ଵରାହପୁରାଣମ୍

କନ୍ଯାଽସ୍ଥୀନି ତୁ ସଂଗୃହ୍ଯ ମଥୁରାମାଜଗାମ ହ

କିନ୍ତୁ ସେ କନ୍ୟାର ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରି, ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସତି ସ ଯସ୍ଯାସ୍ଥି ହ୍ଯର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରକେ

ଯାହାର ହାଡ଼ରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ଅଛି, ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।

ତେନ ସାର୍ଥେନ ସା କନ୍ଯା ମଥୁରାଯାଂ ଜଗାମ ଚ

ସେ କନ୍ୟା ସେହି ସାର୍ଥ ସହିତ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଲା।

ସୁରୂପା ସୁକୁମାରାଙ୍ଗୀ ନୀଲକୁଂଚିତମୂର୍ଦ୍ଧଜା

ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ନରମ ଦେହ ଓ ଗାଢ଼ କୁଞ୍ଚିତ କେଶ ଥିଲା।

ସୁଶ୍ଲିଷ୍ଟାଙ୍ଗୁଲିପାଦା ତୁ ନଖାସ୍ତାମ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ଶୁଭାଃ

ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଓ ପାଦ ଭଲ ଆକୃତିର, ନଖ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୁଭ।

କ୍ଷାମୋଦରୀ ସମକୁକ୍ଷିଃ ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରା 175.

ତାଙ୍କର ଜିଉ ଶୁକ୍ଳ, ଉପରି ଓ ତଳ ଭାଗ ସମାନ, ଦୁଇ ଅଂଶୁ ଉତ୍ତଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସୁନଖୀ ସ୍ଵକ୍ଷିଣୀ ସୁଭ୍ରୂଃ ସୁପ୍ରମାଣା ସୁଭାଷିଣୀ

ତାଙ୍କର ନଖ ଶୁଭ, ଚକ୍ଷୁ ମନୋହର, ଭୃକୁ ଭଲ ଆକୃତିର, ଦେହ ଅନୁପାତିକ, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧୁର।

ଯଂ ଯଂ ପଶ୍ଯତି ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ଯସ୍ତାଂ ଚୈଵ ପ୍ରପଶ୍ଯତି

ଯେଉଁ ଲୋକ ସେ ସୁନ୍ଦର ଦେହର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଓ ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ସେ ଦେଖିଥିଲେ,

ଏଵଂଵିଧା ତତ୍ର ତତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନପରାଯଣା

ଏପରି ଅନେକ ଜଣେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନକୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ କରିଥିଲେ।

କାନ୍ଯକୁବ୍ଜାଧିପୋ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।

ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ ସୁଵିତ୍ତାଢ୍ଯ ପ୍ରେକ୍ଷଣୀଯଂ ମନୋରମମ୍

ସେ ଅଧିକ ଧନୀ, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଓ ଆକର୍ଷକ।

ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯା ଵେଶ୍ଯାସ୍ତାଭିଃ ସା ପ୍ରତିଲୋଭିତା

ସେହି ଦେବତାଙ୍କର ବେଶ୍ୟାମାନେ, ସେ କନ୍ୟାକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ।

ଗୀତନୃତ୍ଯାଦିଷୁ ରତା ତାସାଂ ଧର୍ମମୁପାଗତା

ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, ସେ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଅନୁସରିଥିଲେ।

ଏଵଂ ଵସତି ସା ବାଲା ଦେଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପରିଗ୍ରହା

ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ଯୁବତୀ, ସେହି ଦେବତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ କୃଷ୍ଣଗଂଗାକାଲିଞ୍ଜରପ୍ରଭାଵେ ପଂଚସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ମଥୁରାର ମହିମା ଓ କୃଷ୍ଣଗଙ୍ଗା କାଳିଞ୍ଜରର ପ୍ରଭାବ ବିଷୟରେ, ଏକଶତ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଵାଣିଜ୍ଯଭାଣ୍ଡମାଦାଯ ସମୂହସ୍ଯ ପ୍ରସଂଗତଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ, ସମୂହ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିଲେ।

ସାର୍ଥେନ ନିଷ୍ଠିତଃ ସୋଽଥ ଧନଵାନ୍ରୂପଵାଂସ୍ତତଃ

ସେ ସାର୍ଥ ସହିତ ରହି, ଏବେ ଧନୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ହେଲେ।

ଆକ୍ରମ୍ଯ ତତ୍ର ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଯତ୍ର ସା ମଥୁରା ପୁରୀ

ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ମଥୁରା ସହରକୁ ଆସିଗଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ସ ପାଂଚାଲଃ ପ୍ରାତସ୍ତୁ ପୁରୁଷୈଃ ସହ ଐଶ୍ଵର୍ଯମଦଭାଵେନ ଯାନେନ ମହତା ତଦା

ସେଠି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଭାତରେ, ବଡ଼ ଗର୍ବ ଓ ମହାନ ଯାନରେ ଆସିଲେ।

ଦେଵତାଦର୍ଶନଂ କୃତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯନେକଶଃ

ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ପରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।

କୌତୁକାର୍ଥଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ଦେଵଂ ଗର୍ତ୍ତେଶ୍ଵରଂ ତଦା

ତାପରେ, କୌତୁହଳବଶତଃ, ସେ ଗର୍ତ୍ତେଶ୍ୱର ନାମକ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।

ଧାତ୍ରେଯିକାଯାସ୍ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍

ଧାତ୍ରେୟିକା ନାମକ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ବହୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେ ମିଶିଲେ।

ହାରା ରତ୍ନମଯାସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଦଦୌ ଲୋଭଵିମୋହିତଃ

ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ପଡି, ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣିମାଳା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦେଇଦେଲେ।

ସ୍ନାତ୍ଵା ତୀର୍ଥେ ସମୀପେ ଚ କୃଷ୍ଣଗଙ୍ଗୋଦ୍ଭଵେ ସଦା 176.

ସେ ସଦା କୃଷ୍ଣା ଓ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଉତ୍ସ ସମୀପରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ।

ଏଵଂ ତୁ କୁର୍ଵତସ୍ତସ୍ଯ ମାସଷଟ୍କଂ ତତୋ ଗତମ୍

ଏଭଳି କରୁଥିବାବେଳେ, ଛଅ ମାସ କଟିଗଲା।

ସ୍ଵାଶ୍ରମସ୍ଥେନ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ କୃମିଯୁକ୍ତଃ ସମାଗତଃ

ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, କୀଟରେ ଆବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଗଲେ।

ଯାଵତ୍ସ୍ନାନଂ ସ କୁରୁତେ ପତତେ ରାଶିମାତ୍ରକଃ

ସେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ, ଏକ ଏକ ରାଶି କୀଟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପଡ଼ୁଥିଲା।

ଏଵଂ ସୁମନ୍ତୁନା ଦୃଷ୍ଟମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ବହୁଵାସରମ୍

ଏଭଳି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ସୁମନ୍ତୁ ଅନେକ ଦିନ ଦେଖିଥିଲେ।

ଇତି ଚିନ୍ତାସମାଯୁକ୍ତସ୍ତମପୃଚ୍ଛଦ୍ଵିଶଂକିତଃ

ଚିନ୍ତାରେ ପଡି, ସେ ସନ୍ଦେହରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।