ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମୁନଯୋ ଵେଦତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ଜ୍ଞାନିନଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ

ସେଠାରେ ବେଦ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ମୁନିମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଵ୍ଯାସୋଽପନୋଦଯାମାସ ନାନାଵାକ୍ଯୈଃ ସତାଙ୍ଗତିଃ

ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସତ୍ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।

କାଲଞ୍ଜରେ ମହାଦେଵଂ ତତ୍ର ତୀର୍ଥପତିଂ ଶିଵମ୍

କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ, ସେଠାରେ ତୀର୍ଥର ମାଲିକ ମହାଦେବ ଶିବ ଅଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵ୍ରତୀ ସଂଗଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ବ୍ରତ ରଖି, ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡ଼ି ରହନ୍ତି,

ଗତ୍ଵା ହିମାଲଯଂ ଚାସୌ ବଦରୀମଭିତୋ ଗତଃ

ସେ ହିମାଳୟକୁ ଯାଇ, ବଦରୀ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତ୍ରିକାଲଦର୍ଶୀ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସିଦ୍ଧତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ପ୍ରଭୁଃ 175.

ତିନି କାଳ ଦେଖିପାରୁଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିବା ପ୍ରଭୁ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥେ ତୁ ପାଂଚାଲ୍ଯକୁଲତନ୍ତୁନା। ପାଂଚାଲ୍ଯୋଽଥ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିନ୍ନାମ୍ନା ଵସୁରିତି ଶ୍ରୁତଃ

କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ବଂଶର ସାମ୍ନାରେ, ବସୁ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯେପରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଦୁର୍ଭିକ୍ଷପୀଡିତୋଽତ୍ଯନ୍ତଂ ସଭାର୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଗତଃ

ତିବ୍ର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଗଲେ।

ନିଵାସମକରୋତ୍ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତଃ

ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜୀବିକା ନେଇ, ବସବାସ କଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଚ ଦତ୍ତା ସା ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତା

ସେଠାରେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ କନ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।

କନ୍ଯାଽସ୍ଥୀନି ତୁ ସଂଗୃହ୍ଯ ମଥୁରାମାଜଗାମ ହ

କିନ୍ତୁ ସେ କନ୍ୟାର ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରି, ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସତି ସ ଯସ୍ଯାସ୍ଥି ହ୍ଯର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରକେ

ଯାହାର ହାଡ଼ରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ଅଛି, ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।

ତେନ ସାର୍ଥେନ ସା କନ୍ଯା ମଥୁରାଯାଂ ଜଗାମ ଚ

ସେ କନ୍ୟା ସେହି ସାର୍ଥ ସହିତ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଲା।

ସୁରୂପା ସୁକୁମାରାଙ୍ଗୀ ନୀଲକୁଂଚିତମୂର୍ଦ୍ଧଜା

ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ନରମ ଦେହ ଓ ଗାଢ଼ କୁଞ୍ଚିତ କେଶ ଥିଲା।

ସୁଶ୍ଲିଷ୍ଟାଙ୍ଗୁଲିପାଦା ତୁ ନଖାସ୍ତାମ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ଶୁଭାଃ

ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଓ ପାଦ ଭଲ ଆକୃତିର, ନଖ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୁଭ।

କ୍ଷାମୋଦରୀ ସମକୁକ୍ଷିଃ ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରା 175.

ତାଙ୍କର ଜିଉ ଶୁକ୍ଳ, ଉପରି ଓ ତଳ ଭାଗ ସମାନ, ଦୁଇ ଅଂଶୁ ଉତ୍ତଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସୁନଖୀ ସ୍ଵକ୍ଷିଣୀ ସୁଭ୍ରୂଃ ସୁପ୍ରମାଣା ସୁଭାଷିଣୀ

ତାଙ୍କର ନଖ ଶୁଭ, ଚକ୍ଷୁ ମନୋହର, ଭୃକୁ ଭଲ ଆକୃତିର, ଦେହ ଅନୁପାତିକ, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧୁର।

ଯଂ ଯଂ ପଶ୍ଯତି ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ଯସ୍ତାଂ ଚୈଵ ପ୍ରପଶ୍ଯତି

ଯେଉଁ ଲୋକ ସେ ସୁନ୍ଦର ଦେହର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଓ ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ସେ ଦେଖିଥିଲେ,

ଏଵଂଵିଧା ତତ୍ର ତତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନପରାଯଣା

ଏପରି ଅନେକ ଜଣେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନକୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ କରିଥିଲେ।

କାନ୍ଯକୁବ୍ଜାଧିପୋ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।

ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ ସୁଵିତ୍ତାଢ୍ଯ ପ୍ରେକ୍ଷଣୀଯଂ ମନୋରମମ୍

ସେ ଅଧିକ ଧନୀ, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଓ ଆକର୍ଷକ।

ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯା ଵେଶ୍ଯାସ୍ତାଭିଃ ସା ପ୍ରତିଲୋଭିତା

ସେହି ଦେବତାଙ୍କର ବେଶ୍ୟାମାନେ, ସେ କନ୍ୟାକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ।

ଗୀତନୃତ୍ଯାଦିଷୁ ରତା ତାସାଂ ଧର୍ମମୁପାଗତା

ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, ସେ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଅନୁସରିଥିଲେ।

ଏଵଂ ଵସତି ସା ବାଲା ଦେଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପରିଗ୍ରହା

ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ଯୁବତୀ, ସେହି ଦେବତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ କୃଷ୍ଣଗଂଗାକାଲିଞ୍ଜରପ୍ରଭାଵେ ପଂଚସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ମଥୁରାର ମହିମା ଓ କୃଷ୍ଣଗଙ୍ଗା କାଳିଞ୍ଜରର ପ୍ରଭାବ ବିଷୟରେ, ଏକଶତ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଵାଣିଜ୍ଯଭାଣ୍ଡମାଦାଯ ସମୂହସ୍ଯ ପ୍ରସଂଗତଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ, ସମୂହ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିଲେ।

ସାର୍ଥେନ ନିଷ୍ଠିତଃ ସୋଽଥ ଧନଵାନ୍ରୂପଵାଂସ୍ତତଃ

ସେ ସାର୍ଥ ସହିତ ରହି, ଏବେ ଧନୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ହେଲେ।

ଆକ୍ରମ୍ଯ ତତ୍ର ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଯତ୍ର ସା ମଥୁରା ପୁରୀ

ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ମଥୁରା ସହରକୁ ଆସିଗଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ସ ପାଂଚାଲଃ ପ୍ରାତସ୍ତୁ ପୁରୁଷୈଃ ସହ ଐଶ୍ଵର୍ଯମଦଭାଵେନ ଯାନେନ ମହତା ତଦା

ସେଠି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଭାତରେ, ବଡ଼ ଗର୍ବ ଓ ମହାନ ଯାନରେ ଆସିଲେ।