ଵରାହପୁରାଣମ୍

( ଦ୍ଵିଜଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହୀତା) କପିଲାଙ୍ଗେଷୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ

କପିଲଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଚଉଦି ଜଗତ ଅଟୁଛି।

( ଗୋଦାନଂ) ମମ ପାପଚ୍ଛିଦେ ତୁଭ୍ଯଂ ଦେଵଗର୍ଭ ସୁପୂଜିତ

ହେ ଦେବଗର୍ଭ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦେଉଛି, ଆପଣ ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ।

(ଵିସର୍ଜନମ୍) ଏଵଂ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଯୋ ନରଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ

ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ କରୋତି ଵିଧିନାନେନ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ଶତୋତ୍ତରମ୍

ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶତଗୁଣ ହୁଏ।

ମଯାପି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚୈତତ୍କାଲଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସେଵନମ୍

ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେବା କରିଛି।

ଯେନ ଯୂଯଂ ନ ଶକ୍ତା ମାଂ ବାଧିତୁଂ ପାପକର୍ମିଣଃ

ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ତାଵଦ୍ଵ୍ରତଂ ତୁ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯାଵଦେକଂ କ୍ଷଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍ 174.

ଏହି ବ୍ରତ ଏକ ଚକ୍ର ଶେଷ ହେଉଯାଉଯାଁତି ଯାଏଁ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଵୋ ଗତିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସାଧୁ ଲକ୍ଷ୍ଯାମି ଚାଽଧୁନା ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵିପ୍ରେ ତୁ ଆକାଶେ ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ଵନଃ

ତୁମମାନେ ଠାରୁ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ସିଧାସିଧି ମିଳେ; ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହା ଦେଖିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।

ପ୍ରେତାନାଂ ତୁ ଵିମାନାନି ଆଗତାନି ସମନ୍ତତଃ

ମୃତ ଲୋକଙ୍କର ବିମାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଗଲା।

ଅସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ଭାଷାତ୍ପୁଣ୍ଯସତ୍କୀର୍ତ୍ତିତେନ ଚ

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା—

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସତା ସମ୍ଭାଷଣଂ ଵରମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ତୀର୍ଥାଭିଷେକିପୁରୁଷାଦ୍ଯଥା ତେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍

ଯେପରି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ—

ପ୍ରାପ୍ତଂ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣାନ୍ମୁକ୍ତିଦଂ ଫଲମ୍

ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ମିଳିଯାଏ।

ଯଃ ପଠେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଶୁଣନ୍ତି,

ପିଶାଚସଂଜ୍ଞକଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍

ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପିଶାଚ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି,

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଧୁ୦ ମା୦ ସର୍ଵତୀର୍ଥେ ଯମୁନାସଂଗମପ୍ରଭାଵୋନାମ ଚତୁଃସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ମଧୁମାସ ଖଣ୍ଡରେ 'ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଯମୁନା ସଙ୍ଗମର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚୁଅତ୍ତରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯମୁନାସ୍ରୋତସି ସ୍ନାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋ ମୁନିଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ମହାମୁନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ,

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମନସି ଗଙ୍ଗାଂ ତାଂ କାଲିନ୍ଦୀଂ ପାପହାରିଣୀମ୍

ତାଙ୍କ ମନରେ ଗଙ୍ଗା ଭାବି, ସେଇ କାଳିନ୍ଦୀ ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଧ୍ୟାନ କଲେ।

ସୋମଵୈକୁଣ୍ଠଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗେତି କଥ୍ଯତେ

ସୋମ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତତ୍ରାଶ୍ରମପଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମୁନିପ୍ରଵରସେଵିତମ୍

ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।

ମୁନଯୋ ଵେଦତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ଜ୍ଞାନିନଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ

ସେଠାରେ ବେଦ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ମୁନିମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଵ୍ଯାସୋଽପନୋଦଯାମାସ ନାନାଵାକ୍ଯୈଃ ସତାଙ୍ଗତିଃ

ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସତ୍ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।

କାଲଞ୍ଜରେ ମହାଦେଵଂ ତତ୍ର ତୀର୍ଥପତିଂ ଶିଵମ୍

କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ, ସେଠାରେ ତୀର୍ଥର ମାଲିକ ମହାଦେବ ଶିବ ଅଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵ୍ରତୀ ସଂଗଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ବ୍ରତ ରଖି, ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡ଼ି ରହନ୍ତି,

ଗତ୍ଵା ହିମାଲଯଂ ଚାସୌ ବଦରୀମଭିତୋ ଗତଃ

ସେ ହିମାଳୟକୁ ଯାଇ, ବଦରୀ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତ୍ରିକାଲଦର୍ଶୀ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସିଦ୍ଧତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ପ୍ରଭୁଃ 175.

ତିନି କାଳ ଦେଖିପାରୁଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିବା ପ୍ରଭୁ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥେ ତୁ ପାଂଚାଲ୍ଯକୁଲତନ୍ତୁନା। ପାଂଚାଲ୍ଯୋଽଥ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିନ୍ନାମ୍ନା ଵସୁରିତି ଶ୍ରୁତଃ

କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ବଂଶର ସାମ୍ନାରେ, ବସୁ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯେପରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଦୁର୍ଭିକ୍ଷପୀଡିତୋଽତ୍ଯନ୍ତଂ ସଭାର୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଗତଃ

ତିବ୍ର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଗଲେ।

ନିଵାସମକରୋତ୍ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତଃ

ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜୀବିକା ନେଇ, ବସବାସ କଲେ।