାମ୍ବ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ସେ ଦେବତା କିପରି ମୋପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ?'