ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶୁକସ୍ଯ ଵିପ୍ରିଯଂ ଯାଦୃଙ୍ ମହର୍ଷେସ୍ତୁ ତପସ୍ଯତଃ

ଯାହା ଶୁକଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା, ତାହା ତପସ୍ୟାରତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା।

ତପଶ୍ଚଚାର ଵିପୁଲଂ ଶୁକୋ ଵ୍ଯାସସୁତୋ ମହାନ୍ 170.

ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ମହାନ ଶୁକ ଭାରି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଋଷଯସ୍ତତ୍ର ଚାଜଗ୍ମୁରସିତୋ ଦେଵଲସ୍ତଦା

ସେଠାକୁ ଋଷିମାନେ ଆସିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଅଙ୍ଗିରାସ୍ତୈତ୍ତିରୀ ରୈଭ୍ଯଃ କାଣ୍ଵୋ ମେଧାତିଥିଃ କୃତଃ

ଅଙ୍ଗିରା, ତୈତ୍ତିରୀୟ, ରୈଭ୍ୟ, କାଣ୍ବ, ମେଧାତିଥି ଏବଂ କୃତ—

ଵାମଦେଵଶ୍ଚାଶ୍ଵଶିରାସ୍ତ୍ରିଶୀର୍ଷୋ ଗୌତମୋଦରଃ

ଭାମଦେବ, ଅଶ୍ୱଶିରା, ତ୍ରିଶୀର୍ଷ, ଗୌତମ ଏବଂ ଉଦର—

ଶୁକଂ ସମ୍ମୁଖଯାମାସୁଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଦ୍ଧର୍ମସଂହିତାମ୍

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୁକଙ୍କୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଭ୍ରଷ୍ଟଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାନ୍ଵିତୋ ବାଲ୍ଯାତ୍ସୁନୀତ୍ଯାମଗ୍ରତଶ୍ଚରନ୍

ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଛୁଆଁବେଳେ ଭଲ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଇଥିଲି।

ଅନ୍ଯାଯଵାଦିନଂ ମାଂ ଚ ଗୁରୁର୍ନିତ୍ଯଂ ନିଷେଧତି

ମୋ ଗୁରୁ ସଦା ମୋତେ ନିଷେଧ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟ କଥା କହୁଥିଲି।

ପୂର୍ଵପକ୍ଷାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧାନ୍ତାଃ ପରସ୍ପରଜିଗୀଷଵଃ

ପୂର୍ବପକ୍ଷ ଓ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ଏହି ଦୁଇଁ ଏକାପରେ ଏକା ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ—

ଏଵଂ ନିଷେଧିତଶ୍ଚାହଂ ଗୁରୁଣା ମୁନିସତ୍ତମୈଃ

ଏଭଳି ଭାବରେ ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁ ଓ ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇଥିଲି।

ଶୁକେନ କୋପାଚ୍ଛାପୋ ମେ ଦତ୍ତୋଽଯଂ ଜଲ୍ପକୋ ବଟୁଃ

ଶୁକ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଏହି ଶାପ ଦେଲେ—'ଏହି ଛୁଆଁ କେବଳ ଅନର୍ଥ କଥା କହୁଥିବା।'

ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରେ ଵଚନେ ତତ୍ରୈଵାହଂ ଶୁକୋଦରଃ 170.

ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଶୁକଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ହେଇଗଲି।

ମୁନଯସ୍ତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଶୁକଂ ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଵିତ୍ତମମ୍

ଋଷିମାନେ ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଶୁକଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ଅର୍ଥର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲେ।

ଆଗାମିକାଲେ ଦାସ୍ଯାମି ଵରମସ୍ମୈ ଶୁକାଯ ଭୋ

ଭବିଷ୍ୟତରେ, ହେ ଶୁଭ, ମୁଁ ଏହି ଶୁକଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।

ଅଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ସଦା ସଦ୍ଭାଵହିତଭାଵନଃ

ସେ ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିବ।

ମଥୁରାଯାଂ ମୃତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯତି

ମଥୁରାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବ।

ମଥୁରାମଥୁରୋଚ୍ଚାରଂ କୁର୍ଵନ୍ନିତ୍ଯମତନ୍ଦ୍ରିତଃ

ସେ ସଦା, କ୍ଳାନ୍ତି ବିନା, 'ମଥୁରା' ଓ 'ମଥୁର' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବ।

ପ୍ରାପ୍ତୋଽହଂ ଶବରେଣୈଵ ଯେନାହଂ ପଞ୍ଜରେ ଧୃତଃ

ମୁଁ ଏକ ଶବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଜରେ ରଖାଯାଇଥିଲି।

ମୁନେଃ ପ୍ରସାଦାନ୍ମେ ଜ୍ଞାନଂ ନ ଜହାତି କଦାଚନ

ଋଷିଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋର ଜ୍ଞାନ କେବେ ବି ଛାଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ।

ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଭଵ ମହାଭାଗ ମା ସ୍ମ ଶୋକେ ମନଃ କୃଥାଃ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଶାନ୍ତ ହେଅ, ମନକୁ ଦୁଃଖରେ ଏଠାରେ ଡୁବିବା ଦିଅନି।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଶୁକମୋକ୍ଷପ୍ରଦାଯକମ୍

ସେ ମଧୁର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲା।

ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ର ଵାଣିଜ୍ଯାର୍ଥମିହାଗତଃ ।। ପୁନରିଚ୍ଛାମହେ ତତ୍ର ଭାଣ୍ଡଂ ଗୃହ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍ ।170.

ମୁଁ ସେଠାରେ ବସୁଛି, ଭଲ ମନେ, ବ୍ୟବସାୟ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ପୁଣି ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ, ସେଠାକୁ ଆଉଥରେ ଯିବାକୁ, ଆମ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଯେପରି ଆମକୁ ଭଲ ଲାଗେ।

ମଥୁରାଵାସିନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୋକର୍ଣଂ ସ ଶୁକସ୍ତଦା

ମଥୁରାରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ବସିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ—

ଏଵଂ ଚ ଵଦତସ୍ତସ୍ଯ ଶବରୀ ଶଯନୋତ୍ଥିତା

ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଶବରୀ ଶୋଇଠୁ ଉଠିଲେ।

ଭୃତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଂ ଚାରୁଦର୍ଶନୀଯସ୍ଵରୂପକମ୍

ସେ ତାଙ୍କର ଦାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।

ପ୍ରିଯାତିଥିଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ମାତଃ ପୂଜ୍ଯତମଂ ଶୁଚିମ୍

ସେ ଆସିଥିବା ପ୍ରିୟ ଅତିଥିକୁ, ମାଆ, ବହୁତ ସମ୍ମାନ ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଶୁକସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ଯାଵତ୍ପୂଜାର୍ଥମୁପକଲ୍ପିତମ୍

ଶୁକ ପକ୍ଷୀର କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ତାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା।

ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ତୁ ପୁନସ୍ତେନ ଶୁକେନାତିଥିପୂଜନମ୍

ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ପୁଣି ସେଇ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଅତିଥିର ସମ୍ମାନ କରାଗଲା।

ଫଲାନି ମାଂସଯୁକ୍ତାନି ମଧୂନି ସୁରଭୀଣି ଚ

ଫଳ ଯାହାରେ ମାଂସ ମିଶିଥିଲା, ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଧୁ ମଧ୍ୟ—