ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍

ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଥୁରାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏକଶଠିଅଠ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ଦେଵି ମଥୁରାଯାଂ ଚ ସର୍ଵଦା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସଦା ମଥୁରାରେ ବାସ କରେ।

ସର୍ଵେଷାମେଵ ତୀର୍ଥାନାଂ ମଥୁରା ଚ ପରଂ ମହତ୍

ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମଥୁରା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ବଡ଼।

ଚକ୍ରସ୍ଥିତଂ ହି ତତ୍ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯୈଵ ପଦେନ ତୁ

ଏହି ସବୁ ଚକ୍ରରେ ବସିଛି, ଏବଂ ଏହା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦଦ୍ୱାରା ହେଉଛି।

ତତ୍ରୈଵ ଵାସିନୋ ଲୋକା ମୁକ୍ତିଂ ଯାନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ

ଏଠାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵ ଆକାରାତ୍ସୋମଚକ୍ରତା

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ସୋମଚକ୍ର ଆକାରରେ ବସିଛନ୍ତି।

ତସ୍ମାଦ୍ଧି ମରଣଂ ଚାତ୍ର ଦ୍ଵେ କୋଟୀ ସର୍ଵକର୍ମସୁ

ଏହିଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଇ କୋଟି ଫଳ ମିଳେ।

ତେନ ଵୈ ଚାକ୍ଷଯା ଲୋକାଃ ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚୈଵ ନ ସଂଶଯଃ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତମାତ୍ରେଣ ତ୍ରାଯନ୍ତେ ଚ କୁଲଂ ବହୁ

ଏହିଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ଲୋକମାନେ ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କେବଳ ଉପବୀତ ଧାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ବହୁ ପରିବାର ରକ୍ଷା ପାଉଛନ୍ତି।

ପୃଥିଵ୍ଯୁଵାଚ

ପୃଥିବୀ କହିଲେ:

ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାଂ ସମାରଭ୍ଯ ଉତ୍ତରସ୍ଯାଂ ସମାପଯେତ୍ 169.

ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସମାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।

ମନୁଜା ଯେନ ଵିଧିନା ମୁକ୍ତିଂ ଯାନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ ଗୃହାନ୍ନିଃସୃତ୍ଯ ମୌନେନ ଯାଵତ୍ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍

ଯେଉଁ ପ୍ରକାରେ ଲୋକମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଘରୁ ବାହାରି ନିରବତାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ପୂଜାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଵୈ ତତୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ଵସୁନ୍ଧରେ

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୂଜା କରି, ତାପରେ ପୃଥିବୀକୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ତୁ ମଖଂ ସ୍ନାନାଦୀନି ଯଥାକ୍ରମମ୍

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ବେଦମତାନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କରି, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରମିକ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଉଚିତ ଭାବେ କରିଥିବା ପରେ,

ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଧିରେଷ ଉଦାହୃତଃ

ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି।

ନ ତସ୍ଯ ପୁନରାଵୃତ୍ତିର୍ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ

ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପୁଣି ଫେରି ଆସନ୍ତିନାହିଁ—ସେ ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଅନ୍ଯତ୍ର ତୁ ମୃତା ଯେ ଚ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରକୃତକ୍ରିଯାଃ

କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯାଁହାଙ୍କର କ୍ରିୟା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିରେ କରାଯାଏ,

ଯାଵଦସ୍ଥୀନ୍ଯର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରଂ ଯସ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଦେହିନଃ

ଯେଉଁଯେଉଁ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ଅସ୍ଥି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିରେ ରହିଥାଏ,

ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରେ ଵିଶେଷୋଽସ୍ତି ତୀର୍ଥେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞକେ

ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିରେ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଛି।

ଗର୍ତ୍ତେଶ୍ଵରୋଽଥ ଭୂତେଶୋ ଦ୍ଵେ କୋଟୀ ତୁ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ଗର୍ତ୍ତେଶ୍ୱର ଓ ଭୂତେଶ୍ୱର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦୁଇ କୋଟି ଅଛି।

ମାଥୁରାଣାଂ ଚ ଯଦ୍ରୂପଂ ତଦ୍ରୂପଂ ମେ ଵସୁନ୍ଧରେ 169.

ମଥୁରାର ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଆକୃତିରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେଇ ଆକୃତି ମୋର ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି।

ଶୃଣୁ ଦେଵି ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଗରୁଡସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ମଥୁରାଯାଂ ସ୍ଥିତଂ ଦେଵଂ ଭିନ୍ନରୂପଂ ନ ପଶ୍ଯତି

ଶୁଣ, ଦେବୀ, ମହାତ୍ମା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ ଘଟିଲା: ମଥୁରାରେ ସେ ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକୃତି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଦା ଗତୋଽସୌ ଵସୁଧେ ଦେଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ଵିହଂଗମଃ

ତାପରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ପକ୍ଷୀ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ ଜଯ କେଶଵ ଈଶାନ ଜଯ କୃଷ୍ଣ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ଜୟ ହେ କେଶବ, ଜୟ ହେ ଈଶ୍ୱର, ଜୟ ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ଜଯ ମୂର୍ତ ଜଯାଚିନ୍ତ୍ଯ ଜଯ ଲୋକଵିଭୂଷଣ

ଜୟ ହେ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ, ଜୟ ହେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଜୟ ହେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶୋଭା।

ଗରୁଡସ୍ଯ ପୁରସ୍ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଦେଵଃ ଶରୀରଵାନ୍

ସେଠାରେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବତା ଦେହଧାରୀ ଆକୃତିରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।

କିଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ତୋତ୍ରମେତନ୍ମେ କିଂ ଵା ତଵ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍

ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏହି ସ୍ତୁତି କି, କିମ୍ବା ତୁମର ଅନ୍ୟ କିଛି ଇଚ୍ଛା ଅଛି କି?'

ଗରୁଡ ଉଵାଚ ଆଗତେ ତୁ ମଯା ଦେଵ ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତଵ ରୂପକମ୍

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ମୁଁ ଆସିଛି, ମଧ୍ୟ ତୁମର ଆକୃତି ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ମାଥୁରୈରେଵ ଲୋକୈସ୍ତୁ ସମଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ହି ରୂପକମ୍

ମଥୁରାବାସୀ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସହିତ ତୁମର ଆକୃତି କେବଳ ତାଙ୍କମାନେ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି।