ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଧୂପୋଽଯଂ ଦେଵଦେଵେଶ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧର

ଏହି ଧୂପ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ।

ତେଜସା ସର୍ଵଲୋକାଶ୍ଚ ଵିଵୃତାଃ ସନ୍ତୁ ତେଽଵ୍ଯଯାଃ

ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୁହନ୍ତୁ ।

ଅଦିତେର୍ଗର୍ଭମାଧାଯ ଵୈରୋଚନିଶମାଯ ଚ

ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରି, ବିରୋଚନୀଶ ରୂପ ନେଇଛ ।

(ନୈଵେଦ୍ଯମ୍) ଦେଵାନାଂ ସମ୍ମତଶ୍ଚାପି ଯୋଗିନାଂ ପରମାଂ ଗତିଃ

(ନୈବେଦ୍ୟ) ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ମନୋନୀତ କରନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି ।

( ଅର୍ଘ୍ଯମ୍) ହଵ୍ଯଭୁଗ୍ଘଵ୍ଯକର୍ତ୍ତା ତ୍ଵଂ ହୋତା ହଵ୍ଯଂ ତ୍ଵମେଵ ଚ

(ଅର୍ଘ୍ୟ) ତୁମେ ହବି ଭୋଗ କରୁଥିବା, ହବି ଦେଇଥିବା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ହବି ହେଉଥିବା ।

(ଇତି ସ୍ଵାହା ହୋମଃ) ହିରଣ୍ଯମନ୍ନଂ ତ୍ଵଂ ଦେଵ ଜଲଵସ୍ତ୍ରମଯୋ ଭଵାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସୁନା, ଆପଣ ଖାଦ୍ୟ, ଆପଣ ଜଳ ଓ ପୋଷାକର ଆକାର ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଛତ୍ରାଦିଦାନମ୍) ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵରୁଣଃ ସୂର୍ଯଃ ସଲିଲଂ କେଶଵଃ ଶିଵଃ 174.

ବର୍ଷା, ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, କେଶବ ଓ ଶିବ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଵାମନସ୍ତୁତିମ୍) ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଜାପତିର୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରଚନ୍ଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରାଃ

ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟୁଛି।

( କରକଦାନଂ) ଵାମନୋ ବୁଦ୍ଧିଦାତା ଚ ଦ୍ରଵସ୍ଥୋ ଵାମନଃ ସ୍ଵଯମ୍

ବାମନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ବାମନ ନିଜେ ଜଳର ଆକାରରେ ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଯଜମାନଃ) ଵାମନଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାମି ଵାମନୋ ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି

ମୁଁ ବାମନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ବାମନ ମୋତେ ଦେଇଥାନ୍ତି।

( ଦ୍ଵିଜଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହୀତା) କପିଲାଙ୍ଗେଷୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ

କପିଲଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଚଉଦି ଜଗତ ଅଟୁଛି।

( ଗୋଦାନଂ) ମମ ପାପଚ୍ଛିଦେ ତୁଭ୍ଯଂ ଦେଵଗର୍ଭ ସୁପୂଜିତ

ହେ ଦେବଗର୍ଭ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦେଉଛି, ଆପଣ ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ।

(ଵିସର୍ଜନମ୍) ଏଵଂ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଯୋ ନରଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ

ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ କରୋତି ଵିଧିନାନେନ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ଶତୋତ୍ତରମ୍

ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶତଗୁଣ ହୁଏ।

ମଯାପି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚୈତତ୍କାଲଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସେଵନମ୍

ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେବା କରିଛି।

ଯେନ ଯୂଯଂ ନ ଶକ୍ତା ମାଂ ବାଧିତୁଂ ପାପକର୍ମିଣଃ

ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ତାଵଦ୍ଵ୍ରତଂ ତୁ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯାଵଦେକଂ କ୍ଷଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍ 174.

ଏହି ବ୍ରତ ଏକ ଚକ୍ର ଶେଷ ହେଉଯାଉଯାଁତି ଯାଏଁ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଵୋ ଗତିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସାଧୁ ଲକ୍ଷ୍ଯାମି ଚାଽଧୁନା ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵିପ୍ରେ ତୁ ଆକାଶେ ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ଵନଃ

ତୁମମାନେ ଠାରୁ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ସିଧାସିଧି ମିଳେ; ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହା ଦେଖିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।

ପ୍ରେତାନାଂ ତୁ ଵିମାନାନି ଆଗତାନି ସମନ୍ତତଃ

ମୃତ ଲୋକଙ୍କର ବିମାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଗଲା।

ଅସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ଭାଷାତ୍ପୁଣ୍ଯସତ୍କୀର୍ତ୍ତିତେନ ଚ

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା—

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସତା ସମ୍ଭାଷଣଂ ଵରମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ତୀର୍ଥାଭିଷେକିପୁରୁଷାଦ୍ଯଥା ତେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍

ଯେପରି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ—

ପ୍ରାପ୍ତଂ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣାନ୍ମୁକ୍ତିଦଂ ଫଲମ୍

ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ମିଳିଯାଏ।

ଯଃ ପଠେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଶୁଣନ୍ତି,

ପିଶାଚସଂଜ୍ଞକଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍

ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପିଶାଚ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି,

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଧୁ୦ ମା୦ ସର୍ଵତୀର୍ଥେ ଯମୁନାସଂଗମପ୍ରଭାଵୋନାମ ଚତୁଃସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ମଧୁମାସ ଖଣ୍ଡରେ 'ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଯମୁନା ସଙ୍ଗମର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚୁଅତ୍ତରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯମୁନାସ୍ରୋତସି ସ୍ନାତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋ ମୁନିଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ମହାମୁନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ,

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମନସି ଗଙ୍ଗାଂ ତାଂ କାଲିନ୍ଦୀଂ ପାପହାରିଣୀମ୍

ତାଙ୍କ ମନରେ ଗଙ୍ଗା ଭାବି, ସେଇ କାଳିନ୍ଦୀ ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଧ୍ୟାନ କଲେ।

ସୋମଵୈକୁଣ୍ଠଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗେତି କଥ୍ଯତେ

ସୋମ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।