ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ଗରୁଡଂ ପ୍ରତି ଭାଵିନି ମାଥୁରାଣାଂ ଚ ଯଦ୍ରୂପଂ ତଦ୍ରୂପଂ ମେ ଵିହଂଗମ ।।169.

ସେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ପକ୍ଷୀ, ମଥୁରାବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଅଛି, ସେଇ ଆକୃତି ମୋର ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି।'

ଯେ ପାପାସ୍ତେ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମଦ୍ରୂପା ମାଥୁରା ଦ୍ଵିଜାଃ

ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଯେମାନେ ପାପୀ, ସେମାନେ ମଥୁରାରେ ମୋର ରୂପକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ।

ଗରୁଡୋଽପି ତତଃ ସ୍ଥାନାଦ୍ଗତୋ ଦେଵି ଯଥାସୁଖମ୍

ଓ ଦେବୀ, ତାପରେ ଗରୁଡ଼ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଯେଷାଂ ପୂଜିତମାତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଦା

ମୋତେ କେବଳ ପୂଜା କଲେ ମୁଁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।

ଅପି କୀଟଃ ପତଂଗୋ ଵା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତୋଽପି ଵା

କିମ୍ବା କୌଣସି କୀଟ, ପତଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଶୁ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ଜୀବ,

ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପଦ୍ମନାଭଂ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମାଶ୍ଵିନସ୍ଯ ତୁ

ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ଦେଖେ,

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଚୋପଵାସୀ କୃତଶୌଚଃ ସମାହିତଃ

କିମ୍ବା ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ,

ଚୈତ୍ରସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମୁପୋଷ୍ଯ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍

ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଯଃ କରୋତି ସ ମୁଚ୍ଯେତ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ଯେଉଁଠି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମହାଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରୀଂ ଦେଵି ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା

ଓ ଦେବୀ, ମହାବିଦ୍ୟେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ସ୍ନାନଂ କରୋତି ତସ୍ଯାଂ ତୁ ଗ୍ରହଦାଷୈର୍ନ ଲିପ୍ଯତେ 169.

ଯେଉଁଠି ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗ୍ରହଦୋଷର ଅପବାଦରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।

ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୀର୍ଘଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ କେଶଵମ୍

ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ଦୀର୍ଘ ବିଷ୍ଣୁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବେ,

ଇତି ଜପଵିଧିହୋମଧ୍ଯାନକାଲେ ସ ସମ୍ଯକ୍ସତତମଭିସମୀକ୍ଷ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା ଯତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍

ଏଭଳି ଜପ, ବିଧି, ହୋମ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ପ୍ରକାରେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସଦା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ପ୍ରାଗିତିହାସେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମୈକୋନସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ପ୍ରାଚୀନ କଥାରେ 'ମଥୁରାର ମହିମା' ନାମକ ଉନାଅସୀତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମଥୁରାଯାଂ ପୁରା ଵୃତ୍ତଂ ଗୋକର୍ଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପୁରୁଣା ଦିନରେ ମଥୁରାରେ ମହାତ୍ମା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।

ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ସୁଶୀଲା ତୁ ନାମ୍ନା ଗୁଣସମନ୍ଵିତା

ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାର ନାମ ସୁଶୀଳା, ସେ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।

ଵିଲଲାପ ଚ ସୁଶ୍ରୋଣି ଚୈକାନ୍ତେ ଦୀନମାନସା

ଏବଂ ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି ସେଇ ଜନାନୀ ଏକାକି ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ତୁ ତତ୍ରୈଵ ମୁନିରେକଃ ସମାସ୍ଥିତଃ

ସେଠାରେ ଗଛ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଋଷି ବସିଥିଲେ।

ଜାତ ହାର୍ଦଃ ପ୍ରିଯଂ ଚେଷ୍ଟଂ ଶନୈଃ ସ୍ତ୍ରିଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ହୃଦୟରେ କରୁଣା ଜଗି, ସେ ଜଣେ ପ୍ରିୟା ନାରୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ।

ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଋଷିମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ମହିଳା ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ।

ମମ ତନ୍ନାସ୍ତି ହି ମୁନେ ଦୁର୍ଭଗାଯାଃ ପ୍ରଜାସୁଖମ୍

ହେ ମୁନି, ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ ଥିବାରୁ ମୋ ପାଖରେ ସନ୍ତାନ ସୁଖ ନାହିଁ।

ଦେଵତାଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ ତଵ ପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ତମ୍ 170.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ସୁନ୍ଦର କଟିବଳୀ ମହିଳା ମାଥା ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ।

ସ ତଦ୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତଂ ସୁସଂଯୁତମ୍

ସେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।

ମମାପ୍ଯେତନ୍ମତଂ ଦେଵି ଯଦୁକ୍ତମୃଷିଣା ତତଃ

ହେ ଦେବୀ, ଋଷିଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଅଟୁଟ।

ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସଂଗମେ ତୌ ସ୍ନାତ୍ଵା ଗୋକର୍ଣମର୍ଚତୁଃ

ସରସ୍ବତୀ ନଦୀ ସଙ୍ଗମରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ସ୍ନାନ କରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଏଵଂ ତଯୋର୍ଦଶାବ୍ଦାନି ଗତାନି ସୁତହେତଵେ

ଏଭଳି ଭାବେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଦଶ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।

ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଵାଂ ପୁତ୍ରୋ ରୂପଵାନ୍ଗୁଣସଂଯୁତଃ

ତୁମେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ପାଇବେ।

ଦେଵତାନାଂ ପ୍ରସାଦେନ ତଦୁକ୍ତସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପାରେ କହିଥିବା କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବ।