ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପକ୍ଷିଣ ଊଚୁଃ ପୋତାଭ୍ଯାଶଗତିଂ ଯାସି ପିତୁସ୍ତଵ ଗତିଂ ପ୍ରତି

ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ତିରିକାଠି ପାଖକୁ ଯାଅ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସର କର।'

ମମୈଵ ପାଦଵିନ୍ଯାସେ କ୍ରମଯିଷ୍ଯେ ଯଥା ଜଲମ୍

'ତୁମେ ଯେଉଁଠି ପାଦ ଦେଉଛ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଜଳରେ ପାଦ ଦେଇବି।'

ମମ ଚଂଚ୍ଵାଵଗାହେନ ନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଜଲଜନ୍ତଵଃ

'ମୋ ଠୁଣ୍ଠି ଜଳରେ ଡୁବାଇଲେ, ସମସ୍ତ ଜଳଜନ୍ତୁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।'

ତାରଯାମାସ ଵେଗେନ ଗତ୍ଵା ପୃଷ୍ଠଂ ଜଟାଯୁଷଃ

ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପାର କରାଇ, ଜଟାୟୁର ପଛକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ହୃତ୍କଣ୍ଠଂ ଚୈଵ ଗମ୍ଭୀରଂ ସୁଖେନ ସୁକୃତୀ ଯଥା

ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରୁ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ, ଏକ ଭଲ ମନିଷ୍ୟ ଯେପରି ମୃଦୁ ଭାବରେ କହେ, ସେ ଏପରି କହିଲେ।

ସରୋଵରଂ ଚ ପଦ୍ମାଢ୍ଯଂ ମଣିରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍

ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସରୋବର, ମଣି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାଦାଯ ଦେଵଂ ଚ ପୂଜଯିତ୍ଵା ସ କେଶଵମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଲିଲ୍ଯେ ଚୈକାନ୍ତେ ଶୁକସ୍ଯାନୁମତେ ସ୍ଥିତଃ

ସେ ଫୁଲ ତୁଳି, ଦେବତା କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲା। ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୁକ ପକ୍ଷୀଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଏକାନ୍ତରେ ଲୁଚି ରହିଲା।

କ୍ଷଣେନ ତା ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଦେଵତାଶ୍ଚାଗତାଃ ପୁନଃ 171.

କିଛି ଖଣ୍ଡରେ, ସେହି ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ପୂର୍ବବତ୍ ଆସିଗଲେ।

ସ୍ଵାଗତସ୍ଯ କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ଖାଲି ପେଟ ଓ ଅତି ଉତ୍ତମ ମନ ଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରିବା ପାଇଁ—

ଗୋକର୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଯେନ ତୃପ୍ତିସ୍ତ୍ରିମାସିକୀ

ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏମିତି କିଛି ଦିଅ, ଯାହାରେ ସେ ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ରହିପାରିବେ।

ତଥା କୃତ୍ଵା ତମୂଚୁସ୍ତା ଅଭଯଂ ତେଽସ୍ତୁ ମା ଶୁଚଃ

ଏମିତି କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଭୟ କରନି, ଦୁଃଖିତ ହେଉନି।'

ଗତାସ୍ତାଃ ପୁନରେଵଂ ଚ ନିତ୍ଯମେଵ ଦିନେ ଦିନେ

ସେ ଦେବୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରତିଦିନ ପୁଣି ପୁଣି ଆସୁଥିଲେ।

ପୋତାତ୍ତସ୍ମାଦୁତ୍ତତାର ସୁଵାତେନୋପଵାହିତଃ

ତାପରେ ନୌକା ଭଲ ବାତାସରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା।

ରତ୍ନାନି ବହୁ ମୌଲ୍ଯାନି ଆହୃତାନି ବହୂନ୍ଯଥ

ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା।

ନିରୀକ୍ଷ୍ଯତେଽସ୍ଯ ସଂଵାସୋ ନ ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁସ୍ତତଃ

ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଗଲା, କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯିଲା ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ।

ଵ୍ରୀଡାଯୁତୋ ନିମଗ୍ନୋଽଯଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ମକରାଲଯେ

ଲଜ୍ଜାରେ ତଳେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ମକରମାନଙ୍କ ନିବାସରେ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛନ୍ତି।

ଯଥାଭାଗଂ ଚ ରତ୍ନାନାଂ ଭାଗଂ ଦାସ୍ଯାମହେ ପରମ୍

ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଂଶଅନୁସାରେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଦେବା।

ଏଵଂ ଵସନ୍ସ ଗୋକର୍ଣୋ ଦ୍ଵୀପସ୍ଥଃ ଶୋକଵିହ୍ଵଲଃ 171.

ଏଭଳି ଭାବେ ଦ୍ବୀପରେ ରହୁଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିଲେ।

ଶୁକେନ ମନ୍ତ୍ରମୂଢତ୍ଵାତ୍ପିତୁରେଵଂ ନିଵେଦିତମ୍

ମନ୍ତ୍ର ଭୁଲିଯିବାରୁ, ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଏହି କଥା ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଯାତା ଽସ୍ମି ମଥୁରାଂ ମାର୍ଗେ ସମୁଦ୍ରେ ଜଲମାଲିନି

ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଛି; ରାସ୍ତାରେ, ପାଣିରେ ଢାକା ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ—

ଅଵଶ୍ଯଂ ଚ ଗମିଷ୍ଯେଽହମନୁଜ୍ଞା ତୁ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବି; ଦୟାକରି ଅନୁମତି ଦିଅ।

ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ର ମଥୁରାମଵସ୍ଥାଂ ମାମକୀମିମାମ୍

ଜା, ମୋ ପୁଅ, ମଥୁରାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୋତାରୂଢଃ ଖଗୋତ୍ତମଃ

ଏଭଳି କହି, ସେ 'ଠିକ ଅଛି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୌ ଵିଷମାଵସ୍ଥଂ ମୃତଂ ହୃଦି ନିଵେଶ୍ଯ ଚ

ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ସେ ଅତି ଖରାପ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଖବର ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଧରିଲେ।

ଅସ୍ମାକଂ ଜୀଵନାର୍ଥାଯ ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଂ ଵିହଙ୍ଗମ

ଏ ପକ୍ଷୀ, ଆମର ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ତୁମେ କିଛି କରିବାକୁ ପଡିବ।

ଶୁକେନ ପଂଜରସ୍ଥେନ କଥାଲାପେନ ଵିଦ୍ଯଯା

ପିଞ୍ଜରାରେ ରହୁଥିବା ଟିଆ ପକ୍ଷୀର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା,

ଅଥ ସାର୍ଥଃ ସମାଯାତୋ ରତ୍ନପୂର୍ଣୋ ଯଥୋଦଧିଃ

ତାପରେ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ଦଳ ଆସିଲା, ଯାହା ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସମୁଦ୍ରର ଭଳି।

ସର୍ଵୈସ୍ତୈର୍ଵିଂଶତିଃ ସଂଖ୍ଯା ଏକୈକେନ ସମୁଦ୍ରଗୈଃ 171.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ମୋଟେ କୁଡିଜଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।

ପ୍ରସାଦ୍ଯ ସର୍ଵେ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପ୍ରେଷିତାସ୍ତେ ଗୃହଂ ଯଯୁଃ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।