ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଵଶ୍ଯଂ ଚ ଗମିଷ୍ଯେଽହମନୁଜ୍ଞା ତୁ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବି; ଦୟାକରି ଅନୁମତି ଦିଅ।

ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ର ମଥୁରାମଵସ୍ଥାଂ ମାମକୀମିମାମ୍

ଜା, ମୋ ପୁଅ, ମଥୁରାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୋତାରୂଢଃ ଖଗୋତ୍ତମଃ

ଏଭଳି କହି, ସେ 'ଠିକ ଅଛି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୌ ଵିଷମାଵସ୍ଥଂ ମୃତଂ ହୃଦି ନିଵେଶ୍ଯ ଚ

ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ସେ ଅତି ଖରାପ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଖବର ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଧରିଲେ।

ଅସ୍ମାକଂ ଜୀଵନାର୍ଥାଯ ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଂ ଵିହଙ୍ଗମ

ଏ ପକ୍ଷୀ, ଆମର ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ତୁମେ କିଛି କରିବାକୁ ପଡିବ।

ଶୁକେନ ପଂଜରସ୍ଥେନ କଥାଲାପେନ ଵିଦ୍ଯଯା

ପିଞ୍ଜରାରେ ରହୁଥିବା ଟିଆ ପକ୍ଷୀର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା,

ଅଥ ସାର୍ଥଃ ସମାଯାତୋ ରତ୍ନପୂର୍ଣୋ ଯଥୋଦଧିଃ

ତାପରେ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ଦଳ ଆସିଲା, ଯାହା ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସମୁଦ୍ରର ଭଳି।

ସର୍ଵୈସ୍ତୈର୍ଵିଂଶତିଃ ସଂଖ୍ଯା ଏକୈକେନ ସମୁଦ୍ରଗୈଃ 171.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ମୋଟେ କୁଡିଜଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।

ପ୍ରସାଦ୍ଯ ସର୍ଵେ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପ୍ରେଷିତାସ୍ତେ ଗୃହଂ ଯଯୁଃ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।

ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣାସ୍ତଂ ଵୈଶ୍ଯଂ ଯଥା ସ୍ଵପିତରଂ ତଥା

ସେମାନେ ସେ ବଣିକ୍‌ଙ୍କୁ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଯେପରି ଦେଖୁଥିଲେ, ସେହିପରି ସେବା କରୁଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଏକସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଏକସପ୍ତତି ଅଧିକ ଶତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ପ୍ରଥମେଽହ୍ନି ଯଥା କୃତ୍ଯମେଵମେଵ ତ୍ରଯୋଦଶ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ଯେପରି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା, ତେଣୁ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି।

ତା ଦେଵ୍ଯୋ ନୃତ୍ଯଗୀତେଷୁ କୁଶଲାଶ୍ଚାଗମେଽଭଵନ୍

ସେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ।

ଗୋକର୍ଣଃ ସର୍ଵଭାଵେନ ଗୃହଂ ଵିସ୍ମୃତଵାନସୌ

ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ତ ମନ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଭୁଲିଗଲେ।

ଵିଵର୍ଣଂ ଵଦନା ଦୀନା ଭଗ୍ନାଲଂକାରଵାସସଃ

ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଫିକା ଓ ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗହଣା ଓ ପୋଶାକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।

ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଵିକୃତାକାରାଃ ସଵ୍ରଣା ରୁଧିରସ୍ରଵାଃ

ସେମାନେ ଅସ୍ୱଭାବିକ ଆକୃତିରେ, ଗାଁଠ ଓ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।

ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ଗତିର୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗୋ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ

ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଗତି ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଆଉ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତାସାଂ ରୂପଵିପର୍ଯଯମ୍

ଏହିପରି ଜାଣି, ସେ ସେମାନଙ୍କ ରୂପର ପରିବର୍ତ୍ତନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

ଦେଵ୍ଯ ଊଚୁଃ କାଲାତ୍ମକଃ ସ ଭଗଵାନ୍ଭୁଜ୍ଯତେ ସୁକୃତଂ ଯତଃ

ଦେବୀମାନେ କହିଲେ: ସେ ଭଗବାନ୍ ସମୟର ଅବତାର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରାଯାଏ।

ସ ଏଵ ନିତ୍ଯକାଲଂ ଚ ପୃଚ୍ଛତି ସ୍ମ ତଦୁତ୍ତରମ୍

ସେ ନିଜେ ନିତ୍ୟ ସମୟ ଭାବେ ସେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ତାହାର ଉତ୍ତର ପଚାରୁଥିଲେ।

ନିଶ୍ଚଯାର୍ଥଂ ପୁନଃ ସୋଽଥ ଗୋକର୍ଣସ୍ତାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ 172.

ପୁନି ନିଶ୍ଚିତି ପାଇଁ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନି ଶିର ନମାଇଲେ।

ଯଦି ଗୋପ୍ଯଂ ମମାର୍ତ୍ତସ୍ଯ ଵୈରୂପ୍ଯଂ କଥଯିଷ୍ଯଥ

ମୋ ଦୁଃଖର ଅପରୂପ ଦେହ ଯଦି ଗୁପ୍ତ ରହିବା ଥିଲା ବେଳେ ତୁମେ ଯଦି ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଉଛ, —

ଏଵମୁକ୍ତେ ତଦା ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଏକାଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ଏପରି କହିବା ପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଜଣେ ଏପରି କହିଲେ—

ଶୃଣୁ ଵତ୍ସ ଵଦିଷ୍ଯେଽହଂ ଵିରୂପକରଣଂ ଯଥା

ଶୁଣ, ପୁଅ, ମୁଁ କେମିତି ଏହି ଅପରୂପ ହେଲା, ସେ କଥା କହିବି।

ଆସ୍ତେ ମଧୁପୁରୀ ରମ୍ଯା ନୃଣାଂ ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯିନୀ

ମଧୁନାମକ ଏକ ଶୁଭ୍ର ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯଂ ତୀର୍ଥସେଵୀ ସ ଗତୋ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍

ଚାରିମାସ ଉପବାସ ଓ ତୀର୍ଥସେବା କରିବାକୁ ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ଆରାମଵାଟିକାଃ ଶୁଭ୍ରାଃ ପ୍ରାକାରଵରଵେଷ୍ଟିତାଃ

ସେଠାରେ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଭଲ ଦେଉଳିଆ ପାଖରେ ଘେରିଥିଲା।

ଫଲଵନ୍ତୋ ଦ୍ରୁମାସ୍ତସ୍ମିନ୍ସର୍ଵର୍ତ୍ତୁସୁମନୋହରାଃ

ସେଉଦ୍ୟାନମାନେ ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଫଳଦାୟକ ଗଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ସେଵକୈର୍ନାଶିତଃ ସର୍ଵଂ ଆରାମଃ ସଫଲଦ୍ରୁମଃ

ସେଉଦ୍ୟାନ ଓ ଫଳଦାୟକ ଗଛମାନେ ସମସ୍ତେ ସେବକମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।