ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶୁକେନ କୋପାଚ୍ଛାପୋ ମେ ଦତ୍ତୋଽଯଂ ଜଲ୍ପକୋ ବଟୁଃ

ଶୁକ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଏହି ଶାପ ଦେଲେ—'ଏହି ଛୁଆଁ କେବଳ ଅନର୍ଥ କଥା କହୁଥିବା।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରେ ଵଚନେ ତତ୍ରୈଵାହଂ ଶୁକୋଦରଃ 170.

ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଶୁକଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ହେଇଗଲି।

ମୁନଯସ୍ତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଶୁକଂ ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଵିତ୍ତମମ୍

ଋଷିମାନେ ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଶୁକଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ଅର୍ଥର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲେ।

ଆଗାମିକାଲେ ଦାସ୍ଯାମି ଵରମସ୍ମୈ ଶୁକାଯ ଭୋ

ଭବିଷ୍ୟତରେ, ହେ ଶୁଭ, ମୁଁ ଏହି ଶୁକଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।

ଅଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ସଦା ସଦ୍ଭାଵହିତଭାଵନଃ

ସେ ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିବ।

ମଥୁରାଯାଂ ମୃତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯତି

ମଥୁରାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବ।

ମଥୁରାମଥୁରୋଚ୍ଚାରଂ କୁର୍ଵନ୍ନିତ୍ଯମତନ୍ଦ୍ରିତଃ

ସେ ସଦା, କ୍ଳାନ୍ତି ବିନା, 'ମଥୁରା' ଓ 'ମଥୁର' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବ।

ପ୍ରାପ୍ତୋଽହଂ ଶବରେଣୈଵ ଯେନାହଂ ପଞ୍ଜରେ ଧୃତଃ

ମୁଁ ଏକ ଶବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଜରେ ରଖାଯାଇଥିଲି।

ମୁନେଃ ପ୍ରସାଦାନ୍ମେ ଜ୍ଞାନଂ ନ ଜହାତି କଦାଚନ

ଋଷିଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋର ଜ୍ଞାନ କେବେ ବି ଛାଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ।

ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଭଵ ମହାଭାଗ ମା ସ୍ମ ଶୋକେ ମନଃ କୃଥାଃ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଶାନ୍ତ ହେଅ, ମନକୁ ଦୁଃଖରେ ଏଠାରେ ଡୁବିବା ଦିଅନି।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଶୁକମୋକ୍ଷପ୍ରଦାଯକମ୍

ସେ ମଧୁର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲା।

ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ର ଵାଣିଜ୍ଯାର୍ଥମିହାଗତଃ ।। ପୁନରିଚ୍ଛାମହେ ତତ୍ର ଭାଣ୍ଡଂ ଗୃହ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍ ।170.

ମୁଁ ସେଠାରେ ବସୁଛି, ଭଲ ମନେ, ବ୍ୟବସାୟ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ପୁଣି ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ, ସେଠାକୁ ଆଉଥରେ ଯିବାକୁ, ଆମ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଯେପରି ଆମକୁ ଭଲ ଲାଗେ।

ମଥୁରାଵାସିନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୋକର୍ଣଂ ସ ଶୁକସ୍ତଦା

ମଥୁରାରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ବସିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ—

ଏଵଂ ଚ ଵଦତସ୍ତସ୍ଯ ଶବରୀ ଶଯନୋତ୍ଥିତା

ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଶବରୀ ଶୋଇଠୁ ଉଠିଲେ।

ଭୃତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଂ ଚାରୁଦର୍ଶନୀଯସ୍ଵରୂପକମ୍

ସେ ତାଙ୍କର ଦାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।

ପ୍ରିଯାତିଥିଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ମାତଃ ପୂଜ୍ଯତମଂ ଶୁଚିମ୍

ସେ ଆସିଥିବା ପ୍ରିୟ ଅତିଥିକୁ, ମାଆ, ବହୁତ ସମ୍ମାନ ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଶୁକସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ଯାଵତ୍ପୂଜାର୍ଥମୁପକଲ୍ପିତମ୍

ଶୁକ ପକ୍ଷୀର କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ତାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା।

ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ତୁ ପୁନସ୍ତେନ ଶୁକେନାତିଥିପୂଜନମ୍

ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ପୁଣି ସେଇ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଅତିଥିର ସମ୍ମାନ କରାଗଲା।

ଫଲାନି ମାଂସଯୁକ୍ତାନି ମଧୂନି ସୁରଭୀଣି ଚ

ଫଳ ଯାହାରେ ମାଂସ ମିଶିଥିଲା, ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଧୁ ମଧ୍ୟ—

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶବରେଣାଥ ଗୋକର୍ଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ଏପରି ଶବରୀ କହିବା ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି କଥା କହିଲେ—

ଶୁକୋଽଯଂ ପଞ୍ଜରସ୍ଶ୍ଚଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ମେ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ଏହି ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଏହାର ପିଞ୍ଜରା, ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଦେଇଦିଅ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରେ ଵଚନେ ଶବରୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 170.

ଏହି କଥା କହିବା ସହିତାସହି, ଶବରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—

ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ଫଲେ ଚୈଵ ଦତ୍ତେ ଦାସ୍ଯାମି ତେ ଶୁକମ୍

ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ଫଳ ଦେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦେଇଦେବି।

ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସଙ୍ଗମେ ଚ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ

ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ ମଣିଷ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଏ—

ଯତ୍ଫଲଂ ସଙ୍ଗମସ୍ଯୋକ୍ତଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତମ୍

ସଙ୍ଗମର ଯେଉଁ ଫଳ କଥା କୁହାଯାଇଛି, ସେଥିରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।

ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵ୍ରତଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ନାସୌ ଯମପୁରଂ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଯମର ପୁରକୁ ଯାଏନାହିଁ; ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣସରସ୍ଵତୀମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର ମହିମା ବିବରଣାରେ, ସତରେ ଏକ ସହସ୍ର ସପ୍ତତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଗୃହ୍ଯ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ମାତାପିତ୍ରୋସ୍ତଦର୍ପିତମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ— ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ପୁଣ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ।