ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମମ ତନ୍ନାସ୍ତି ହି ମୁନେ ଦୁର୍ଭଗାଯାଃ ପ୍ରଜାସୁଖମ୍

ହେ ମୁନି, ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ ଥିବାରୁ ମୋ ପାଖରେ ସନ୍ତାନ ସୁଖ ନାହିଁ।

ଦେଵତାଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ ତଵ ପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ତମ୍ 170.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ସୁନ୍ଦର କଟିବଳୀ ମହିଳା ମାଥା ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ।

ସ ତଦ୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତଂ ସୁସଂଯୁତମ୍

ସେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।

ମମାପ୍ଯେତନ୍ମତଂ ଦେଵି ଯଦୁକ୍ତମୃଷିଣା ତତଃ

ହେ ଦେବୀ, ଋଷିଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଅଟୁଟ।

ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସଂଗମେ ତୌ ସ୍ନାତ୍ଵା ଗୋକର୍ଣମର୍ଚତୁଃ

ସରସ୍ବତୀ ନଦୀ ସଙ୍ଗମରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ସ୍ନାନ କରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଏଵଂ ତଯୋର୍ଦଶାବ୍ଦାନି ଗତାନି ସୁତହେତଵେ

ଏଭଳି ଭାବେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଦଶ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।

ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଵାଂ ପୁତ୍ରୋ ରୂପଵାନ୍ଗୁଣସଂଯୁତଃ

ତୁମେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ପାଇବେ।

ଦେଵତାନାଂ ପ୍ରସାଦେନ ତଦୁକ୍ତସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପାରେ କହିଥିବା କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବ।

ପ୍ରଭାତେ ଦେଵଦେଵାଯ ଦଦୌ ଦ୍ରଵ୍ଯମନନ୍ତକମ୍

ପ୍ରଭାତେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ଧନ ଦାନ କଲେ।

ତତସ୍ତସ୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଯାଂ ଗର୍ଭାଧାନମଵିନ୍ଦତ ସୁଷୁଵେ ଦଶମେ ମାସି ପୁତ୍ରଂ ବାଲଂ ଶଶିପ୍ରଭମ୍

ତାହା ପରେ ସେ ସୁଶୀଳା ମହିଳା ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ; ଦଶମ ମାସରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ଗୋସହସ୍ରଂ ତଦା ଦତ୍ତ୍ଵା ସସୁଵର୍ଣଂ ସଵସ୍ତ୍ରକମ୍

ତାପରେ ସେ ସୁନା ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ହଜାରଟି ଗାଈ ଦାନ କଲେ।

ଜାତକର୍ମ ତଥା ଚୈଵ ନାମକର୍ମ ଚକାର ଚ 170.

ସେ ଜନ୍ମସଂସ୍କାର ଓ ନାମକରଣ କରିଲେ।

ଏଵମନ୍ନପ୍ରାଶନଂ ଚ ଚୂଡୋପନଯନଂ ତଥା

ଏଭଳି ଭାବେ ଅନ୍ନପ୍ରାଶନ, ମୁଣ୍ଡନ ଓ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ମଧ୍ୟ କରାଗଲା।

ଦାନଂ ତୁ ଦଦତସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵତାଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯତଃ

ଦାନ ଦେଉଥିବା ବେଳେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ସମୟରେ,

ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ତାରୁଣ୍ଯେ ତ୍ଵପ୍ରଜଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପୁତ୍ରକମ୍

ତାପରେ ପୁଅ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଦେଖିଲେ।

ଵଯୋରୂପଗୁଣୋପେତାସ୍ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଃ ସୁଲୋଚନାଃ

ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣବତୀ ଓ ଚକ୍ଷୁସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ।

ତେନୈଵ ଧର୍ମ ଆରବ୍ଧଃ ପ୍ରଜାର୍ଥୋ ଦେଵସେଵନମ୍

ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ସେବା ପାଇଁ ଧର୍ମକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପ୍ରପାମାଲାଶ୍ଚ ନିତ୍ଯାନ୍ନଂ ଭୋଜନଂ ଵର୍ତ୍ତନାନି ଚ

ସେଠାରେ ପାଣି ପିବା ପାଇଁ ଛାଉଣି, ଦିନେ ଦିନେ ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜନ ଓ ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଥିଲା।

ଵିନିଯୋଗଃ କୃତସ୍ତେନ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକର୍ମସୁ

ସେ ସବୁ କାମରେ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।

ପ୍ରାସାଦଂ କାରଯାମାସ ପଂଚାଯତନକଂ ହରେଃ

ସେ ହରିଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଦେଉଳ ଥିବା ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରାଇଥିଲେ।

ପ୍ରାଵର୍ତ୍ତନଂ ଚ କୂପେଷୁ ଯେନ ସିଂଚେତ୍ପ୍ରଵାଟିକାମ୍ 170.

ସେ କୂଆଁରୁ ପାଣି ଆଣି ବାଗିଚାକୁ ସିଞ୍ଚିବା ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।

ସ୍ନାନଂ ପୂଜାଦିକଂ ତଦ୍ଵନ୍ମାର୍ଜନଂ ଦୀପକର୍ମ ଚ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ପୂଜା ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ କାମ, ସଫା କରିବା ଓ ଦୀପ ଜଳାଇବା ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ହେଉଥିଲା।

ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗାଶ୍ଚତୁରୋ ଭଗିନୀର୍ଯଥା

ତାଙ୍କର ଚାରିଜଣ ଭଉଣୀ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତ ଓ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଥିଲେ।

ମାଲାକାରସ୍ତଥା ନିତ୍ଯଂ ଵିଟପାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସିଂଚତି

ମାଳା ତିଆରି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁବେଳେ ଗଛମାନେକୁ ପାଣି ଛିଟିଁଥିଲେ।

ଜାତାଃ ସୁପୁଷ୍ପଵନ୍ତଶ୍ଚ ଦ୍ରୁମାଃ ଫଲସମନ୍ଵିତାଃ

ଗଛମାନେ ଭଲ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧରି ଉଠିଲେ।

ଦୀଯତେ ଭୁଜ୍ଯତେ ସର୍ଵୈର୍ଯଥା ଶକ୍ରସ୍ତଥା ସଦା

ସବୁକିଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିଲା ଓ ସମସ୍ତେ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା କରନ୍ତି।

ଧନସ୍ଯ ସଂକ୍ଷଯୋ ଜାତଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଦଦତଃ ସତଃ

ଯିଏ ସବୁବେଳେ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନ ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଉଥିଲା।

ମାତାପିତ୍ରୋଃ କୁଟୁମ୍ବସ୍ଯ ଭରଣୀଯସ୍ଯ ଭୋଜନମ୍

ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ବାପା ଓ ପରିବାରକୁ ଖାଇବା ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା।