ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସଙ୍ଗମେ ଚ ପୁନଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵାମନମ୍

ସଙ୍ଗମରେ ପୁଣିଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ବାମନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,

କପିଲାନାଂ ଶତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯୋପସ୍କରାଞ୍ଚିତମ୍

ସୁନା ଭାଣ୍ଡାରେ ସଜିଥିବା ଏକଶ ଖଣ୍ଡ କପିଳା ଗାଈ ଦାନ କରି,

ରାକ୍ଷସତ୍ଵଂ ନ ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତାତ୍

ଶ୍ରବଣ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରିଲେ ଜନ୍ମେ କେବେ ରାକ୍ଷସ ହେବାକୁ ପଡ଼େନାହିଁ ।

ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦପାରଗଃ

ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ,

ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତେନ ଭାଵେନ ମୁକ୍ତୋ ଯାତ୍ଯପୁନର୍ଭଵମ୍

ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖି, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ ।

ଯଥାଲାଭୋପପନ୍ନେନ ସୌଵର୍ଣୋ ଵାମନଃ କୃତଃ

ଯେଉଁଠିକି ବ୍ୟକ୍ତିର ସମ୍ଭାବନା ଅନୁଯାୟୀ, ସୁନାର ବାମନ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ ।

ଆଗଚ୍ଛ ଵରଦାନନ୍ତ ଶ୍ରୀପତେ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍ 174.

ଆସ, ହେ ଅନନ୍ତ ଦାତା, ଶ୍ରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ମୋର କୃପାରେ ।

(ଆଵାହନମ୍) ଯତ୍ତ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରରୂପେଣ ଦଵାଦଶ୍ଯାଂ ନଭସି ସ୍ଥିତଃ

(ଆବାହନ) ତୁମେ ଯେଉଁଠି ନକ୍ଷତ୍ରର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଆକାଶରେ ବସିଛ ।

( ନକ୍ଷତ୍ରମ୍) ନମଃ କମଲନାଭାଯ କମଲାଲଯ କେଶଵ

(ନକ୍ଷତ୍ରକୁ) ନମସ୍କାର ହେ କମଳନାଭ, କମଳର ନିବାସ, କେଶବ ।

ସର୍ଵଵ୍ଯାପିନ୍ଜଗଦ୍ଯୋନେ ନମଃ ସର୍ଵମଯାଚ୍ଯୁତ

ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତର ଉତ୍ସ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ଧୂପୋଽଯଂ ଦେଵଦେଵେଶ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧର

ଏହି ଧୂପ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ।

ତେଜସା ସର୍ଵଲୋକାଶ୍ଚ ଵିଵୃତାଃ ସନ୍ତୁ ତେଽଵ୍ଯଯାଃ

ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୁହନ୍ତୁ ।

ଅଦିତେର୍ଗର୍ଭମାଧାଯ ଵୈରୋଚନିଶମାଯ ଚ

ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରି, ବିରୋଚନୀଶ ରୂପ ନେଇଛ ।

(ନୈଵେଦ୍ଯମ୍) ଦେଵାନାଂ ସମ୍ମତଶ୍ଚାପି ଯୋଗିନାଂ ପରମାଂ ଗତିଃ

(ନୈବେଦ୍ୟ) ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ମନୋନୀତ କରନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି ।

( ଅର୍ଘ୍ଯମ୍) ହଵ୍ଯଭୁଗ୍ଘଵ୍ଯକର୍ତ୍ତା ତ୍ଵଂ ହୋତା ହଵ୍ଯଂ ତ୍ଵମେଵ ଚ

(ଅର୍ଘ୍ୟ) ତୁମେ ହବି ଭୋଗ କରୁଥିବା, ହବି ଦେଇଥିବା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ହବି ହେଉଥିବା ।

(ଇତି ସ୍ଵାହା ହୋମଃ) ହିରଣ୍ଯମନ୍ନଂ ତ୍ଵଂ ଦେଵ ଜଲଵସ୍ତ୍ରମଯୋ ଭଵାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସୁନା, ଆପଣ ଖାଦ୍ୟ, ଆପଣ ଜଳ ଓ ପୋଷାକର ଆକାର ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଛତ୍ରାଦିଦାନମ୍) ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵରୁଣଃ ସୂର୍ଯଃ ସଲିଲଂ କେଶଵଃ ଶିଵଃ 174.

ବର୍ଷା, ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, କେଶବ ଓ ଶିବ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଵାମନସ୍ତୁତିମ୍) ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଜାପତିର୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରଚନ୍ଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରାଃ

ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟୁଛି।

( କରକଦାନଂ) ଵାମନୋ ବୁଦ୍ଧିଦାତା ଚ ଦ୍ରଵସ୍ଥୋ ଵାମନଃ ସ୍ଵଯମ୍

ବାମନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ବାମନ ନିଜେ ଜଳର ଆକାରରେ ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଯଜମାନଃ) ଵାମନଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାମି ଵାମନୋ ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି

ମୁଁ ବାମନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ବାମନ ମୋତେ ଦେଇଥାନ୍ତି।

( ଦ୍ଵିଜଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହୀତା) କପିଲାଙ୍ଗେଷୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ

କପିଲଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଚଉଦି ଜଗତ ଅଟୁଛି।

( ଗୋଦାନଂ) ମମ ପାପଚ୍ଛିଦେ ତୁଭ୍ଯଂ ଦେଵଗର୍ଭ ସୁପୂଜିତ

ହେ ଦେବଗର୍ଭ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦେଉଛି, ଆପଣ ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ।

(ଵିସର୍ଜନମ୍) ଏଵଂ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଯୋ ନରଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ

ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ କରୋତି ଵିଧିନାନେନ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ଶତୋତ୍ତରମ୍

ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶତଗୁଣ ହୁଏ।

ମଯାପି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚୈତତ୍କାଲଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସେଵନମ୍

ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେବା କରିଛି।

ଯେନ ଯୂଯଂ ନ ଶକ୍ତା ମାଂ ବାଧିତୁଂ ପାପକର୍ମିଣଃ

ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ତାଵଦ୍ଵ୍ରତଂ ତୁ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯାଵଦେକଂ କ୍ଷଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍ 174.

ଏହି ବ୍ରତ ଏକ ଚକ୍ର ଶେଷ ହେଉଯାଉଯାଁତି ଯାଏଁ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଵୋ ଗତିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସାଧୁ ଲକ୍ଷ୍ଯାମି ଚାଽଧୁନା ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵିପ୍ରେ ତୁ ଆକାଶେ ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ଵନଃ

ତୁମମାନେ ଠାରୁ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ସିଧାସିଧି ମିଳେ; ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହା ଦେଖିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।

ପ୍ରେତାନାଂ ତୁ ଵିମାନାନି ଆଗତାନି ସମନ୍ତତଃ

ମୃତ ଲୋକଙ୍କର ବିମାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଗଲା।