ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଶୁକମୋକ୍ଷପ୍ରଦାଯକମ୍

ସେ ମଧୁର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲା।

ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ର ଵାଣିଜ୍ଯାର୍ଥମିହାଗତଃ ।। ପୁନରିଚ୍ଛାମହେ ତତ୍ର ଭାଣ୍ଡଂ ଗୃହ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍ ।170.

ମୁଁ ସେଠାରେ ବସୁଛି, ଭଲ ମନେ, ବ୍ୟବସାୟ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ପୁଣି ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ, ସେଠାକୁ ଆଉଥରେ ଯିବାକୁ, ଆମ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଯେପରି ଆମକୁ ଭଲ ଲାଗେ।

ମଥୁରାଵାସିନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୋକର୍ଣଂ ସ ଶୁକସ୍ତଦା

ମଥୁରାରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ବସିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ—

ଏଵଂ ଚ ଵଦତସ୍ତସ୍ଯ ଶବରୀ ଶଯନୋତ୍ଥିତା

ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଶବରୀ ଶୋଇଠୁ ଉଠିଲେ।

ଭୃତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଂ ଚାରୁଦର୍ଶନୀଯସ୍ଵରୂପକମ୍

ସେ ତାଙ୍କର ଦାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।

ପ୍ରିଯାତିଥିଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ମାତଃ ପୂଜ୍ଯତମଂ ଶୁଚିମ୍

ସେ ଆସିଥିବା ପ୍ରିୟ ଅତିଥିକୁ, ମାଆ, ବହୁତ ସମ୍ମାନ ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଶୁକସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ଯାଵତ୍ପୂଜାର୍ଥମୁପକଲ୍ପିତମ୍

ଶୁକ ପକ୍ଷୀର କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ତାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା।

ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ତୁ ପୁନସ୍ତେନ ଶୁକେନାତିଥିପୂଜନମ୍

ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ପୁଣି ସେଇ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଅତିଥିର ସମ୍ମାନ କରାଗଲା।

ଫଲାନି ମାଂସଯୁକ୍ତାନି ମଧୂନି ସୁରଭୀଣି ଚ

ଫଳ ଯାହାରେ ମାଂସ ମିଶିଥିଲା, ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଧୁ ମଧ୍ୟ—

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶବରେଣାଥ ଗୋକର୍ଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ଏପରି ଶବରୀ କହିବା ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି କଥା କହିଲେ—

ଶୁକୋଽଯଂ ପଞ୍ଜରସ୍ଶ୍ଚଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ମେ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ଏହି ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଏହାର ପିଞ୍ଜରା, ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଦେଇଦିଅ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରେ ଵଚନେ ଶବରୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 170.

ଏହି କଥା କହିବା ସହିତାସହି, ଶବରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—

ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ଫଲେ ଚୈଵ ଦତ୍ତେ ଦାସ୍ଯାମି ତେ ଶୁକମ୍

ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ଫଳ ଦେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦେଇଦେବି।

ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସଙ୍ଗମେ ଚ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ

ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ ମଣିଷ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଏ—

ଯତ୍ଫଲଂ ସଙ୍ଗମସ୍ଯୋକ୍ତଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତମ୍

ସଙ୍ଗମର ଯେଉଁ ଫଳ କଥା କୁହାଯାଇଛି, ସେଥିରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।

ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵ୍ରତଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ନାସୌ ଯମପୁରଂ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଯମର ପୁରକୁ ଯାଏନାହିଁ; ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣସରସ୍ଵତୀମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର ମହିମା ବିବରଣାରେ, ସତରେ ଏକ ସହସ୍ର ସପ୍ତତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଗୃହ୍ଯ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ମାତାପିତ୍ରୋସ୍ତଦର୍ପିତମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ— ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ପୁଣ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ।

ଶୁକସ୍ଯ ଚରିତଂ ସର୍ଵଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ ମହାମତିଃ

ଶୁକର ସମସ୍ତ କାହାଣୀ କହିଦେଇ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି—

ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମତଂ ଚାପି ଵ୍ଯଵହାରେ ଚ ପୂଜନେ

ସେ ସୁଖ ଓ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଚାଳଚଳନ ଓ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକୃତି ମିଳିଥିଲା—

ପୁନସ୍ତତ୍ରୈଵ ଗମନେ ଵଣିଗ୍ଭାଵେ ମତିର୍ଗତା

ପୁଣି ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଓ ବ୍ୟାପାରୀ ହେବାକୁ ମନେ ଭାବିଲେ।

ଆନଯିଷ୍ଯେ ବହୂନ୍ଯତ୍ର ସାର୍ଧଂ ରତ୍ନପରୀକ୍ଷକୈଃ ସମୁଦ୍ରଯାଯିଭିର୍ଲୋକୈଃ ସଂଵିଦଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯ ନିର୍ଗତଃ

ମୁଁ ଏଠାରେ ବହୁତ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିବି, ରତ୍ନ ଚିହ୍ନିବା ଲୋକ ଓ ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରୀମାନେ ସହିତ—ଏହି କଥା ସଂକଳ୍ପ କରି ସେ ବାହାରିଗଲେ।

ପେଯାହାର ସମାହାରଂ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଯଵିଦାର୍ଥକମ୍

ପାନୀୟ ଓ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଯାହା ଦରକାର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କଲେ।

ମାତାପିତ୍ରୋଃ ଶୁଭା ଵାଚୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦେଵତାଗୃହେ

ମାତା ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାଙ୍କ ଘରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ପିତୁଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ଚୋକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଯୂଯଂ କରିଷ୍ଯଥ

‘ମୋ ପିତାଙ୍କ ସେବା ତୁମେ ସମସ୍ତେ କରିବେ’—ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଭଵତୀଭିଶ୍ଚ କୃତ୍ଯଂ ମେ କରଣୀଯଂ ଯଥା ତଥା

‘ମହିଳାମାନେ, ମୋର କାମ ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି କରିବେ’—ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଭାର୍ଯାଭିଃ ସମନୁଜ୍ଞାତୋ ଯାନପାତ୍ରଂ ଗତସ୍ତଦା 171.

ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ସେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ପୋତାରୂଢାସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ପୋତଵାହୈରୁପୋହିତାଃ

ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଜାହାଜକୁ ଚଢ଼ିଲେ, ଜାହାଜ ଚାଳକମାନେ ସହିତ।