ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନୃସିଂହରୂପୀ ଚ ଭଵତ୍ଯଜସ୍ତ୍ରଂ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଯୋଗିଵରୋଗ୍ରଭୀମଃ । କରାଲଵକ୍ତ୍ରଃ କନକାଗ୍ରଵର୍ଚା ରତ୍ନାଶଯୋଽସ୍ମାନସୁରାନ୍ତକୋଽଵ୍ଯାତ୍ ।। ୧୫.

ଯିଏ ନୃସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅବିନାଶୀ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର, କ୍ରୁର ମୁହଁ ଓ ସୁନା ମୁଣ୍ଡ ଚମକୁଥିବା, ରତ୍ନବାସୀ ଦାନବନାଶକ, ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।

ବଲେର୍ମଖଧ୍ଵଂସକୃତେ ମହାତ୍ମା ସ୍ଵାଂ ଗୂଢତାଂ ଯୋଗଵପୁଃସ୍ଵରୂପଃ । ସ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠାଽଜିନଲକ୍ଷଣଃ ପୁନଃ କ୍ଷିତିଂ ଚ ପଦା କ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଯଃ ସ ପାତୁ ।। ୧୫.

ବଳିଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ ପାଇଁ ଯିଏ ମହାତ୍ମା ନିଜ ଗୁପ୍ତ ଯୋଗ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ, ଦଣ୍ଡ, କାଠି ଓ ଏଣ୍ଡା ଚର୍ମ ଚିହ୍ନିତ, ପୁନି ଭୂମିକୁ ପଦେ ପଦେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ସେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।

ତ୍ରିଃସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ଜଗତୀଂ ଜିଗାଯ ଜିତ୍ଵା ଦଦୌ କଶ୍ଯପାଯ ପ୍ରଚଣ୍ଡଃ । ସ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋଽଭିଜନସ୍ଯ ଗୋପ୍ତା ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭୋଽସୁରହା ପ୍ରପାତୁ ।। ୧୫.

ଯିଏ ଏକୋଇଶ ବେଳେ ଜଗତକୁ ବିଜୟ କରି, ବିଜୟ ପରେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଦାନବନାଶକ, ସେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।

ଚତୁଃପ୍ରକାରଂ ଚ ଵପୁର୍ଯ ଆଦ୍ଯଂ ହୈରଣ୍ଯଗର୍ଭପ୍ରତିମାନଲକ୍ଷ୍ଯମ୍ । ରାମାଦିରୂପୈର୍ବହୁରୂପଭେଦ- ଶ୍ଚକାର ସୋଽସ୍ମାନସୁରାନ୍ତକୋଽଵ୍ଯାତ୍ ।। ୧୫.

ଯାହାର ମୂଳ ଚାରି ପ୍ରକାର ଦେହ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସଦୃଶ ଚିହ୍ନିତ, ରାମ ଆଦି ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେ ଦାନବନାଶକ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।

ଚାଣୂରକଂସାସୁରଦର୍ପଭୀତେ- ର୍ଭୀତାମରାଣାମଭଯାଯ ଦେଵଃ । ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଵାସୁଦେଵୋ ବଭୂଵ କଲ୍ପେ ଭଵତ୍ଯଦ୍ଭୁତରୂପକାରୀ । ଯୁଗେ ଯୁଗେ କଲ୍କିନାମ୍ନା ମହାତ୍ମା ଵର୍ଣସ୍ଥିତିଂ କର୍ତ୍ତୁମନେକମୂର୍ତ୍ତିଃ ।। ୧୫.

ଚାଣୂର, କଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବଙ୍କ ଭୟରୁ, ଭୟଭିତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଯିଏ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ବାସୁଦେବ ହେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯୁଗେ ଯୁଗେ କଳ୍କି ନାମରେ ମହାତ୍ମା ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବର୍ଣ୍ଣବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରିବେ।

ସନାତନୋ ବ୍ରହ୍ମମଯଃ ପୁରାଣୋ ନ ଯସ୍ଯ ରୂପଂ ସୁରସିଦ୍ଧଦୈତ୍ଯାଃ । ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵିଜ୍ଞାନଗତିଂ ଵିହାଯ ଅଥୋପ୍ଯନେକାନି ସମର୍ଚ୍ଵଯନ୍ତି । ମତ୍ସ୍ଯାଦିରୂପାଣି ଚରାଣି ସୋଽଵ୍ଯାତ୍ ।। ୧୫.

ସନାତନ, ବ୍ରହ୍ମମୟ, ପ୍ରାଚୀନ ଯିଏ, ଯାହାଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ଦାନବମାନେ ଜ୍ଞାନର ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ତଥାପି ସେମାନେ ଅନେକ ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ମାଛ ଆଦି ରୂପ ଧାରଣ କରି ଚରାଚର ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।

ନମୋ ନମସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯୋଽପି ନମୋ ନମସ୍ତେ । ନମଃ ପୁରସ୍ତାଦଥ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତେ ନଯସ୍ଵ ମାଂ ମୁକ୍ତିପଦଂ ନମସ୍ତେ ।। ୧୫.

ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଭୁ, ଆଗରୁ ଓ ପଛରୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ମୋତେ ମୁକ୍ତିପଦକୁ ନେଇଯାଅ, ନମସ୍କାର।

ଏଵଂ ନମସ୍ଯତସ୍ତସ୍ଯ ମହର୍ଷେର୍ଭାଵିତାତ୍ମନଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଗତୋ ଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ ।। ୧୫.

ଏଭଳି ଭାବରେ ମହାଋଷି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବାବେଳେ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାନଂ ନିସ୍ତରଙ୍ଗଂ ସ୍ଵଦେହତଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ସୋଽପି ତଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣି ଶାଶ୍ଵତେ । ଲଯଂ ଜଗାମ ଦେଵାତ୍ମା ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵସଂଜ୍ଞିତେ ।। ୧୫.

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାଋଷିଙ୍କର ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଚଳ ଜ୍ଞାନ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା; ସେ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଦେବମନ୍ଦିର ଆତ୍ମା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ରହିତ ମୋକ୍ଷରେ ଲୟ ହେଲେ ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ତଦା ଦୁର୍ଵାସସା ଶପ୍ତୋ ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ । ଵସିଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ମର୍ତ୍ତ୍ଯେଷୁ ସୁପ୍ରତୀକସୁତେନ ତୁ ।। ୧୬.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ସେ ସମୟରେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶତକ୍ରତୁ ଶାପିତ ହେଲେ; ସୁପ୍ରତୀକଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିବ ।

ଉତ୍ସାଦିତୋ ଦିଵୋ ମୂଢେତ୍ଯେଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଭୂଧର । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମର୍ତ୍ତ୍ଯମୁପାଗମ୍ଯ ସର୍ଵଦେଵସମନ୍ଵିତଃ ।। ୧୬.

ଭୂଧର କହିଲେ, 'ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚାଲିଯାଅ, ମୂର୍ଖ', ଏହିପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମାନବ ଲୋକକୁ ଆସିଲେ ।

କିଂ ଚକାର ଚ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଦୁର୍ଜଯେ ଚ ନିପାତିତେ । ପରମେଷ୍ଠିନା ଭଗଵତା ତେନ ଯୋଗଵିଦୁତ୍ତମୌ ।। ୧୬.

ଯେତେବେଳେ ଅଜୟ ଦୂର୍ଜୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର କଣ କଲେ ?

ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୁଵିଦ୍ଯୁଚ୍ଚ ତୌ ଚ କିଂ ଚକ୍ରତୁସ୍ତଦା । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଦେଵ କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରସାଦତଃ ।। ୧୬.

ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁଚ୍ଚା ସେ ସମୟରେ କଣ କଲେ ? ହେ ଦେବ, ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋତେ ଦୟାକରି କହ ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଦୂର୍ଜଯେନ ଜିତୋ ଧାତ୍ରି ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ । ଭାରତେ ହି ତଦା ଵର୍ଷେ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ତୁ ପୂର୍ଵତଃ । ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଵୈଃ ସହ ଯକ୍ଷମହୋରଗୈଃ ।। ୧୬.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେ ସମୟରେ ଦୂର୍ଜୟ ଭୂମିକୁ ଜିତିଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶତକ୍ରତୁ ପରାଜିତ ହେଲେ; ଭାରତ ଭୂମିରେ, ବାରାଣସୀର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ସେ ଦେବତା, ଯକ୍ଷ ଓ ମହାନାଗମାନେ ସହିତ ରହିଥିଲେ ।

ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୁଵିଦ୍ଯୁଚ୍ଚ ତଦା ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ଶୋଭନେ । ଦୀର୍ଘତାପଜ୍ଵରଂ ଵାଯୁକର୍ମଯୋଗେନ ସଂଶ୍ରିତୌ ୧୬.

ସେ ସମୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁଚ୍ଚା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ବାୟୁ ଓ କର୍ମ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱେତ୍ ଜ୍ୱର ସହିଥିଲେ ।

ତଂ ଦୁର୍ଜଯଂ ମୃତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାନ୍ତଃସ୍ଥିତଂ ତଦା । ଆନୀଯ ଚତୁରଙ୍ଗଂ ତୁ ଦେଵାନ୍ ପ୍ରତି ଵିଜଗ୍ମତୁଃ ।। ୧୬.

ଦୂର୍ଜୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସେମାନେ ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀ ସେନା ନେଇ ଦେବତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଆଗେଇଲେ ।

ଆଗତ୍ଯ ତୌ ତଦା ଦୈତ୍ଯୌ ମହତ୍ସୈନ୍ଯେନ ପର୍ଵତମ୍ । ହିମଵନ୍ତଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୌ ତୁ ବଭୂଵତୁଃ ।। ୧୬.

ସେ ସମୟରେ ସେ ଦୁଇ ଦାନବ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସେଠି ରହିଲେ ।

ଦେଵା ଅପି ମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ସଂହତ୍ଯ କୃତଦଂଶିତାଃ । ମନ୍ତ୍ରଯାଞ୍ଚକ୍ରୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଐନ୍ଦ୍ରଂ ପଦମଭୀପ୍ସଵଃ ।। ୧୬.

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସେନା ଏକତ୍ର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରି, ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବାରେ ଲାଗିଲେ ।

ଅବ୍ରଵୀତ୍ ତତ୍ର ଦେଵାନାଂ ଗୁରୁରାଙ୍ଗିରସୋ ମୁନିଃ । ଗୋମେଧେନ ଯଜଘ୍ଵଂ ଵୈ ପ୍ରଥମେନ ତଦନ୍ତରମ୍ ।। ୧୬.

ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଆଙ୍ଗିରସ ଋଷି କହିଲେ: 'ପ୍ରଥମେ ଗୋମେଧ ଯଜ୍ଞ କର, ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍' ।

ଯଷ୍ଟଵ୍ଯଂ କ୍ରତୁଭିଃ ସର୍ଵୈରେକସ୍ଥିତିରଥାମରାଃ । ଉପଦେଶୋ ମଯା ଦତ୍ତଃ କ୍ରିଯତାଂ ଶୀଘ୍ରମେଷ ଵୈ ।। ୧୬.

ସମସ୍ତ ଅମରମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଦରକାର; ମୁଁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲି — ଏହା ଶୀଘ୍ର କର ।

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ଦେଵା ଗାଃ ପଶୂଂଶ୍ଚାନୁକଲ୍ପ୍ଯ ତେ । ମୁମୁଚୁଶ୍ଚରଣାର୍ଥାଯ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସରମାଂ ଦଦୁଃ ।। ୧୬.

ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତିଆରି କରି, ସେମାନେ ଚରାଇବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସରମାଙ୍କୁ ଦେଲେ ।

ତାଶ୍ଚ ଗାଵୋ ଦେଵଶୁନ୍ଯା ରକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଧରାଧରେ । ତତ୍ର ଜଗ୍ମୁସ୍ତଦା ଗାଵଶ୍ଚରନ୍ତ୍ଯୋ ଯତ୍ର ତେଽସୁରାଃ ।। ୧୬.

ସେ ଗାଈମାନେ, ଦେବତା ନଥିବାବେଳେ ସରମାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ପର୍ବତରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଚରିବାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦାନବମାନେ ଥିଲେ ।

ତେ ଚ ଗାଵସ୍ତୁ ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁକ୍ରମୂଚୁଃ ପୁରୋହିତମ୍ । ପଶ୍ଵର୍ଥଂ ଦେଵଗା ବ୍ରହ୍ମଂଶ୍ଚାର୍ଯନ୍ତେ ରକ୍ଷମାଣଯା । ଦେଵଶୂନ୍ଯା ସରମଯା ଵଦ କିଂ କ୍ରିଯତେଽଧୁନା ।। ୧୬.

ସେ ଗାଈମାନେକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ପୁରୋହିତ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଗାଈ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସରମାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି, ଦେବତା ନଥିବାବେଳେ । ଏବେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କହନ୍ତୁ ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଶୁକ୍ରଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାସୁରାଂସ୍ତଦା । ଏତା ଗା ହ୍ରିଯତାଂ ଶୀଘ୍ରମସୁରା ମା ଵିଲମ୍ବଥ ।। ୧୬.

ଏଭଳି ଶୁଣି, ଶୁକ୍ର ଦାନବମାନେକୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଗାଈମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନେଇଯାଅ, ବିଳମ୍ବ କରନି ।'

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯା ଜହ୍ରୁସ୍ତା ଗା ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ହୃତାସୁ ତାସୁ ସରମା ମାର୍ଗମନ୍ଵେଷଣେ ରତା ।। ୧୬.

ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଦାନବମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ସେ ଗାଈମାନେକୁ ନେଇଗଲେ; ଗାଈ ହରାଯିବା ପରେ, ସରମା ସେମାନଙ୍କ ପଥ ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିଗଲେ ।

ଅପଶ୍ଯତ୍ ସା ଦିତେଃ ପୁତ୍ରୈର୍ନୀତା ଗାଵୋ ଧରାଧରେ । ଦୈତ୍ଯୈରପି ଶୁନୀ ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟମାର୍ଗା ଵିଶେଷତଃ ।। ୧୬.

ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଗାଈଗୁଡ଼ିକୁ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି । ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ କୁକୁରୀକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ବିଶେଷକରି ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ତାଂ ଚ ସାମ୍ନୈଵ ସାମପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ । ଆସାଂ ଗଵାଂ ତୁ ଦୁଗ୍ଧ୍ଵୈଵ କ୍ଷୀରଂ ତ୍ଵଂ ସରମେ ଶୁଭେ ।। ୧୬.

ସେଠାରେ ଦେଖି, ସେମାନେ ମାନ୍ୟପୂର୍ବକ କହିଲେ: 'ହେ ସରମା, ଶୁଭା, ଏହି ଗାଈମାନେକୁ ଦୁହି ତୁମେ ଦୁଧ ପିଉ ।'

ପିବସ୍ଵୈଵମିତି ପ୍ରୋକ୍ତା ତସ୍ଯୈ ତଦ୍ ଦଦୁରଞ୍ଜସା । ଦତ୍ତ୍ଵା ତୁ କ୍ଷୀରପାନଂ ତୁ ତସ୍ଯୈ ତେ ଦୈତ୍ଯନାଯକାଃ ।। ୧୬.

ଏପରି କହିବା ସହିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଦୁଧ ଦେଲେ । ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ପିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଲେ ।

ମା ଭଦ୍ରେ ଦେଵରାଜାଯ ଗାଶ୍ଚେମା ଵିନିଵେଦଯ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦୈତ୍ଯା ମୁମୁଚୁସ୍ତାଂ ଶୁନୀଂ ଵନେ ।। ୧୬.

'ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏହି ଗାଈମାନେ ବିଷୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ କିଛି କୁହନି,' ବୋଲି କହି ସେମାନେ ସେଇ କୁକୁରୀକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।