ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବେ—

ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ହ୍ଯହଂ ଦେଵି ମଥୁରାଯାଂ ସମାଗତଃ

ସେ ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି।

ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ଚ ହୈରଣ୍ଯା ମୂର୍ତ୍ତଯଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵିଧାଃ

ସେଠାରେ ମୁଁ ସୁନାରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲି।

ସୁଦୃଢାଃ ସୁଦୃଶଃ ସୁଭ୍ରୂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ମୁଚ୍ଯତେ

ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର ଓ ନୟନମନୋହର ଭୃକୁଟିଯୁକ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।

ଵାମନସ୍ଯ ତୃତୀଯା ଵୈ ଚତୁର୍ଥୀ ରାଘଵସ୍ଯ ଚ

ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ବାମନ ଓ ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ।

ଚତୁଃସାଗରପର୍ଯନ୍ତା କ୍ରାନ୍ତା ତେନ ଧରା ଧ୍ରୁଵମ୍

ସେ ଭଗବାନ୍ ଚାରି ସାଗର ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ପୃଥିବୀକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।

ତତ୍ର ସର୍ଵେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ଅସିକୁଣ୍ଡଂ ମହତ୍ତରମ୍

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅସିକୁଣ୍ଡ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଅସିକୁଣ୍ଡଂ ସମାରଭ୍ଯ ତୀର୍ଥାନୁକ୍ରମଣିକା ଵରା

ହେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅସିକୁଣ୍ଡରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର କ୍ରମ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଉଛି।

ମୂର୍ତ୍ତୀଃ ପଶ୍ଯତି ଯସ୍ତାସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ 166.

ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଅସିକୁଣ୍ଡପ୍ରଭାଵୋ ନାମ ଷଟ୍ଷଷ୍ଟ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ଅସିକୁଣ୍ଡର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶୟେଁଛଅଠିଅଧିକ ଶତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ରାକ୍ଷସେନ ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତା ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ମହାତ୍ମନେ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ଗୋଟିଏ ରାକ୍ଷସ ଏକ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ।

ପୃଥିଵ୍ଯୁଵାଚ କିମର୍ଥଂ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵଂ କଥଯ ମେ ପ୍ରଭୋ

ପୃଥିବୀ ପଚାରିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପଚାରିଥିଲେ? ପ୍ରଭୁ, ସବୁ କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ନ ସ ପୂଜଯତେ ଦେଵାନ୍ନ ସ ସାଧୂନ୍ନମସ୍ଯତି

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ନ ଶାଧୁମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରେ।

ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନ ଚ ସ୍ନାନଂ କରୋତି ସଃ

ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ନାନ କରେନାହିଁ।

ସନ୍ଧ୍ଯେ ଦ୍ଵେ ଶଯନେ ଚୈଵ ନିତ୍ଯଂ ମୂଢଃ ସ ତିଷ୍ଠତି

ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଓ ଶୋଇବାବେଳେ ସେ ସଦା ମୂଢ଼ତାରେ ରହେ।

ପାପାଚାରରତୋ ନିତ୍ଯଂ ପାପସଙ୍ଗଃ ସୁଦୁର୍ମତିଃ

ସେ ସବୁବେଳେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରୁଚି ରଖେ, ପାପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହେ, ତାଙ୍କର ମନ ବହୁତ ଦୁଷ୍ଟ।

ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଂ ସର୍ଵଧର୍ମାଣାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମୁକ୍ତଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା

ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମକୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।

ଯଥା ମାତରମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସର୍ଵେ ଜୀଵନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ

ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମାଆଁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି,

ତତଃ ସ ଚୌର୍ଯଂ କୁର୍ଵାଣଃ ପାପୈଃ ସହ ନରାଧମଃ

ସେପରି ସେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଚୋରି କରି ପାପ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ।

ପଲାଯମାନଃ ସ ପରମନ୍ଧକୂପେଽପତତ୍ତଦା 167.

ସେ ପଳାଇବା ସମୟରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଗଲା।

ଅନ୍ଧକୂପେ ସ ପତିତୋ ଘୋରରୂପୋଽଵସତ୍ତଦା

ସେ ଅନ୍ଧାର ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେଠାରେ ରହିଗଲା।

ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିଦ୍ରକ୍ଷାଂ କୃତ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରେ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।

ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ଚ ରକ୍ଷସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ଅହଂ ଦାସ୍ଯାମି ତେ ଵିପ୍ର ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

ସେଠାକୁ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଆସି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲା: 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ମୁଁ ସେହି ଦେବି।'

ବହୁକାଲେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ଭୋଜନଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତମ୍

'ବହୁଦିନ ଧରି ଆସୁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଯେତେଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଚାହଁ।'

ଯେନାହଂ ଭକ୍ଷଯେ ସାର୍ଥଂ ଯାଵତ୍ତୃପ୍ତିର୍ଭଵେନ୍ମମ

'ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଦଳକୁ ଖାଇ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ତୃପ୍ତି ହେବ।'

ଏକଃ ସାର୍ଥଂ ପ୍ରଯାତୋଽହଂ ନୋତ୍ସୃଜାମି କଥଂଚନ

'ମୁଁ ଏକାକି ଏହି ଦଳ ପାଇଁ ଆସିଛି; କେହିପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।'

ନିରୀକ୍ଷିତୁଂ ନ ଶକ୍ତୋଽସି ମମ ମନ୍ତ୍ରବଲେନ ହି ମମ ଭକ୍ଷ୍ଯେ ହତେ ଵିପ୍ର ଦୋଷସ୍ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି

'ମୋର ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବ ନାହାଁ; ମୋର ଖାଦ୍ୟ ମରିଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାହାର ଦୋଷ ତୁମରେ ପଡ଼ିବ।'

ଦଯାଂ କୁରୁ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଭୋଜନଂ ମମ ଦୀଯତାମ୍

'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କର, ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।'

କେନ ତ୍ଵଂ କର୍ମଦୋଷେଣ ରାକ୍ଷସତ୍ଵମୁପାଗତଃ

'କେଉଁ କର୍ମର ଦୋଷରେ ତୁମେ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଛ?'