ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟର 'ବିଶ୍ରାନ୍ତିମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଏକଶତ ସତଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ତେନ ଦୃଷ୍ଟେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ କଥଯସ୍ଵାଖିଲଂ ପ୍ରଭୋ

ଧରଣୀ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ସେଠାକୁ ଦେଖିଲେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେସବୁ ମୋତେ କହନ୍ତୁ ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମଥୁରାଯାଂ ଫଲଂ ଭଵେତ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମଥୁରାର ଫଳ ମିଳେ ।

ପୁରା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ସୁଦାରୁଣମ୍

ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା ।

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯସ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ ସର୍ଵଗସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଦେଵେଶ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍

ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଛା ଅଛି, ତାହା ଚୟନ କର; ହେ ଦେବେଶ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ, ଏହି କଥା ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣିଛି ।

ମଥୁରାଯାଂ ଚ ମେ ସ୍ଥାନଂ ସଦା ଦେଵ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ମୋର ନିବାସ ସଦା ମଥୁରାରେ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଦେବ ।

ମଥୁରାଯାଂ ଚ ଦେଵ ତ୍ଵଂ କ୍ଷେତ୍ରପାଲୋ ଭଵିଷ୍ଯସି

ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମଥୁରାରେ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହେବେ ।

ଅନ୍ଯଥା ନାପ୍ନୁଯାତ୍ ସିଦ୍ଧିମେଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ଏହିପରି ନହେଲେ କେହି ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ।

ଭଜତେ ମନୁଜଃ ସିଦ୍ଧିମାତ୍ମଭାଵେନ ତାଦୃଶୀମ୍

ମଣିଷ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ଭକ୍ତି କରି ଏପରି ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ ।

ଵିଂଶତିର୍ଯୋଜନାନାଂ ହି ମାଥୁରଂ ମମ ମଣ୍ଡଲମ୍ 168.

ମୋର ମାଥୁର ମଣ୍ଡଳ କୁଡି ଯୋଜନ ଯାଏଁ ପ୍ରସାରିତ ।

ନ ମଯା କଥିତଂ ଦେଵି ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ମହାତ୍ମନଃ

ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିନଥିଲି ।

ମଯା ସୁଗୋପିତଂ ପୂର୍ଵଂ ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତରଂ ପରମ୍

ମୁଁ ଏହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲି, ଏହା ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ।

ତସ୍ଯାଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତୀର୍ଥାନି ତାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ

ସେଠି ଅନେକ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ସେଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ ।

ତୀର୍ଥସଂଖ୍ଯା ଚ ଵସୁଧେ ମଥୁରାଯାଂ ମଯୋଦିତା

ହେ ବସୁଧା, ମୁଁ ମଥୁରାରେ କେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଥିର ଗଣନା ତୁମକୁ କହିଛି ।

ପ୍ରସ୍କନ୍ଦନଂ ଚ ଭାଣ୍ଡୀରଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସମାନି ଷଟ୍

ପ୍ରସ୍କନ୍ଦନ ଓ ଭାଣ୍ଡୀର, ଏବଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସମାନ ଛଅଟି ତୀର୍ଥ ଅଛି ।

ଅସିକୁଣ୍ଡଂ ସଵୈକୁଣ୍ଠଂ କୋଟିତୀର୍ଥୋତ୍ତମଂ ସ୍ମୃତମ୍

ଅସିକୁଣ୍ଡ ଏବଂ ବୈକୁଣ୍ଠ ସହିତ, କୋଟି କୋଟି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।

ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ତଥାକ୍ରୂରଂ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଂଜ୍ଞିତମ୍

ଚକ୍ରତୀର୍ଥ, ଆକୃର ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶାଦିତ୍ୟ ନାମର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରାଚ୍ଛତଗୁଣଂ ମଥୁରାଯାଂ ନ ସଂଶଯଃ

ମଥୁରାରେ ଯେତେ ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ତୁଳନାରେ ଏହା ଶତଗୁଣ ଅଧିକ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମଥୁରାଯାସ୍ତୁ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍

ଯେମାନେ ମଥୁରାର ମହିମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଏତନ୍ମରଣକାଲେ ତୁ ଯଃ ସ୍ମରେତ୍ପ୍ରଯତୋ ନରଃ 168.

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଏହିକୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ସ୍ମରଣ କରେ—

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍

ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଥୁରାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏକଶଠିଅଠ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାଂ ଵସାମ୍ଯହଂ ଦେଵି ମଥୁରାଯାଂ ଚ ସର୍ଵଦା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସଦା ମଥୁରାରେ ବାସ କରେ।

ସର୍ଵେଷାମେଵ ତୀର୍ଥାନାଂ ମଥୁରା ଚ ପରଂ ମହତ୍

ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମଥୁରା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ବଡ଼।

ଚକ୍ରସ୍ଥିତଂ ହି ତତ୍ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯୈଵ ପଦେନ ତୁ

ଏହି ସବୁ ଚକ୍ରରେ ବସିଛି, ଏବଂ ଏହା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦଦ୍ୱାରା ହେଉଛି।

ତତ୍ରୈଵ ଵାସିନୋ ଲୋକା ମୁକ୍ତିଂ ଯାନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ

ଏଠାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଦେଵ ଆକାରାତ୍ସୋମଚକ୍ରତା

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ସୋମଚକ୍ର ଆକାରରେ ବସିଛନ୍ତି।

ତସ୍ମାଦ୍ଧି ମରଣଂ ଚାତ୍ର ଦ୍ଵେ କୋଟୀ ସର୍ଵକର୍ମସୁ

ଏହିଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଇ କୋଟି ଫଳ ମିଳେ।

ତେନ ଵୈ ଚାକ୍ଷଯା ଲୋକାଃ ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚୈଵ ନ ସଂଶଯଃ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତମାତ୍ରେଣ ତ୍ରାଯନ୍ତେ ଚ କୁଲଂ ବହୁ

ଏହିଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ଲୋକମାନେ ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କେବଳ ଉପବୀତ ଧାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ବହୁ ପରିବାର ରକ୍ଷା ପାଉଛନ୍ତି।