ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମାଥୁରାଣାଂ ଚ ଯଦ୍ରୂପଂ ତଦ୍ରୂପଂ ମେ ଵସୁନ୍ଧରେ 169.

ମଥୁରାର ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଆକୃତିରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେଇ ଆକୃତି ମୋର ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି।

ଶୃଣୁ ଦେଵି ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଗରୁଡସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ମଥୁରାଯାଂ ସ୍ଥିତଂ ଦେଵଂ ଭିନ୍ନରୂପଂ ନ ପଶ୍ଯତି

ଶୁଣ, ଦେବୀ, ମହାତ୍ମା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ ଘଟିଲା: ମଥୁରାରେ ସେ ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକୃତି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଦା ଗତୋଽସୌ ଵସୁଧେ ଦେଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ଵିହଂଗମଃ

ତାପରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ପକ୍ଷୀ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ ଜଯ କେଶଵ ଈଶାନ ଜଯ କୃଷ୍ଣ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ଜୟ ହେ କେଶବ, ଜୟ ହେ ଈଶ୍ୱର, ଜୟ ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ଜଯ ମୂର୍ତ ଜଯାଚିନ୍ତ୍ଯ ଜଯ ଲୋକଵିଭୂଷଣ

ଜୟ ହେ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ, ଜୟ ହେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଜୟ ହେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶୋଭା।

ଗରୁଡସ୍ଯ ପୁରସ୍ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଦେଵଃ ଶରୀରଵାନ୍

ସେଠାରେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବତା ଦେହଧାରୀ ଆକୃତିରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।

କିଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ତୋତ୍ରମେତନ୍ମେ କିଂ ଵା ତଵ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍

ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏହି ସ୍ତୁତି କି, କିମ୍ବା ତୁମର ଅନ୍ୟ କିଛି ଇଚ୍ଛା ଅଛି କି?'

ଗରୁଡ ଉଵାଚ ଆଗତେ ତୁ ମଯା ଦେଵ ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତଵ ରୂପକମ୍

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ମୁଁ ଆସିଛି, ମଧ୍ୟ ତୁମର ଆକୃତି ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ମାଥୁରୈରେଵ ଲୋକୈସ୍ତୁ ସମଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ହି ରୂପକମ୍

ମଥୁରାବାସୀ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସହିତ ତୁମର ଆକୃତି କେବଳ ତାଙ୍କମାନେ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି।

ତସ୍ମାତ୍ସ୍ତୁତିସ୍ତୁ ଦେଵେଶ କୃତାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା

ତେଣୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛି।

ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ଗରୁଡଂ ପ୍ରତି ଭାଵିନି ମାଥୁରାଣାଂ ଚ ଯଦ୍ରୂପଂ ତଦ୍ରୂପଂ ମେ ଵିହଂଗମ ।।169.

ସେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ପକ୍ଷୀ, ମଥୁରାବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଅଛି, ସେଇ ଆକୃତି ମୋର ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି।'

ଯେ ପାପାସ୍ତେ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମଦ୍ରୂପା ମାଥୁରା ଦ୍ଵିଜାଃ

ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଯେମାନେ ପାପୀ, ସେମାନେ ମଥୁରାରେ ମୋର ରୂପକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ।

ଗରୁଡୋଽପି ତତଃ ସ୍ଥାନାଦ୍ଗତୋ ଦେଵି ଯଥାସୁଖମ୍

ଓ ଦେବୀ, ତାପରେ ଗରୁଡ଼ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଯେଷାଂ ପୂଜିତମାତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଦା

ମୋତେ କେବଳ ପୂଜା କଲେ ମୁଁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।

ଅପି କୀଟଃ ପତଂଗୋ ଵା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତୋଽପି ଵା

କିମ୍ବା କୌଣସି କୀଟ, ପତଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଶୁ ଜନ୍ମରେ ଥିବା ଜୀବ,

ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପଦ୍ମନାଭଂ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମାଶ୍ଵିନସ୍ଯ ତୁ

ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ଦେଖେ,

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଚୋପଵାସୀ କୃତଶୌଚଃ ସମାହିତଃ

କିମ୍ବା ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ,

ଚୈତ୍ରସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମୁପୋଷ୍ଯ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍

ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଯଃ କରୋତି ସ ମୁଚ୍ଯେତ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ଯେଉଁଠି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମହାଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରୀଂ ଦେଵି ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା

ଓ ଦେବୀ, ମହାବିଦ୍ୟେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ସ୍ନାନଂ କରୋତି ତସ୍ଯାଂ ତୁ ଗ୍ରହଦାଷୈର୍ନ ଲିପ୍ଯତେ 169.

ଯେଉଁଠି ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗ୍ରହଦୋଷର ଅପବାଦରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।

ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୀର୍ଘଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ କେଶଵମ୍

ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ଦୀର୍ଘ ବିଷ୍ଣୁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବେ,

ଇତି ଜପଵିଧିହୋମଧ୍ଯାନକାଲେ ସ ସମ୍ଯକ୍ସତତମଭିସମୀକ୍ଷ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା ଯତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍

ଏଭଳି ଜପ, ବିଧି, ହୋମ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ପ୍ରକାରେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସଦା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ପ୍ରାଗିତିହାସେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମୈକୋନସପ୍ତତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ପ୍ରାଚୀନ କଥାରେ 'ମଥୁରାର ମହିମା' ନାମକ ଉନାଅସୀତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମଥୁରାଯାଂ ପୁରା ଵୃତ୍ତଂ ଗୋକର୍ଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପୁରୁଣା ଦିନରେ ମଥୁରାରେ ମହାତ୍ମା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।

ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ସୁଶୀଲା ତୁ ନାମ୍ନା ଗୁଣସମନ୍ଵିତା

ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାର ନାମ ସୁଶୀଳା, ସେ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।

ଵିଲଲାପ ଚ ସୁଶ୍ରୋଣି ଚୈକାନ୍ତେ ଦୀନମାନସା

ଏବଂ ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି ସେଇ ଜନାନୀ ଏକାକି ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ତୁ ତତ୍ରୈଵ ମୁନିରେକଃ ସମାସ୍ଥିତଃ

ସେଠାରେ ଗଛ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଋଷି ବସିଥିଲେ।

ଜାତ ହାର୍ଦଃ ପ୍ରିଯଂ ଚେଷ୍ଟଂ ଶନୈଃ ସ୍ତ୍ରିଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ହୃଦୟରେ କରୁଣା ଜଗି, ସେ ଜଣେ ପ୍ରିୟା ନାରୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ।