ଵରାହପୁରାଣମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ତେଷାଂ ଗତିର୍ଭଵେଦେକା ମଥୁରାଯାନ୍ତୁ ସଙ୍ଗମେ

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଉପାୟ ଅଛି—ମଥୁରାର ସଙ୍ଗମରେ।

ଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀଯୋଗେ ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ତଥା

ଶ୍ରବଣ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଯୋଗରେ, ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ—

ସୁଵର୍ଣମନ୍ନଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚ୍ଛତ୍ରୋପାନତ୍ସୁସଂଯୁତମ୍

ସୁନା, ଅନ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର, ଛତା ଓ ଜୁତା ସହିତ—

ନ ତେ ପ୍ରେତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଯୋ ନମସ୍ଯତେ

ମାର୍ଗରେ ଯିଏ ପୂଜିତ ହୁଏ, ସେ ପ୍ରେତମାନେ ପ୍ରେତ ରହିବେ ନାହିଁ।

ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତୋ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟୋ ଯଥାଶ୍ରୁତଃ

ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯିଏ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନହାଏ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ପୁଷ୍ଟ ହୁଏ—

ତୀର୍ଥସ୍ଯୈଵ ତୁ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରେତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶୃଣୋତି ଯଃ

ଯିଏ ପ୍ରେତ ହୋଇ ସେହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ଶୁଣେ—

ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ ଯେନ ଵୈ କ୍ରିଯମାଣେନ ପ୍ରେତତ୍ଵାତ୍ତୁ ଵିମୁଚ୍ଯତେ

ପ୍ରେତମାନେ କହିଲେ: କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ପ୍ରେତ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ?

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ପୁରାଣଂ କଥିତଂ ରାଜ୍ଞେ ମାନ୍ଧାତ୍ରେ ପୃଚ୍ଛତେ ପୁରା ।। 174.

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ — ପୁରାତନ କାଳରେ ରାଜା ମାନ୍ଧାତ୍ରୀ ପଚାରିଥିଲେବେଳେ ଏହି ପୁରାଣ କଥା ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା ।

ଵସିଷ୍ଠେନ ମହାଭାଗାଃ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ କଥଯାମ୍ଯହମ୍

ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମମାନେଂକୁ କହୁଛି, ଶୁଣ ।

ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ଶୁଦ୍ଧା ଦ୍ଵାଦଶୀ ଶ୍ରଵଣାନ୍ଵିତା

ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ର ଯୋଗ ଥାଏ,

ସଙ୍ଗମେ ଚ ପୁନଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵାମନମ୍

ସଙ୍ଗମରେ ପୁଣିଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ବାମନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,

କପିଲାନାଂ ଶତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯୋପସ୍କରାଞ୍ଚିତମ୍

ସୁନା ଭାଣ୍ଡାରେ ସଜିଥିବା ଏକଶ ଖଣ୍ଡ କପିଳା ଗାଈ ଦାନ କରି,

ରାକ୍ଷସତ୍ଵଂ ନ ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତାତ୍

ଶ୍ରବଣ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରିଲେ ଜନ୍ମେ କେବେ ରାକ୍ଷସ ହେବାକୁ ପଡ଼େନାହିଁ ।

ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦପାରଗଃ

ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ,

ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତେନ ଭାଵେନ ମୁକ୍ତୋ ଯାତ୍ଯପୁନର୍ଭଵମ୍

ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖି, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ ।

ଯଥାଲାଭୋପପନ୍ନେନ ସୌଵର୍ଣୋ ଵାମନଃ କୃତଃ

ଯେଉଁଠିକି ବ୍ୟକ୍ତିର ସମ୍ଭାବନା ଅନୁଯାୟୀ, ସୁନାର ବାମନ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ ।

ଆଗଚ୍ଛ ଵରଦାନନ୍ତ ଶ୍ରୀପତେ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍ 174.

ଆସ, ହେ ଅନନ୍ତ ଦାତା, ଶ୍ରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ମୋର କୃପାରେ ।

(ଆଵାହନମ୍) ଯତ୍ତ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରରୂପେଣ ଦଵାଦଶ୍ଯାଂ ନଭସି ସ୍ଥିତଃ

(ଆବାହନ) ତୁମେ ଯେଉଁଠି ନକ୍ଷତ୍ରର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଆକାଶରେ ବସିଛ ।

( ନକ୍ଷତ୍ରମ୍) ନମଃ କମଲନାଭାଯ କମଲାଲଯ କେଶଵ

(ନକ୍ଷତ୍ରକୁ) ନମସ୍କାର ହେ କମଳନାଭ, କମଳର ନିବାସ, କେଶବ ।

ସର୍ଵଵ୍ଯାପିନ୍ଜଗଦ୍ଯୋନେ ନମଃ ସର୍ଵମଯାଚ୍ଯୁତ

ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତର ଉତ୍ସ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।

ଧୂପୋଽଯଂ ଦେଵଦେଵେଶ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧର

ଏହି ଧୂପ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ।

ତେଜସା ସର୍ଵଲୋକାଶ୍ଚ ଵିଵୃତାଃ ସନ୍ତୁ ତେଽଵ୍ଯଯାଃ

ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୁହନ୍ତୁ ।

ଅଦିତେର୍ଗର୍ଭମାଧାଯ ଵୈରୋଚନିଶମାଯ ଚ

ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରି, ବିରୋଚନୀଶ ରୂପ ନେଇଛ ।

(ନୈଵେଦ୍ଯମ୍) ଦେଵାନାଂ ସମ୍ମତଶ୍ଚାପି ଯୋଗିନାଂ ପରମାଂ ଗତିଃ

(ନୈବେଦ୍ୟ) ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ମନୋନୀତ କରନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି ।

( ଅର୍ଘ୍ଯମ୍) ହଵ୍ଯଭୁଗ୍ଘଵ୍ଯକର୍ତ୍ତା ତ୍ଵଂ ହୋତା ହଵ୍ଯଂ ତ୍ଵମେଵ ଚ

(ଅର୍ଘ୍ୟ) ତୁମେ ହବି ଭୋଗ କରୁଥିବା, ହବି ଦେଇଥିବା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ହବି ହେଉଥିବା ।

(ଇତି ସ୍ଵାହା ହୋମଃ) ହିରଣ୍ଯମନ୍ନଂ ତ୍ଵଂ ଦେଵ ଜଲଵସ୍ତ୍ରମଯୋ ଭଵାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସୁନା, ଆପଣ ଖାଦ୍ୟ, ଆପଣ ଜଳ ଓ ପୋଷାକର ଆକାର ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଛତ୍ରାଦିଦାନମ୍) ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵରୁଣଃ ସୂର୍ଯଃ ସଲିଲଂ କେଶଵଃ ଶିଵଃ 174.

ବର୍ଷା, ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, କେଶବ ଓ ଶିବ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଟୁଛନ୍ତି।

( ଵାମନସ୍ତୁତିମ୍) ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଜାପତିର୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରଚନ୍ଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରାଃ

ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟୁଛି।

( କରକଦାନଂ) ଵାମନୋ ବୁଦ୍ଧିଦାତା ଚ ଦ୍ରଵସ୍ଥୋ ଵାମନଃ ସ୍ଵଯମ୍

ବାମନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ବାମନ ନିଜେ ଜଳର ଆକାରରେ ଅଟୁଛନ୍ତି।