ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଵିମାନପ୍ରତିମାକାରଂ ଯାନମାରୁହ୍ଯ ସତ୍ଵରଃ 172.

ସେ ତୁରନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ରଥ ଭଳି ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵୋପାଯନଂ ରାଜ୍ଞେ ତସ୍ମୈ ତ୍ଵଂ ଦେହ୍ଯନର୍ଘ୍ଯକମ୍

ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉପହାର ନିଅ, ତାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ଦେବାକୁ ହେବ।

ଉତ୍ପପାତ ତତଃ ସ୍ଥାନାଦ୍ଯତ୍ର ରାଜା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ତାପରେ ସେ ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ଉଠି ରାଜା ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ରାଜା ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ସୋବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ:

ଅର୍ଦ୍ଧାସନେ କୃତଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ରତ୍ନଦୋ ଧନଦୋ ଯଥା

ସେ ରତ୍ନ ଦାତା କିମ୍ବା ଧନ ଦାତା ପରି, ପ୍ରେମରେ ରାଜାସନର ଅର୍ଧେ ଅସୀନ ହେଲେ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି କଥଯିଷ୍ଯାମି ଚାପି ଭୋଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖେଇବି ଏବଂ ଏହା ବିଷୟରେ କହିବି, ମହାଶୟ।

ମୁହୂର୍ତ୍ତାର୍ଦ୍ଧାଦ୍ଯଥା ଯାତି ସୈନ୍ଯଂ ତଚ୍ଚ ତଥା କୁରୁ

ଯେପରି ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେନା ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ କର।

କୃତଂ ତେନ ତଥା ସର୍ଵଂ ଯଥା ରାଜ୍ଞା ହି ଭାଷିତମ୍

ସେ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଯେପରି ଥିଲା, ସେପରି ସବୁ କାମ କଲେ।

ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ଗୋକର୍ଣଂ ପ୍ରଶଶଂସୁଃ ପୁନଃ ପୁନଃ

ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ 'ଭଲ କଲେ! ଭଲ କଲେ!' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ଗୋକର୍ଣସ୍ତୁ ତଦାଚକ୍ଷେ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନୃପତେଃ ସୁଖୀ

ଏବଂ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସେ ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ।

ରାଜ୍ଞା ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦତ୍ତାଶ୍ଚ ଗ୍ରାମାଶ୍ଚୈଵ ପୁରାଣି ଚ 172.

ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗାଁ ଓ ପୁରାତନ ସହର ଦାନ କଲେ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ପରମଂ ଧର୍ମମାରାମସ୍ଯ ମହତ୍ ଫଲମ୍

ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନର ଧର୍ମର ମହାଫଳ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦ୍ଵିସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏକଶତ ବୃହତ୍ ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଶୁକଂ ଚ ମାତାପିତରୌ ସାଧୁଭାର୍ଯାଚତୁଷ୍ଟଯମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଶୁକ, ତାଙ୍କର ମାତାପିତା ଓ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଏହି ଚାରିଜଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।

ସଂମାନ୍ଯ ପୂଜଯାମାସ ଯଥାଵିଭଵଶକ୍ତିତଃ

ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ସ୍ଵଯଂ ଚ କୃତଵାଂସ୍ତତ୍ର ଅଵିଘ୍ନସ୍ଯ ମହାମଖମ୍

ସେଠାରେ ସେ ନିଜେ ଅବିଘ୍ନ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇଁ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।

ଗୀତଵାଦିତ୍ରମଂଗଲ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଵୃଦ୍ଧୌ ଯଥୋଚିତମ୍

ପୁଅର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା।

ଏକୈକଂ ଚ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଯଥାକ୍ରମମ୍

ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶିର ନମାଇଲେ।

ଶୁକଂ ହୃଦି ସମାଲୋକ୍ଯ ପ୍ରରୁରୋଦ ସ ଵୈ ଵଣିକ୍

ହୃଦୟରେ ଶୁକକୁ ଦେଖି, ସେ ବଣିକ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିପକେ।

ଵିଶିଷ୍ଟେନ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଲାଭଃ ସୁପୁଷ୍କଲଃ

ମୋ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଚୁର ଲାଭ ପାଇଥିଲେ।

ଏଵଂ ଵସନ୍ସୁଖଂ ତତ୍ର ଗୋକର୍ଣଃ ସହ ବନ୍ଧୁଭିଃ

ଏଭଳି ଭାବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ।

ଶୁକେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଂ ସତ୍ରଂ ଚକାର ହ

ସେ ଶୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ଦିବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।

ଶୁକସତ୍ରମିତି ଖ୍ଯାତଂ ମୃତୋ ମୁକ୍ତିମଵାପ ସଃ 173.

ଏହି ଯଜ୍ଞ 'ଶୁକସତ୍ର' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ।

ଶୁକପ୍ରଦାନେ ଗୋକର୍ଣଃ ଫଲଂ ସ୍ନାନସ୍ଯ ସଂଗମାତ୍

ଶୁକକୁ ଦାନ କରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସଂଗମରେ ସ୍ନାନର ଫଳ ଲାଭ କଲେ।

ଶବରାଯ ସଭାର୍ଯାଯ ତେନ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତଶ୍ଚ ହ

ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଶବରଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ମଥୁରାଯାଂ ମହତ୍ଫଲମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା କହିଲି, ଯାହା ମଥୁରାରେ ବଡ଼ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ଗୋକର୍ଣସ୍ଯ ତୁ ସନ୍ତାନମକ୍ଷଯଂ ଧର୍ମତୋଽଵ୍ଯଯମ୍

ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ବଂଶ ଧର୍ମରେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ତ୍ରଯସ୍ସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏକଶତ ସତ୍ତରିତିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ସଂଗମସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ହି ପାପିନାମପି ମୁକ୍ତିଦମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସଂଗମର ଶକ୍ତି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରନ୍ତି।