ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସତା ସମ୍ଭାଷଣଂ ଵରମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ତୀର୍ଥାଭିଷେକିପୁରୁଷାଦ୍ଯଥା ତେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍

ଯେପରି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ—

ପ୍ରାପ୍ତଂ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣାନ୍ମୁକ୍ତିଦଂ ଫଲମ୍

ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ମିଳିଯାଏ।

ଯଃ ପଠେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଶୁଣନ୍ତି,

ପିଶାଚସଂଜ୍ଞକଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍

ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପିଶାଚ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି,

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଧୁ୦ ମା୦ ସର୍ଵତୀର୍ଥେ ଯମୁନାସଂଗମପ୍ରଭାଵୋନାମ ଚତୁଃସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ମଧୁମାସ ଖଣ୍ଡରେ 'ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଯମୁନା ସଙ୍ଗମର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚୁଅତ୍ତରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯମୁନାସ୍ରୋତସି ସ୍ନାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋ ମୁନିଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ମହାମୁନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ,

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମନସି ଗଙ୍ଗାଂ ତାଂ କାଲିନ୍ଦୀଂ ପାପହାରିଣୀମ୍

ତାଙ୍କ ମନରେ ଗଙ୍ଗା ଭାବି, ସେଇ କାଳିନ୍ଦୀ ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଧ୍ୟାନ କଲେ।

ସୋମଵୈକୁଣ୍ଠଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗେତି କଥ୍ଯତେ

ସୋମ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତତ୍ରାଶ୍ରମପଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମୁନିପ୍ରଵରସେଵିତମ୍

ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।

ମୁନଯୋ ଵେଦତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ଜ୍ଞାନିନଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ

ସେଠାରେ ବେଦ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ମୁନିମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଵ୍ଯାସୋଽପନୋଦଯାମାସ ନାନାଵାକ୍ଯୈଃ ସତାଙ୍ଗତିଃ

ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସତ୍ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।

କାଲଞ୍ଜରେ ମହାଦେଵଂ ତତ୍ର ତୀର୍ଥପତିଂ ଶିଵମ୍

କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ, ସେଠାରେ ତୀର୍ଥର ମାଲିକ ମହାଦେବ ଶିବ ଅଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵ୍ରତୀ ସଂଗଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ବ୍ରତ ରଖି, ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡ଼ି ରହନ୍ତି,

ଗତ୍ଵା ହିମାଲଯଂ ଚାସୌ ବଦରୀମଭିତୋ ଗତଃ

ସେ ହିମାଳୟକୁ ଯାଇ, ବଦରୀ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତ୍ରିକାଲଦର୍ଶୀ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସିଦ୍ଧତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ପ୍ରଭୁଃ 175.

ତିନି କାଳ ଦେଖିପାରୁଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିବା ପ୍ରଭୁ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥେ ତୁ ପାଂଚାଲ୍ଯକୁଲତନ୍ତୁନା। ପାଂଚାଲ୍ଯୋଽଥ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିନ୍ନାମ୍ନା ଵସୁରିତି ଶ୍ରୁତଃ

କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ବଂଶର ସାମ୍ନାରେ, ବସୁ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯେପରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଦୁର୍ଭିକ୍ଷପୀଡିତୋଽତ୍ଯନ୍ତଂ ସଭାର୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଗତଃ

ତିବ୍ର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଗଲେ।

ନିଵାସମକରୋତ୍ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତଃ

ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜୀବିକା ନେଇ, ବସବାସ କଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଚ ଦତ୍ତା ସା ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତା

ସେଠାରେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ କନ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।

କନ୍ଯାଽସ୍ଥୀନି ତୁ ସଂଗୃହ୍ଯ ମଥୁରାମାଜଗାମ ହ

କିନ୍ତୁ ସେ କନ୍ୟାର ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରି, ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସତି ସ ଯସ୍ଯାସ୍ଥି ହ୍ଯର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରକେ

ଯାହାର ହାଡ଼ରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ଅଛି, ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।

ତେନ ସାର୍ଥେନ ସା କନ୍ଯା ମଥୁରାଯାଂ ଜଗାମ ଚ

ସେ କନ୍ୟା ସେହି ସାର୍ଥ ସହିତ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଲା।

ସୁରୂପା ସୁକୁମାରାଙ୍ଗୀ ନୀଲକୁଂଚିତମୂର୍ଦ୍ଧଜା

ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ନରମ ଦେହ ଓ ଗାଢ଼ କୁଞ୍ଚିତ କେଶ ଥିଲା।

ସୁଶ୍ଲିଷ୍ଟାଙ୍ଗୁଲିପାଦା ତୁ ନଖାସ୍ତାମ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ଶୁଭାଃ

ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଓ ପାଦ ଭଲ ଆକୃତିର, ନଖ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୁଭ।

କ୍ଷାମୋଦରୀ ସମକୁକ୍ଷିଃ ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରା 175.

ତାଙ୍କର ଜିଉ ଶୁକ୍ଳ, ଉପରି ଓ ତଳ ଭାଗ ସମାନ, ଦୁଇ ଅଂଶୁ ଉତ୍ତଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସୁନଖୀ ସ୍ଵକ୍ଷିଣୀ ସୁଭ୍ରୂଃ ସୁପ୍ରମାଣା ସୁଭାଷିଣୀ

ତାଙ୍କର ନଖ ଶୁଭ, ଚକ୍ଷୁ ମନୋହର, ଭୃକୁ ଭଲ ଆକୃତିର, ଦେହ ଅନୁପାତିକ, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧୁର।

ଯଂ ଯଂ ପଶ୍ଯତି ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ଯସ୍ତାଂ ଚୈଵ ପ୍ରପଶ୍ଯତି

ଯେଉଁ ଲୋକ ସେ ସୁନ୍ଦର ଦେହର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଓ ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ସେ ଦେଖିଥିଲେ,

ଏଵଂଵିଧା ତତ୍ର ତତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନପରାଯଣା

ଏପରି ଅନେକ ଜଣେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନକୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ କରିଥିଲେ।