ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯ ଦୁଃଖେନ ସଂଯୁକ୍ତୋ ଵିପ୍ରୋଽସୌ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ମିତ୍ରତ୍ଵେ ଵର୍ତ୍ତସେ ରକ୍ଷସ୍ତଵ ଦାସ୍ଯାମି କିଂ ଵଦ

ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: 'ତୁମେ ବନ୍ଧୁଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛ; କହ, ମୁଁ କଣ ଦେବି?'

ଆତ୍ମନା ଚୋପକାରେଣ ପ୍ରିଯଂ କିଂ କରଵାଣି ତେ ଦଦାସି ଯଦି ତଦ୍ଵିପ୍ର ଯନ୍ମେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

'ମୋ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଉପକାର କରି, ମୁଁ କଣ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ କରିପାରିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ଦେବାକୁ ଚାହଁ—'

ମଥୁରାଯାଂ ଚ ଯତ୍ସ୍ନାତଂ କୃତଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞକେ

'ମଥୁରାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁ କାମ ଭଲି ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ସ୍ଥାନରେ କରାଯାଇଥିଲା—'

ତେନ ଦୁଃଖେନ ସଂଯୁକ୍ତୋ ଵିପ୍ରୋ ଵାକ୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍ କଥଂ ଜାନାସି ରକ୍ଷସ୍ତ୍ଵଂ ତୀର୍ଥଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞକମ୍

ସେ ଦୁଃଖରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁନି କହିଲେ: 'ହେ ରାକ୍ଷସ, ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କିପରି ଜାଣିଲୁ?'

କଥଂ ଚ ସଂଜ୍ଞା ତସ୍ଯାଭୂତ୍କଥଯ ତ୍ଵଂ ହି ରାକ୍ଷସ ପୁରୀ ଉଜ୍ଜଯିନୀ ନାମ୍ନା ତସ୍ଯାଂ ଵାସୋ ହି ମେ ସଦା

'ଏହି ନାମ କିପରି ହେଲା? କହ, ହେ ରାକ୍ଷସ। ଉଜ୍ଜୟିନୀ ନାମକ ସହରରେ ମୁଁ ସଦା ବସିଥିଲି।'

କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦଥ କାଲେନ ଗତୋଽହଂ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରମ୍

'କେତେବେଳେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲିଥିଲି।'

ଵିଶ୍ରାନ୍ତିତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରାଵଯନ୍ସ ଦିନେଦିନେ

'ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ତୀର୍ଥର ମହିମା କହୁଥିଲି।'

ସା ସଂଜ୍ଞା ଚ ଶ୍ରୁତା ତତ୍ର ଵିଶ୍ରାନ୍ତେଶ୍ଚ ମଯାଽନଘ

ସେଠାରେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ବିଶ୍ରାନ୍ତି' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ, ଏହାର ନାମ ମୁଁ ଶୁଣିଛି ।

ଵିଶ୍ରାମଂ କୁରୁତେ ତତ୍ର ତେନ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସଂଜ୍ଞିତା

ସେଠାରେ ଲୋକେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ 'ବିଶ୍ରାନ୍ତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।

ଏକସ୍ନାନସ୍ଯ ହି ଫଲଂ ତଵ ଦତ୍ତଂ ଚ ରାକ୍ଷସ 167.

ତୁମେ ଏଠାରେ ଏକଥର ସ୍ନାନ କରିଥିବାର ଫଳ ପାଇଛ ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟର 'ବିଶ୍ରାନ୍ତିମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଏକଶତ ସତଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ତେନ ଦୃଷ୍ଟେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ କଥଯସ୍ଵାଖିଲଂ ପ୍ରଭୋ

ଧରଣୀ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ସେଠାକୁ ଦେଖିଲେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେସବୁ ମୋତେ କହନ୍ତୁ ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମଥୁରାଯାଂ ଫଲଂ ଭଵେତ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମଥୁରାର ଫଳ ମିଳେ ।

ପୁରା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ସୁଦାରୁଣମ୍

ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା ।

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯସ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ ସର୍ଵଗସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଦେଵେଶ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍

ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଛା ଅଛି, ତାହା ଚୟନ କର; ହେ ଦେବେଶ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ, ଏହି କଥା ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣିଛି ।

ମଥୁରାଯାଂ ଚ ମେ ସ୍ଥାନଂ ସଦା ଦେଵ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ମୋର ନିବାସ ସଦା ମଥୁରାରେ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଦେବ ।

ମଥୁରାଯାଂ ଚ ଦେଵ ତ୍ଵଂ କ୍ଷେତ୍ରପାଲୋ ଭଵିଷ୍ଯସି

ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମଥୁରାରେ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହେବେ ।

ଅନ୍ଯଥା ନାପ୍ନୁଯାତ୍ ସିଦ୍ଧିମେଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ଏହିପରି ନହେଲେ କେହି ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ।

ଭଜତେ ମନୁଜଃ ସିଦ୍ଧିମାତ୍ମଭାଵେନ ତାଦୃଶୀମ୍

ମଣିଷ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ଭକ୍ତି କରି ଏପରି ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ ।

ଵିଂଶତିର୍ଯୋଜନାନାଂ ହି ମାଥୁରଂ ମମ ମଣ୍ଡଲମ୍ 168.

ମୋର ମାଥୁର ମଣ୍ଡଳ କୁଡି ଯୋଜନ ଯାଏଁ ପ୍ରସାରିତ ।

ନ ମଯା କଥିତଂ ଦେଵି ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ମହାତ୍ମନଃ

ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିନଥିଲି ।

ମଯା ସୁଗୋପିତଂ ପୂର୍ଵଂ ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତରଂ ପରମ୍

ମୁଁ ଏହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲି, ଏହା ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ।

ତସ୍ଯାଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତୀର୍ଥାନି ତାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ

ସେଠି ଅନେକ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ସେଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ ।

ତୀର୍ଥସଂଖ୍ଯା ଚ ଵସୁଧେ ମଥୁରାଯାଂ ମଯୋଦିତା

ହେ ବସୁଧା, ମୁଁ ମଥୁରାରେ କେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଥିର ଗଣନା ତୁମକୁ କହିଛି ।

ପ୍ରସ୍କନ୍ଦନଂ ଚ ଭାଣ୍ଡୀରଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରସମାନି ଷଟ୍

ପ୍ରସ୍କନ୍ଦନ ଓ ଭାଣ୍ଡୀର, ଏବଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସମାନ ଛଅଟି ତୀର୍ଥ ଅଛି ।

ଅସିକୁଣ୍ଡଂ ସଵୈକୁଣ୍ଠଂ କୋଟିତୀର୍ଥୋତ୍ତମଂ ସ୍ମୃତମ୍

ଅସିକୁଣ୍ଡ ଏବଂ ବୈକୁଣ୍ଠ ସହିତ, କୋଟି କୋଟି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।

ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ତଥାକ୍ରୂରଂ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଂଜ୍ଞିତମ୍

ଚକ୍ରତୀର୍ଥ, ଆକୃର ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶାଦିତ୍ୟ ନାମର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରାଚ୍ଛତଗୁଣଂ ମଥୁରାଯାଂ ନ ସଂଶଯଃ

ମଥୁରାରେ ଯେତେ ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ତୁଳନାରେ ଏହା ଶତଗୁଣ ଅଧିକ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମଥୁରାଯାସ୍ତୁ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍

ଯେମାନେ ମଥୁରାର ମହିମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।