ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତିଷ୍ଠୋପରମିତଃ ପାପାଦ୍ଯାଵତ୍କାଲଂ ଚ ଜୀଵସି

ଜୀବନରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛ, ପାପରୁ ଦୂର ରୁହ।

ସଗତିଶ୍ଚ ଵିପାପା ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ଏଵଂ ପ୍ରଭାଵସ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ମଥୁରାଯାଂ ଵସୁନ୍ଧରେ ।।176.

ସେ ଶୁଭ ଗତି ଓ ପାପ ଶୂନ୍ୟତା ପାଇବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମଥୁରାର ଏହି ତୀର୍ଥର ଏହି ଗୌରବ, ମା ଭୂମି।

କୃଷ୍ଣଗଂଗୋଦ୍ଭଵସ୍ଯାପି ତଥା କାଲିଞ୍ଜରସ୍ଯ ଚ

କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ଓ କାଳିଞ୍ଜରର ମହିମା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।

ଯଃ ଶୃଣୋତି ଵରାରୋହେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତଃ

ଯେ କେହି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ହୃଦୟରେ ଶୁଣିଥାଏ, ମୋ ଶୁଭେ।

ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯପୋହତି ଅମୃତତ୍ଵଂ ଚ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଜଣଙ୍କର ସାତ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି; ଅମୃତତ୍ୱ ଲାଭ କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଉଛି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ କୃଷ୍ଣଗଂଗୋଦ୍ଭଵମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ଷଟ୍ସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ମହିମା' ନାମକ ଏକଶ ଉନାଏଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାରକାଂ ଵସମାନସ୍ଯ ସାମ୍ବଶାପାଦିକଂ ଶୃଣୁ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ— ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ସାମ୍ବଙ୍କ ଶାପ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

ସୁଖାସୀନସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁତ୍ରଦାରସୁତୈଃ ସହ ପାଦ୍ଯମର୍ଘ୍ଯଂ ଚାସନଂ ଚ ମଧୁପର୍କଂ ସଭାଜନମ୍

କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପୁଅ, ଜନାନୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଆସନ ଓ ମଧୁପାର୍କ ପାତ୍ର ଦିଆଗଲା।

ଏକାନ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିମକରୋତ୍ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ପୃହଣୀଯଃ ସଦା କାନ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରୀଜନସ୍ଯ ସୁରେଶ୍ଵରଃ

ଏକାନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇ ଏକ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ସେ ସଦା ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ନାରୀମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଏତାସ୍ତୁ ଵରନାର୍ଯୋ ଵୈ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ହି ସୁରେଶ୍ଵରଃ। ଦେଵଯୋନ୍ଯୋ ଦଦୁସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ

ଏହି ଉତ୍ତମ କନ୍ୟାମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଖେଳା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ଶୋଳେ ହଜାର ଦେବୀ ଜନ୍ମର ଅନେକ କନ୍ୟାମାନେ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି।

ସାମ୍ବଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସର୍ଵାସାଂ କ୍ଷୁଭ୍ଯତେ ଚ ମନଃ ପ୍ରଭୋ

ସାମ୍ବଙ୍କୁ ଦେଖିଲା ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ପ୍ରଭୁ।

ତ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ସମାଯାତଃ କଥିତୁଂ ତେ ସୁରୋତ୍ତମ

ତୁମେ ଖୁସି ହେବେ ବୋଲି, ଦେବମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଆସିଛି।

କ୍ରିଯାତଃ ସ୍ଵର୍ଗଵାସୋସ୍ତି ନରକସ୍ତଦ୍ଵିପର୍ଯଯାତ୍

ଯେଉଁଠି କର୍ମ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସ୍ଵର୍ଗରେ ନିବାସ ମିଳେ; ଏହାର ବିପରୀତ କରିଲେ ନରକରେ ପଡ଼ିଯିବା।

ଯାଵତ୍ସ ଶବ୍ଦୋ ଭଵତି ତାଵତ୍ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ 177.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶବ୍ଦ ରହିଛି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକକୁ 'ପୁରୁଷ' ବୋଲାଯାଏ।

ନରକେ ପୁରୁଷଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵିପରୀତୋ ମନୀଷିଭିଃ

ନରକରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପୁରୁଷକୁ ଏହାର ବିପରୀତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।

ଆସନେଷୂପଵିଷ୍ଟାନାଂ ତାସାଂ କ୍ଷୋଭଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ଯେଉଁମାନେ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଏକାଉଁ ଭାବରେ ବିକଳ ହୋଇଥିଲା।

ତାଵତ୍ସଭ୍ଯାସନାନ୍ଯେଵ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଯ ଚ ଵିଭାଗଶଃ

ସଭାର ଆସନଗୁଡ଼ିକ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲା, ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ।

ପଶ୍ଚାତ୍ସାମ୍ବଃ ସମାଯାତସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରେ କରସଂପୁଟମ୍

ପରେ ସାମ୍ବ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପମତୀଵାସ୍ଯ ସାମ୍ବସ୍ଯୈଵ ଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ

ସାମ୍ବଙ୍କର ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପକୁ ଦେଖି, ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ—

ଉତ୍ତିଷ୍ଠତଃ ପ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵା ଗଚ୍ଛତ ସ୍ଵନିଵେଶନମ୍

"ପ୍ରିୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ।"

ସାଂବସ୍ତତ୍ରୈଵ ସଂତସ୍ଥୌ ଵେପମାନଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ସାମ୍ବ ସେଠାରେ ହାତ ଜୋଡି ଭୟରେ କାପି କାପି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ କଥଯାମାସ ନାରଦାଯ ସଵିସ୍ତରମ୍

କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ନାରଦଙ୍କୁ ଏକେକ୍ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

କ୍ଷଣୋ ନାସ୍ତି ରହୋ ନାସ୍ତି ନାସ୍ତି କୃତ୍ଯେ ଵିଭାଵନା

ଏଠି କୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନାହିଁ, ଗୁପ୍ତତା ନାହିଁ, କର୍ମରେ କୌଣସି ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ।

ଏକଵାସାସ୍ତଥା ଗୌରୀ ଶ୍ଯାମା ଵା ଵରଵର୍ଣିନୀ 177.

କିଏକିଏ ଏକଟି ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଏକିଏ ଧଳା, କିଏକିଏ କଳା, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଚିତ୍ତାବଳି।

ସୁରୂପଂ ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷରନ୍ତି ମୁନିସତ୍ତମ

ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷକୁ ଦେଖି, ମୁନିମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମନରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଅତୀଵ ମାନୀ ତେଜସ୍ଵୀ ଧାର୍ମିକୋଽତିଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ସେ ଅତି ଅଭିମାନୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରି।

ନାରଦସ୍ତ୍ଵେଵମେଵଂ ଚ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ହରେର୍ଵଚଃ

ନାରଦ ହରିଙ୍କର କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ—

ଯଥା ଏକେନ ଚକ୍ରେଣ ରଥସ୍ଯ ନ ଗତିର୍ଭଵେତ୍

ଯେପରି ଏକଟି ଚକ୍ର ଥିବା ରଥ ଚାଲିପାରିନାହିଁ,

ପୁଂସଃ ସୁଦୃଷ୍ଟିପାତେନ କୃତକୃତ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ତାଃ

ସେପରି, ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କର ସଫା ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥାନ୍ତି।