ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାସାଦଂ କାରଯାମାସ ପଂଚାଯତନକଂ ହରେଃ

ସେ ହରିଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଦେଉଳ ଥିବା ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରାଇଥିଲେ।

ପ୍ରାଵର୍ତ୍ତନଂ ଚ କୂପେଷୁ ଯେନ ସିଂଚେତ୍ପ୍ରଵାଟିକାମ୍ 170.

ସେ କୂଆଁରୁ ପାଣି ଆଣି ବାଗିଚାକୁ ସିଞ୍ଚିବା ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।

ସ୍ନାନଂ ପୂଜାଦିକଂ ତଦ୍ଵନ୍ମାର୍ଜନଂ ଦୀପକର୍ମ ଚ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ପୂଜା ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ କାମ, ସଫା କରିବା ଓ ଦୀପ ଜଳାଇବା ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ହେଉଥିଲା।

ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗାଶ୍ଚତୁରୋ ଭଗିନୀର୍ଯଥା

ତାଙ୍କର ଚାରିଜଣ ଭଉଣୀ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତ ଓ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଥିଲେ।

ମାଲାକାରସ୍ତଥା ନିତ୍ଯଂ ଵିଟପାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସିଂଚତି

ମାଳା ତିଆରି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁବେଳେ ଗଛମାନେକୁ ପାଣି ଛିଟିଁଥିଲେ।

ଜାତାଃ ସୁପୁଷ୍ପଵନ୍ତଶ୍ଚ ଦ୍ରୁମାଃ ଫଲସମନ୍ଵିତାଃ

ଗଛମାନେ ଭଲ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧରି ଉଠିଲେ।

ଦୀଯତେ ଭୁଜ୍ଯତେ ସର୍ଵୈର୍ଯଥା ଶକ୍ରସ୍ତଥା ସଦା

ସବୁକିଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିଲା ଓ ସମସ୍ତେ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା କରନ୍ତି।

ଧନସ୍ଯ ସଂକ୍ଷଯୋ ଜାତଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଦଦତଃ ସତଃ

ଯିଏ ସବୁବେଳେ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନ ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଉଥିଲା।

ମାତାପିତ୍ରୋଃ କୁଟୁମ୍ବସ୍ଯ ଭରଣୀଯସ୍ଯ ଭୋଜନମ୍

ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ବାପା ଓ ପରିବାରକୁ ଖାଇବା ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା।

ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଵଣିଗ୍ଭାଵଂ ହୃଦି ସ୍ଥିରମ୍

ଏପରି ଭାବି, ସେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବ୍ୟବସାୟୀ ହେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ତତ୍ର କ୍ରୀତ୍ଵା ସୁପଣ୍ଯାନି ଉତ୍ତରାପଥଗାନି ଚ

ସେଠାରେ ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗର ଭଲ ସାମଗ୍ରୀ କିଣିଲେ।

କ୍ରୀତ୍ଵା କ୍ରେଯାନି ଵସ୍ତୂନି ଲାଭାଲାଭଂ ଵିଚାର୍ଯ ଚ 170.

ସେ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ଜିନିଷ କିଣିଲେ, ଲାଭ ଓ ହାନି ଭାବିଲେ।

ମଣିରତ୍ନଂ ହ୍ଯଶ୍ଵରତ୍ନଂ ପଟ୍ଟରତ୍ନଂ ସମର୍ଥକମ୍

ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଭଲ ଘୋଡ଼ା, ମହଙ୍ଗା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପଯୋଗୀ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିଲେ।

ଏକଦା ସାର୍ଥସମ୍ଭାରୋ ଵିଶ୍ରାନ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ

ଏକଥର, ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଆରାମ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ।

ନଦ୍ଯାସ୍ତୀରେ ସୁପ୍ରଦେଶେ ଆଵାସାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ

ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲେ।

ସମାଦିଶ୍ଯେତିକୃତ୍ଯଂ ଚ ଭୃତ୍ଯୈଃ କତିପଯୈର୍ଵୃତଃ

ସେ କିଛି ଦାସମାନେଙ୍କ ସହିତ ଘେରି ରହି, କଣ କରିବାକୁ ହେବ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଥିଲେ।

କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଵିହରଂସ୍ତତ୍ର ସୋଽପଶ୍ଯତ୍ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍

ସେ ମଜା ପାଇଁ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ।

ଫଲଵନ୍ତଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପାଣି ସୁରଭୀଣି ଚ

ସେଠାରେ ଫଳ ଲଗିଥିବା ଗଛ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଥିଲା।

ତତ୍ରାରୁହ୍ଯ ଦରୀଦ୍ଵାରଂ ଯାଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟିର୍ନିପାତ୍ଯତେ

ସେଠାରେ ଚଢ଼ି, ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଠାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵାପି ଶବ୍ଦପ୍ରଭଵଂ କିମେତଦିତି ନିଶ୍ଚଯମ୍

ଧ୍ୱନିର ଉତ୍ସ ଶୁଣିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ — 'ଏହା କ'ଣ?'

ତେନୋକ୍ତଂ ଭୋ ଇହାଗଚ୍ଛ ଆତିଥ୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ

ସେ କହିଲେ, 'ଏଠାକୁ ଆସ, ଅତିଥି ଭାବେ ତୁମକୁ ଆଦର କରିବି।'

ଫଲାନୀମାନି ସ୍ଵାଦୂନି ମଧୁମାଂସୋଦକାନି ଚ 170.

ଏଠି ମିଠା ଫଳ, ମଧୁ, ମାଂସ ଓ ପାଣି ଅଛି।

ଆଗତ୍ଯ ପିତରୌ ମହ୍ଯଂ ଵିଶେଷଂ ତୌ କରିଷ୍ଯତଃ

ମୋ ପିତାମାତା ଆସିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବେ।

ଗୃହସ୍ଥସ୍ତସ୍ଯ ପିତରୋ ଵସନ୍ତି ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍

ଯେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ପିତାମାତା ନରକରେ ରହନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ—

ଅତିଥିର୍ଯସ୍ଯ ଭଗ୍ନାଶୋ ଗୃହାତ୍ପ୍ରଵ୍ରଜତେ ଯଦି

ଯଦି ଅତିଥି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘରୁ ବାହାରିଯାଏ—

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପୂଜ୍ଯୋ ଵୈ ଗୃହମେଧିନା

ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଅତିଥିଙ୍କର ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂଵିଧାଃ ଶୁଭା ଵାଚୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ଧର୍ମୋପଦେଶକାତ୍

ଏପରି ଶୁଭ ଉପଦେଶ ଧର୍ମ ଶିଖିଥିବା ବଣିକ କହିଥିଲେ।

ଋଷିଃ କସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରାଣଜ୍ଞଃ କିଂ ଵା ଦେଵୋଽଥ ଗୁହ୍ଯକଃ

ହେ ଋଷି, ତୁମେ କିଏ? ପୁରାତନ କଥା ଜାଣୁଛ? କିମ୍ବା ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଜନ?

କସ୍ତ୍ଵଂ କଥଯ ମେ ସତ୍ଯମୁତ୍ସାହଶ୍ଚାତିଥିପ୍ରିଯଃ

ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ। ତୁମେ ଉତ୍ସାହୀ ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଛ।