ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଯତନଂ ତେଜସା ଚୋପଶୋଭିତମ୍

ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସକୁ ଦେଖିଲା, ଯାହା ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲା।

ଵତ୍ସାଽଯଂ କୋଽତ୍ର ସଂଚାରୀ କଦା କିଂ ତୁ ପିତା ମମ

'ଏହି ବଛା କିଏ ଏଠାରେ ଘୁରୁଛି? କେବେ, କାହିଁକି? ତଥାପି, ଏହି ମୋ ପିତା।'

କ୍ଷଣମେକଂ ତଥା ଚୈନଂ ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତାନ୍ଵିତସ୍ଯ ହି

ଏଭଳି ଭାବନାରେ ଲିନ ହେଇ ଥିବାବେଳେ, ସେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଏପରି ଚିନ୍ତା କଲା।

ନମୋ ନାରାଯଣାଯୋକ୍ତ୍ଵା ନିଷସାଦ ଵରାସନେ ଅସଂଖ୍ଯାତାଃ ସମାଯାତା ଯଥା ଦେଵୀ ତଥୈଵ ତାଃ

'ନମୋ ନାରାୟଣ' ବୋଲି କହି, ସେ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଗଲେ; ଯେପରି ଦେବୀ ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ।

ଗୀତଂ ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ନୃତ୍ଯଂ ଚ ଯଥାସୌଖ୍ଯଂ ଵିହୃତ୍ଯ ଚ

ସେଠାରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

ଦେଵତାଦକ୍ଷିଣେ ଭାଗେ ପକ୍ଷିଣାଂ ଚ ଜଟାଯୁଷାମ୍

ଦେବୀଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷୀମାନେ ଥିଲେ।

ଶୁକୋ ଲେଖ୍ଯସମସ୍ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ କୃତ୍ଵା ତୁ ସଂଵିଦମ୍

ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଜଣାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ।

ତେ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାହୁଃ କଥମସ୍ମିନ୍ଭଵାନ୍ଗତଃ 171.

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ?'

ଶୁକସ୍ତାନ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାଥ ପିତା ମେ ପୋତସଂସ୍ଥିତଃ

ତାପରେ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ କହିଲେ, 'ମୋର ପିତା ତିରିକାଠି ଉପରେ ଅଛନ୍ତି।'

ତସ୍ଯ ତ୍ରାଣମଭୀପ୍ସନ୍ଵୈ ହ୍ଯାଗତୋଽତ୍ର ଵରଂ ଗିରିମ୍

ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ମୁଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଛି।

ପକ୍ଷିଣ ଊଚୁଃ ପୋତାଭ୍ଯାଶଗତିଂ ଯାସି ପିତୁସ୍ତଵ ଗତିଂ ପ୍ରତି

ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ତିରିକାଠି ପାଖକୁ ଯାଅ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସର କର।'

ମମୈଵ ପାଦଵିନ୍ଯାସେ କ୍ରମଯିଷ୍ଯେ ଯଥା ଜଲମ୍

'ତୁମେ ଯେଉଁଠି ପାଦ ଦେଉଛ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଜଳରେ ପାଦ ଦେଇବି।'

ମମ ଚଂଚ୍ଵାଵଗାହେନ ନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଜଲଜନ୍ତଵଃ

'ମୋ ଠୁଣ୍ଠି ଜଳରେ ଡୁବାଇଲେ, ସମସ୍ତ ଜଳଜନ୍ତୁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।'

ତାରଯାମାସ ଵେଗେନ ଗତ୍ଵା ପୃଷ୍ଠଂ ଜଟାଯୁଷଃ

ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପାର କରାଇ, ଜଟାୟୁର ପଛକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ହୃତ୍କଣ୍ଠଂ ଚୈଵ ଗମ୍ଭୀରଂ ସୁଖେନ ସୁକୃତୀ ଯଥା

ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରୁ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ, ଏକ ଭଲ ମନିଷ୍ୟ ଯେପରି ମୃଦୁ ଭାବରେ କହେ, ସେ ଏପରି କହିଲେ।

ସରୋଵରଂ ଚ ପଦ୍ମାଢ୍ଯଂ ମଣିରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍

ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସରୋବର, ମଣି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାଦାଯ ଦେଵଂ ଚ ପୂଜଯିତ୍ଵା ସ କେଶଵମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଲିଲ୍ଯେ ଚୈକାନ୍ତେ ଶୁକସ୍ଯାନୁମତେ ସ୍ଥିତଃ

ସେ ଫୁଲ ତୁଳି, ଦେବତା କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲା। ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୁକ ପକ୍ଷୀଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଏକାନ୍ତରେ ଲୁଚି ରହିଲା।

କ୍ଷଣେନ ତା ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଦେଵତାଶ୍ଚାଗତାଃ ପୁନଃ 171.

କିଛି ଖଣ୍ଡରେ, ସେହି ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ପୂର୍ବବତ୍ ଆସିଗଲେ।

ସ୍ଵାଗତସ୍ଯ କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ଖାଲି ପେଟ ଓ ଅତି ଉତ୍ତମ ମନ ଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରିବା ପାଇଁ—

ଗୋକର୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଯେନ ତୃପ୍ତିସ୍ତ୍ରିମାସିକୀ

ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏମିତି କିଛି ଦିଅ, ଯାହାରେ ସେ ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ରହିପାରିବେ।

ତଥା କୃତ୍ଵା ତମୂଚୁସ୍ତା ଅଭଯଂ ତେଽସ୍ତୁ ମା ଶୁଚଃ

ଏମିତି କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଭୟ କରନି, ଦୁଃଖିତ ହେଉନି।'

ଗତାସ୍ତାଃ ପୁନରେଵଂ ଚ ନିତ୍ଯମେଵ ଦିନେ ଦିନେ

ସେ ଦେବୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରତିଦିନ ପୁଣି ପୁଣି ଆସୁଥିଲେ।

ପୋତାତ୍ତସ୍ମାଦୁତ୍ତତାର ସୁଵାତେନୋପଵାହିତଃ

ତାପରେ ନୌକା ଭଲ ବାତାସରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା।

ରତ୍ନାନି ବହୁ ମୌଲ୍ଯାନି ଆହୃତାନି ବହୂନ୍ଯଥ

ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା।

ନିରୀକ୍ଷ୍ଯତେଽସ୍ଯ ସଂଵାସୋ ନ ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁସ୍ତତଃ

ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଗଲା, କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯିଲା ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ।

ଵ୍ରୀଡାଯୁତୋ ନିମଗ୍ନୋଽଯଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ମକରାଲଯେ

ଲଜ୍ଜାରେ ତଳେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ମକରମାନଙ୍କ ନିବାସରେ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛନ୍ତି।

ଯଥାଭାଗଂ ଚ ରତ୍ନାନାଂ ଭାଗଂ ଦାସ୍ଯାମହେ ପରମ୍

ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଂଶଅନୁସାରେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଦେବା।

ଏଵଂ ଵସନ୍ସ ଗୋକର୍ଣୋ ଦ୍ଵୀପସ୍ଥଃ ଶୋକଵିହ୍ଵଲଃ 171.

ଏଭଳି ଭାବେ ଦ୍ବୀପରେ ରହୁଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିଲେ।

ଶୁକେନ ମନ୍ତ୍ରମୂଢତ୍ଵାତ୍ପିତୁରେଵଂ ନିଵେଦିତମ୍

ମନ୍ତ୍ର ଭୁଲିଯିବାରୁ, ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଏହି କଥା ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ।