ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର କ୍ରୀତ୍ଵା ସୁପଣ୍ଯାନି ଉତ୍ତରାପଥଗାନି ଚ

ସେଠାରେ ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗର ଭଲ ସାମଗ୍ରୀ କିଣିଲେ।

କ୍ରୀତ୍ଵା କ୍ରେଯାନି ଵସ୍ତୂନି ଲାଭାଲାଭଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ 170.

ସେ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ଜିନିଷ କିଣିଲେ, ଲାଭ ଓ ହାନି ଭାବିଲେ।

ମଣିରତ୍ନଂ ହ୍ଯଶ୍ଵରତ୍ନଂ ପଟ୍ଟରତ୍ନଂ ସମର୍ଥକମ୍

ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଭଲ ଘୋଡ଼ା, ମହଙ୍ଗା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପଯୋଗୀ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିଲେ।

ଏକଦା ସାର୍ଥସମ୍ଭାରୋ ଵିଶ୍ରାନ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ

ଏକଥର, ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଆରାମ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ।

ନଦ୍ଯାସ୍ତୀରେ ସୁପ୍ରଦେଶେ ଆଵାସାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ

ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲେ।

ସମାଦିଶ୍ଯେତିକୃତ୍ଯଂ ଚ ଭୃତ୍ଯୈଃ କତିପଯୈର୍ଵୃତଃ

ସେ କିଛି ଦାସମାନେଙ୍କ ସହିତ ଘେରି ରହି, କଣ କରିବାକୁ ହେବ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଥିଲେ।

କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଵିହରଂସ୍ତତ୍ର ସୋଽପଶ୍ଯତ୍ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍

ସେ ମଜା ପାଇଁ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ।

ଫଲଵନ୍ତଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପାଣି ସୁରଭୀଣି ଚ

ସେଠାରେ ଫଳ ଲଗିଥିବା ଗଛ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଥିଲା।

ତତ୍ରାରୁହ୍ଯ ଦରୀଦ୍ଵାରଂ ଯାଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟିର୍ନିପାତ୍ଯତେ

ସେଠାରେ ଚଢ଼ି, ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଠାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵାପି ଶବ୍ଦପ୍ରଭଵଂ କିମେତଦିତି ନିଶ୍ଚଯମ୍

ଧ୍ୱନିର ଉତ୍ସ ଶୁଣିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ — 'ଏହା କ'ଣ?'

ତେନୋକ୍ତଂ ଭୋ ଇହାଗଚ୍ଛ ଆତିଥ୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ

ସେ କହିଲେ, 'ଏଠାକୁ ଆସ, ଅତିଥି ଭାବେ ତୁମକୁ ଆଦର କରିବି।'

ଫଲାନୀମାନି ସ୍ଵାଦୂନି ମଧୁମାଂସୋଦକାନି ଚ 170.

ଏଠି ମିଠା ଫଳ, ମଧୁ, ମାଂସ ଓ ପାଣି ଅଛି।

ଆଗତ୍ଯ ପିତରୌ ମହ୍ଯଂ ଵିଶେଷଂ ତୌ କରିଷ୍ଯତଃ

ମୋ ପିତାମାତା ଆସିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବେ।

ଗୃହସ୍ଥସ୍ତସ୍ଯ ପିତରୋ ଵସନ୍ତି ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍

ଯେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ପିତାମାତା ନରକରେ ରହନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ—

ଅତିଥିର୍ଯସ୍ଯ ଭଗ୍ନାଶୋ ଗୃହାତ୍ପ୍ରଵ୍ରଜତେ ଯଦି

ଯଦି ଅତିଥି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘରୁ ବାହାରିଯାଏ—

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପୂଜ୍ଯୋ ଵୈ ଗୃହମେଧିନା

ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଅତିଥିଙ୍କର ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂଵିଧାଃ ଶୁଭା ଵାଚୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ଧର୍ମୋପଦେଶକାତ୍

ଏପରି ଶୁଭ ଉପଦେଶ ଧର୍ମ ଶିଖିଥିବା ବଣିକ କହିଥିଲେ।

ଋଷିଃ କସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରାଣଜ୍ଞଃ କିଂ ଵା ଦେଵୋଽଥ ଗୁହ୍ଯକଃ

ହେ ଋଷି, ତୁମେ କିଏ? ପୁରାତନ କଥା ଜାଣୁଛ? କିମ୍ବା ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଜନ?

କସ୍ତ୍ଵଂ କଥଯ ମେ ସତ୍ଯମୁତ୍ସାହଶ୍ଚାତିଥିପ୍ରିଯଃ

ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ। ତୁମେ ଉତ୍ସାହୀ ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଛ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଶୁକଃ ସର୍ଵଂ ଶଶଂସାତ୍ମପୁରାକୃତମ୍

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶୁକ ପୂର୍ବରୁ ନିଜେ କରିଥିବା ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।

ଶୁକସ୍ଯ ଵିପ୍ରିଯଂ ଯାଦୃଙ୍ ମହର୍ଷେସ୍ତୁ ତପସ୍ଯତଃ

ଯାହା ଶୁକଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା, ତାହା ତପସ୍ୟାରତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା।

ତପଶ୍ଚଚାର ଵିପୁଲଂ ଶୁକୋ ଵ୍ଯାସସୁତୋ ମହାନ୍ 170.

ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ମହାନ ଶୁକ ଭାରି ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଋଷଯସ୍ତତ୍ର ଚାଜଗ୍ମୁରସିତୋ ଦେଵଲସ୍ତଦା

ସେଠାକୁ ଋଷିମାନେ ଆସିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଅଙ୍ଗିରାସ୍ତୈତ୍ତିରୀ ରୈଭ୍ଯଃ କାଣ୍ଵୋ ମେଧାତିଥିଃ କୃତଃ

ଅଙ୍ଗିରା, ତୈତ୍ତିରୀୟ, ରୈଭ୍ୟ, କାଣ୍ବ, ମେଧାତିଥି ଏବଂ କୃତ—

ଵାମଦେଵଶ୍ଚାଶ୍ଵଶିରାସ୍ତ୍ରିଶୀର୍ଷୋ ଗୌତମୋଦରଃ

ଭାମଦେବ, ଅଶ୍ୱଶିରା, ତ୍ରିଶୀର୍ଷ, ଗୌତମ ଏବଂ ଉଦର—

ଶୁକଂ ସମ୍ମୁଖଯାମାସୁଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଦ୍ଧର୍ମସଂହିତାମ୍

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୁକଙ୍କୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଭ୍ରଷ୍ଟଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାନ୍ଵିତୋ ବାଲ୍ଯାତ୍ସୁନୀତ୍ଯାମଗ୍ରତଶ୍ଚରନ୍

ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଛୁଆଁବେଳେ ଭଲ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଇଥିଲି।

ଅନ୍ଯାଯଵାଦିନଂ ମାଂ ଚ ଗୁରୁର୍ନିତ୍ଯଂ ନିଷେଧତି

ମୋ ଗୁରୁ ସଦା ମୋତେ ନିଷେଧ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟ କଥା କହୁଥିଲି।

ପୂର୍ଵପକ୍ଷାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧାନ୍ତାଃ ପରସ୍ପରଜିଗୀଷଵଃ

ପୂର୍ବପକ୍ଷ ଓ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ଏହି ଦୁଇଁ ଏକାପରେ ଏକା ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ—